บทที่ 20 วังใต้ดิน
พวกเราเผาใบไม้กับกิ่งไม้ตรงปากหลุม บางส่วนยังไม่แห้งสนิท ไฟจึงลุกไม่แรงนัก แต่ควันกลับลอยขึ้นมาไม่น้อย
ผมเอาผ้าปิดจมูกแล้วพูดว่า “ได้หรือยัง พี่สาม เมื่อกี้ไฟลุกแรงอยู่พักหนึ่งเลยนะ”
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ไหดินเผาเกือบทั้งใบก็ถูกควันรมจนดำ เหยาเหวินเช่อใช้ไม้แหย่ลงไป คราวนี้ไม่มีเซียนซากศพติดขึ้นมาด้วย
“น่าจะได้ผล ใครจะลงไปก่อน” พี่ใหญ่ถามเสียงขรึม
“ผม! ผมลงเอง!” ซุนสามกัดฟันพูด “ผมจะลงไปสำรวจทางให้ก่อน เผื่อพี่สองอยู่ข้างล่าง ผมจะได้ช่วยเขาออกมา”
เขาเกาะขอบไหไว้ แล้วหย่อนขาลงไปหยั่งความลึก
“ไม่ลึกเท่าไหร่ เหมือนจะถึงพื้นแล้ว”
ทันใดนั้น
เสียงหินแตกถล่มดังมาจากข้างล่าง ซุนสามร้องตกใจ!
“จับไว้! อย่าดิ้น! พี่สามจับนายไว้แล้ว! อวิ๋นเฟิง มาช่วยเร็ว!”
ผมรีบวิ่งไปคว้าแขนอีกข้างของซุนสาม พี่น้องตระกูลเหยาเห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วย ทุกคนออกแรงพร้อมกันดึงซุนสามที่ขาทั้งสองข้างห้อยต่องแต่งขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้น พี่สาม!”
พวกเราดึงซุนสามขึ้นมาได้ เขายังขวัญเสีย พูดตะกุกตะกักว่า “หวุดหวิด... หวุดหวิดจริง ๆ น่าจะเหยียบพื้นจนพังลงไป”
เหยาอวี้เหมินส่องไฟฉายลงไป ใต้ไหดินเผามืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย
ซุนสามยังไม่ยอมแพ้ เขาเสนอให้ผูกเชือกแล้วโรยตัวลงไป
พวกเราไม่รู้ว่าข้างล่างลึกแค่ไหน จึงผูกเชือกปีนเขาเส้นหนึ่งไว้รอบเอวเขา
ผมกับพี่ใหญ่ช่วยกันจับเชือกไว้แน่น
“พี่สาม ระวังตัวด้วยนะ ถ้ามีอะไรผิดปกติก็ตะโกนบอก พวกเราจะรีบดึงขึ้นมาทันที!”
ซุนสามสวมไฟคาดหัวแล้วพยักหน้า