“ซาก... เซียนซากศพ” ฉันไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ใจตอนนี้ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่
“อาม่า รักษาฉันได้ไหม ฉันให้เงินเธอได้นะ ฉันยังไม่อยากตาย” ฉันพูดด้วยความหวาดกลัว
หลิวผัวส่ายหน้า “เจ้าบอกความจริงมาสิว่าเจ้าเป็นใคร ทำอาชีพอะไร ถ้าไม่ยอมพูดก็เชิญกลับไปเถอะ”
“ฉัน...”
ในใจสับสน ถ้าบอกตัวตนของฉัน ฉันรู้ว่าอาจไม่ใช่แค่ฉันที่เดือดร้อน ป้าโถวและพี่น้องสกุลซุนก็จะถูกจับด้วย
ตอนฉันจะกระโดดสะพาน ป้าโถวเป็นคนห้ามฉันไว้ เขายอมเก็บเด็กกระจอกอย่างฉันไว้ข้างตัวฝึกสอน ยอมให้ข้าวฉันกินสักมื้อ ถึงแม้ฉันไม่เคยพูดออกไป แต่ฉันรู้สึกขอบคุณเขามาก
เรื่องทรยศพวกเขาลับหลังแบบนี้ ฉันทำไม่ได้หรอก
ไม่ใช่แค่นั้น ถ้าความหลุดออกไป หลี่จิ้งรู้ตัวตนฉัน รู้ว่าฉันเป็นอาชญากร เธอก็คงไม่ยอมเป็นเพื่อนกับฉันด้วย
ชั่งน้ำหนักอยู่หลายตลบ ฉันสูดลมหายใจลึกแล้วพูด “อาม่า ถึงแม้ฉันอยากหาย แต่บางเรื่อง ฉันพูดไม่ได้”
หลิวผัวมองฉันด้วยความแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง เงียบไปพักใหญ่ ก่อนส่ายหน้าแล้วบอก “เอาละ ข้าเข้าใจแล้ว ตามข้ามา”
“อาม่า จะทำอะไรครับ” ฉันถาม
“ก็ไปรักษาเจ้าไง ยังไง อยากตายหรือ”
“แต่เมื่อกี้เธอบอกว่า...”
หลิวผัวห่มผ้าให้สามีบนเตียง แล้วหันมายิ้มให้ฉัน “คนที่คลุกคลีอยู่ในยุทธภพ คุณสมบัติบางอย่างมันหาได้ยากและมีค่า”
คืนนั้น หลิวผัวพาฉันไปบ้านทิศตะวันออก บนพื้นบ้านทิศตะวันออกมีโอ่งสีดำใบใหญ่วางอยู่หลายใบ ดูคล้ายโอ่งดองผัก