ฉันรีบไปโรงพยาบาลอีกครั้ง ตอนเช้าพึ่งมา ตกบ่ายก็ต้องมาอีก พอหมอเห็นนิ้วมือของฉันที่บวมเป่งขึ้นมาอีก เธอก็ตกใจไม่น้อย
ครั้งนี้นอกจากเจาะหนองแล้ว หมอยังเจาะเลือดฉันอีก บอกว่าจะทำอะไรสักอย่างที่เรียกว่าการตรวจพยาธิวิทยา เพื่อดูว่าติดเชื้อแบคทีเรียอะไรรึเปล่า
ผลตรวจอย่างเร็วที่สุดต้องรอถึงวันพรุ่งนี้ หมอกำชับให้ฉันกินยาแก้อักเสบตามเวลา สงสัยจะกลัวอะม็อกซีซิลลินใช้ไม่ได้ผล หมอเลยสั่งยาแก้อักเสบอีกตัวที่กล่องมีตัวหนังสือภาษาอังกฤษพ่วง มาให้ ราคาแพงมาก
ตกค่ำกลับถึงโรงเตี๊ยม ป้าโถวบอกฉันว่า "อวิ๋นเฟิง คืนนี้นายไม่ต้องลงหลุมแล้ว พักอยู่บ้านสักคืน ช่วงนี้ภารกิจหลักของพวกเราคือตามหาห้องสุสานหลัก" เขาให้ฉันอยู่เฝ้าที่พัก
กลางดึก นิ้วที่ถูกกัดก็บวมขึ้นอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่บวมกับมีน้ำขาวไหล แต่เริ่มปวดด้วย เป็นความปวดแบบมาเป็นพัก ๆ แต่ละครั้งห่างกันประมาณยี่สิบนาที
พวกเราเช่าโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ นี้ไว้ทั้งหลัง ตอนนี้ผู้เข้าพักในโรงเตี๊ยมมีแค่สองคน ฉันกับหนึ่งไฝ
ฉันรู้ว่าพวกพี่น้องตระกูลซุนกับป้าโถวกำลังหาห้องสุสานหลักอยู่ ก็เลยไม่กล้ารบกวน กลางดึก ฉันกำนิ้วชี้ที่บวมเป่ง นอนพลิกไปพลิกมาด้วยความเจ็บจนไม่หลับไม่นอน
ฉันแอบย่องออกไป อยากดูแถว ๆ นี้ว่าจะยังมีร้านขายยาเปิดอยู่ไหม จะได้ซื้อยาแก้ปวด
สมัยนั้นการซื้อของทางอินเทอร์เน็ตยังไม่แพร่หลาย แถมไม่มีบริการส่งยาทางเน็ตด้วย ฉันเป็นคนต่างถิ่นในซุ่นเต๋อ ไม่รู้จักผู้คนหนทาง ได้แต่มุดหน้าไปทางทิศเหนือตามทางจากโรงเตี๊ยม ระหว่างทางฉันถามใครต่อใครว่าแถวนี้ยังมีร้านขายยาที่เปิดประตูอยู่ไหม