หานเจิ้นอวี่กับพวกขนเสบียงของฟาร์มไปส่งยังสถานที่ที่กำหนด
กว่าจะขนเสบียงลงเสร็จก็เลยหนึ่งทุ่มไปแล้ว
คนขับรถกับคนที่นั่งรถมาด้วยปรึกษากันแล้วว่าจะพักในเมืองสักคืน พรุ่งนี้เช้าค่อยขับรถกลับฟาร์ม
หานเจิ้นอวี่ดึงหลี่เส้าฮวาไปคุยข้าง ๆ แล้วพูดว่า “เส้าฮวา ผมต้องกลับบ้านสักเที่ยว คืนนี้คงไม่พักในเมืองแล้ว พรุ่งนี้เช้าผมจะตรงจากอำเภอหนานผิงไปฟาร์มเลย”
“รีบกลับขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
หลี่เส้าฮวามองเสื้อผ้าที่สั้นกว่าตัวเขาอยู่ช่วงหนึ่ง ก่อนจะถามเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้นที่ฟาร์มหรือ เสื้อผ้าของตัวเองล่ะ?”
“ตอนผมไปตักน้ำร้อน เผลอตกลงไปในบ่อเก็บน้ำของฟาร์ม”
หานเจิ้นอวี่ดึงแขนเสื้อลงเล็กน้อยแล้วยิ้ม “ชุดที่ใส่อยู่เป็นของหัวหน้าเฉิน ยังไงก็ต้องคืนเจ้าของ อีกอย่างเราก็ต้องผ่านอำเภอหนานผิงอยู่แล้ว ผมเลยว่าจะออกเดินทางคืนนี้ จะได้แวะกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย”
“งั้นฉันไปด้วย ขับรถกลางคืนคนเดียวฉันไม่สบายใจ”
หานเจิ้นอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ก็ได้ เดี๋ยวผมไปบอกคนที่นั่งรถมาด้วย ให้พรุ่งนี้ไปขึ้นรถคนขับคนอื่น”
จากที่นี่ไปอำเภอหนานผิงใช้เวลาสามชั่วโมง พอทั้งสองมาถึงตัวอำเภอก็เกือบห้าทุ่มแล้ว
พวกเขานัดเวลากันว่าจะมาเจอกันพรุ่งนี้ จากนั้นหลี่เส้าฮวาก็กลับโรงงาน ส่วนหานเจิ้นอวี่ขับรถกลับบ้านโดยตรง
เขากลัวจะทำให้ซูเซี่ยชิวกับเด็กสองคนตกใจ จึงไม่ได้เคาะประตู แค่ตะโกนจากข้างนอกว่า “ซูเซี่ยชิว เปิดประตูหน่อย ผมกลับมาแล้ว”