ลู่หยวนครุ่นคิด ก่อนส่งสัญญาณให้โทมัสนอนลงบนเตียงเล็กใกล้ประตู เขาดึงม่านมากั้นตรงกลาง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงเพื่อตรวจดูบาดแผล
ทันทีที่บาดแผลของโทมัสเข้ามาในสายตา ภาพตรงหน้าก็กะพริบวูบหนึ่ง
【การแพทย์พื้นฐาน: +0.5 (ตรวจดูอาการบาดเจ็บ)/20】
【คุณพบบาดแผลภายนอกที่ไม่ใช่ลักษณะทั่วไป คาดว่าเกิดจากแรงบีบอัดของสิ่งมีชีวิตในทะเลบางชนิด】
เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนผุดขึ้นในสายตา ลู่หยวนก็ยิ้มบาง ๆ แถบค่าประสบการณ์ใช้กับการรักษาคนได้จริงด้วย
ลู่หยวนสวมถุงมือ แล้วใช้นิ้วกดเบา ๆ รอบขอบแผล
บริเวณที่เขียวช้ำจนคล้ำม่วงแข็งกระด้างอย่างยิ่ง ไม่เหมือนเนื้อเยื่อของมนุษย์ทั่วไปเลย
กลับคล้ายเนื้อที่ถูกแช่แข็งมากกว่า
“เจ็บตรงนี้ไหม?” ลู่หยวนถาม
“ไม่เจ็บ... แค่ชาไปหมด เหมือนมีอะไรเป็นฝูงกำลังมุดเข้าไปในกระดูก” โทมัสมีเหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก “หมอ ขาข้ายังรักษาให้หายได้ไหม?”
ลู่หยวนไม่ได้ตอบในทันที
ขณะนั้นเอง ข้อมูลสีเทาขาวบรรทัดหนึ่งกำลังวิเคราะห์อย่างรวดเร็วในสายตาของเขา:
【สัมผัสเนื้อเยื่อที่ผิดปกติ ประสบการณ์การแพทย์พื้นฐาน +1】
【ผลการวิเคราะห์: มีพิษตกค้างจากสิ่งมีชีวิตเนื้อนิ่มใต้ทะเลลึก (เล็กน้อย) ร่วมกับเนื้อเยื่อเน่าตาย แนวทางรักษาที่แนะนำ: ปล่อยเลือด ขจัดพิษ ประคบร้อน】
“รักษาให้หายได้”
ลู่หยวนหันไปหยิบขี้ผึ้งหญ้าแดงที่ปรุงไว้เมื่อคืนจากชั้นวาง แล้วหยิบมีดเล็กที่ฆ่าเชื้อแล้วออกมาอีกเล่ม
“อดทนหน่อย”
สิ้นเสียง ปลายมีดก็สะกิดเจาะตรงกลางรอยแผลหลายแห่งที่ดูคล้ายรอยดูดของหนวดได้อย่างแม่นยำ