จางเชียนอวิ๋นกับหานเหมยลี่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เสียที่ไหนกัน?
ทั้งสองตกใจจนไม่กล้าขยับ กลัวว่าแค่เคลื่อนไหวเพียงนิดก็จะยิ่งกระตุ้นซูเซี่ยชิวเข้า อย่างไรเสียในมือเธอก็ถือมีดทำครัวอยู่
ซูเซี่ยชิวเห็นว่าข่มทั้งคู่จนอยู่หมัดแล้ว ก็แค่นเสียงเย็นชา โยนมีดลงบนเขียง ก่อนจะหันไปดูว่าหม้อกำลังต้มอะไรอยู่
ใครจะคิดว่าจางเชียนอวิ๋นจะตาไวมือไว ฉวยจังหวะที่ซูเซี่ยชิวเผลอคว้ามีดเล่มนั้น แล้วลากหานเหมยลี่วิ่งออกไปข้างนอก
พอพ้นห้องครัว ทั้งสองถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับยกภูเขาออกจากอก
หานเหมยลี่เห็นซูเซี่ยชิวตามออกมา ก็รีบหลบไปอยู่ข้างหลังจางเชียนอวิ๋น พลางร้องลั่นไม่หยุด
เสียงดังจนซูเซี่ยชิวปวดหัว เธอจึงมายืนขวางตรงประตูห้องครัวแล้วขู่ «ร้องอีกที ฉันจะฉีกปากพวกแก»
เสียงกรีดร้องพลันหยุดกึก หานเหมยลี่มองเธออย่างหวาดผวา
เมื่อวานยังใช้ไม้เขี่ยไฟตีคนอยู่เลย วันนี้ถึงกับถือมีดทำครัว หรือผู้หญิงคนนี้จะบ้าไปแล้วจริง ๆ?
จางเชียนอวิ๋นรู้ดีว่าซูเซี่ยชิวไม่มีทางบ้า คงเห็นว่าหานเจิ้นอวี่กลับมาแล้ว มีคนช่วยเข้าข้าง ถึงได้กล้ากำเริบแบบนี้ จุดประสงค์น่าจะตั้งใจขู่พวกเธอให้กลัว
เธอไม่อยากให้ซูเซี่ยชิวได้ใจ และจะปล่อยให้อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองรังแกง่ายไม่ได้ ไม่อย่างนั้นต่อไปคงจัดการอะไรไม่ได้อีก
เธอจึงยกมีดในมือขึ้น แสร้งทำเป็นดุดันแล้วพูดว่า «อย่าทำเกินไปนักนะ ถ้าบีบพวกเราจนถึงที่สุด พวกเราก็สู้ตายกับเธอเหมือนกัน»
ซูเซี่ยชิวรู้ว่าอีกฝ่ายแค่ขู่ให้ดูน่าเกรงขาม จึงหัวเราะเย็น ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปหา