ซูเซี่ยชิวมองหยางชุนฮวาที่พูดจาเอื่อยเฉื่อยอยู่ตรงหน้า ก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงหน้าเนื้อใจเสือคนนี้ร้ายกาจยิ่งกว่าน้องสาวอย่างหยางหลานฮวาเสียอีก
แต่คนแบบนี้เธอเห็นมามากแล้วในชาติก่อน เพื่อนร่วมงานในออฟฟิศพวกนั้น ใครบ้างที่ไม่ทำตัวอ่อนโยนมีน้ำใจต่อหน้า แต่ลับหลังกลับแก่งแย่งชิงดีกัน หลอกลวงกัน ต่อสู้กันอย่างเปิดเผยและลับหลังเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง แม้แต่รอยยิ้มก็ยังซ่อนคมดาบไว้
ซูเซี่ยชิวจ้องหยางชุนฮวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลียนแบบรอยยิ้มพิมพ์ใจของอีกฝ่าย ทว่าคำพูดที่หลุดออกมากลับไม่ได้ไพเราะนัก «รูสองรูบนหน้าคุณบอดหรือไง?»
รอยยิ้มของหยางชุนฮวาชะงักไป น้ำเสียงไม่พอใจ «สะใภ้เจิ้นอวี่ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?»
«ฉันก็แค่สงสัย ถ้าคุณไม่ได้ตาบอด แล้วทำไมถึงไม่เห็นแผลบนหัวฉันล่ะ?»
ซูเซี่ยชิวแกะผ้าพันแผลบนศีรษะออก แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ «ดูสิ นี่คือแผลที่หลานสาวคุณตี ฉันหมดสติอยู่บนเตียงตั้งสองวัน หมอบอกว่าถ้าลึกกว่านี้อีกนิดก็ไม่รอดแล้ว
ต่อไปฉันก็ทำงานหนักไม่ได้ แถมผลข้างเคียงร้ายแรงยังจะตามทรมานฉันไปตลอดชีวิต»
เมื่อทุกคนเห็นบาดแผลบนศีรษะของเธอชัดเจนแล้ว เธอก็พันผ้ากลับเข้าไป ก่อนเดินไปหยุดตรงหน้าหยางชุนฮวาแล้วจ้องเขม็ง
«ตั้งแต่ฉันเพิ่งแต่งเข้าบ้านนี้ คุณก็มักพูดกับฉันว่าแม่สามีลำบาก ให้ฉันเชื่อฟังและกตัญญูกับแม่สามีดี ๆ
ที่คุณพูดมา ฉันก็ทำตามหมด แม่สามีให้ฉันทำอะไร ฉันก็ทำ เงินที่ฉันเอามาจากบ้านก็ถูกแม่สามีเอาไปจนหมด แต่ฉันเชื่อฟังขนาดนี้แล้ว ทำไมพวกคุณยังต้องรังแกฉันอีก?»