เบรนต์กำเหรียญเงินไว้แน่น ก่อนลดเสียงลงพูดว่า “คุณครับ ถ้าไม่อยากติดอะไรประหลาด ๆ ช่วงนี้อย่ากินปลาเด็ดขาด”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะช่วงนี้จับปลาได้อยู่เรื่อย ๆ ไม่สิ ต้องพูดว่า...นั่นไม่ใช่ปลา!” แววตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความหวาดกลัวซึ่งเกินวัย
“ลุงของผมทำงานในห้องเย็นที่ท่าเรือ เขาบอกว่าพวกที่จับขึ้นมาได้ช่วงนี้...มีส่วนที่ปกติมีแต่คนเท่านั้นที่มี อย่างนิ้วมือ...”
รูม่านตาของลู่หยวนหดเล็กลง นิ้วมืออย่างนั้นหรือ? ทำให้เขานึกถึงหมอไลเซนที่ถูกลากหายเข้าไปในความมืดขึ้นมาทันที
“แล้วก็...” เบรนต์กลืนน้ำลาย “ต่อให้สับ ‘ปลา’ พวกนั้นเป็นชิ้น ๆ เนื้อก็ยังดิ้นอยู่ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนใหญ่คนโตยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อรับซื้อ”
“ใครเป็นคนซื้อ?” ลู่หยวนหรี่ตา ตั้งใจฟังอย่างละเอียด
“ไม่รู้ครับ ลุงไม่ได้บอกผม...”
“เบรนต์ ฉันจะจำเรื่องที่เธอบอกไว้” ลู่หยวนพยักหน้าเป็นเชิงยืนยันว่าจำได้แล้ว
“ครับคุณหมอ! แล้วผมรับรองเลยว่า คุณผู้ชายทุกคนที่มาเช็ดรองเท้าที่แผงผมจะรู้ว่าคลินิกไลเซนเปิดใหม่แล้ว”
เด็กชายพูดจบก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณครับ คลินิกไลเซนที่คุณพูดถึงคือคลินิกของหมอไลเซนหรือเปล่า?”
“ใช่แล้ว หมอไลเซนคงยังไม่กลับมาในเร็ว ๆ นี้ ฉันได้รับฝากให้มาดูแลคลินิกแทนสักพัก”
ลู่หยวนพยักหน้า ก่อนวางเหรียญเงินลงในกล่องเก็บเงินที่แผงของเด็กชาย
“เอาละ ฉันจะเดินเล่นในกริมสักหน่อย อย่าลืมเรื่องที่รับปากฉันไว้ล่ะ”
เด็กชายมองลู่หยวนที่ลุกขึ้นยืน แล้วรีบก้าวเข้ามา นับเหรียญทองแดงกำหนึ่งออกมา