ตอนที่ 19 ด้วง
การขุดสุสานไม่ใช่เรื่องเล่นของเด็ก ๆ เรื่องนี้ต้องอาศัยการพิสูจน์อย่างมีเหตุผล ไม่ใช่เหมือนในโทรทัศน์ที่ศพลุกขึ้นมาอาละวาด ผีดิบกระโดดกันเต็มพื้น หรือมีตัวด้วงศพไต่ไปทั่ว
ผ่านไปหลายพันปี กระดูกส่วนใหญ่ก็คงผุพังจนกลายเป็นผง
ขณะเดินลงไปตามทางที่การรดกระหม่อมนำลงมา หญิงอวี้ขยับไฟคาดหัวไปมา เธอกำลังสังเกตรายละเอียดบางอย่างที่พวกเราอาจมองข้าม
ถึงว่าใคร ๆ ในวงการขุดสุสานถึงพูดกันว่าเหยาซือเหย่เก่งกาจ แค่ดูเหยาอวี้เหมินผู้หญิงคนนี้ก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา พอเดินไปถึงสุดทางเดินสุสาน เธอมองกำแพงหินอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พบปัญหาอีกอย่าง
“พวกคุณดูนี่สิ ดูตรงนี้” เธอย่อตัวลงตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของกำแพงหิน ก่อนจะหันมาเรียกพวกเรา
“อวี้เหมิน นี่เป็นร่องรอยตัวอักษรหรือ?” เหยาเหวินเช่อที่ก่อนหน้านี้พูดน้อยเอ่ยขึ้น
ฉันย่อตัวลงไปดูด้วยความสงสัย
ตรงจุดที่หญิงอวี้ชี้ มีผิวหินบางส่วนหลุดลอกออกไป หลังน้ำขังในหลุมลดลง ดินโคลนตรงมุมกำแพงก็แห้งไป ฉันมองเห็นเลือนรางเหมือนมีร่องรอยตัวอักษร
เธอหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋า แล้วเทลงบนกำแพงเล็กน้อย
กำแพงหินดูดซับน้ำอย่างรวดเร็ว เธอใช้มือถูไปมา ร่องรอยตัวอักษรที่สลักด้วยมีดก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
“นี่...นี่มันอักษรโบราณโลหะ...ซีพเจ้าหนอน!” ซุนพี่ใหญ่เห็นตัวอักษรชัดเจนแล้วก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ
หญิงอวี้ขมวดคิ้วแน่น “สุสานนี่แปลกจริง ๆ เท่าที่ฉันรู้ อักษรชนิดนี้เลิกใช้ตั้งแต่ปลายราชวงศ์ซางแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงยังมีคนใช้ในยุคซีโจวอีก?”