ซูเซี่ยชิวใส่แป้งข้าวโพดผัดสุกลงในถุงผ้า แล้วนำผ้าห่มเก่าอีกหลายผืนใส่กระสอบ
จากนั้นเธอก็ห่อเสื้อผ้าที่หานเจิ้นอวี่เปลี่ยนเมื่อวาน พร้อมใส่ผ้าผืนหนึ่งยาวเจ็ดแปดฉื่อ วุ้นเส้นหนึ่งห่อ เห็ดหอมแห้งกับเห็ดหูหนูแห้งอย่างละห่อไว้ข้างใน
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะห่อเนื้อเค็มใส่ลงไปอีกสองชิ้น รวมแล้วราวสามชั่ง
ในเมื่อภายหน้าต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อำนวยการเฉิน จะให้ของขวัญไปแบบขอไปทีก็คงไม่ได้
ต้องให้อีกฝ่ายรู้ว่าพวกเขามีกำลังพอสมควร ต่อไปจะได้ทำอะไรง่ายขึ้น
หลังจากปรึกษากันแล้ว หานเจิ้นอวี่กับซูเซี่ยชิวก็ตัดสินใจบอกเฉินเฉินเรื่องที่ได้พบเจียงเส้าถิง
เด็กคนนี้คิดมากเกินไป แม้ปกติจะไม่เคยพูดถึงพ่อแม่ แต่พวกเขารู้ว่าเฉินเฉินเป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อแม่อยู่เสมอ ถึงกับสะดุ้งตื่นกลางดึกหลายครั้ง พร้อมร้องเรียกพ่อกับแม่
หานเจิ้นอวี่ชี้ไปยังห่อของกองใหญ่ แล้วพูดเสียงเบาว่า “เฉินเฉิน ของพวกนี้เตรียมไว้ให้พ่อแม่กับปู่ย่าของเธอ ตอนนี้พวกเขาสบายดี ต่อไปไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ”
เฉินเฉินมองเขาอย่างตกตะลึง ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำ น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม
เขาถามเสียงสั่นว่า “คุณลุงหานเจอพ่อแม่กับปู่ย่าของผมแล้วเหรอครับ?”
หานเจิ้นอวี่ไม่ได้ปิดบัง เขายิ้มแล้วพยักหน้า “ใช่ ตอนนี้พวกเขาทำงานอยู่ในที่ที่เป็นความลับมาก พอดีตอนลุงเดินทางไปทำงานก็ได้เจอพ่อของเธอ”
เฉินเฉินถามอย่างตื่นเต้นว่า “คุณลุงหานจะไปหาพ่อแม่ผมอีกไหมครับ? ผมไปด้วยได้ไหม อยากไปเจอพวกท่าน”
“ตอนนี้ยังไม่ได้” หานเจิ้นอวี่ให้นั่งบนตัก ก่อนจะโกหกเขาไปคำหนึ่ง
“เฉินเฉิน พ่อแม่ของเธอกำลังปฏิบัติภารกิจที่หนักมากและเป็นความลับ เลยยังเจอเธอกับอันอันไม่ได้ชั่วคราวนะ”