ซูเซี่ยชิวรู้สึกเหมือนมีม้าหญ้าโคลนเป็นหมื่นตัววิ่งพล่านอยู่ในใจ
รู้อย่างนี้แต่แรก เธอจะทุ่มเทเรียนและทำงานหนักไปทำไม?
เพิ่งจะสร้างผลงานได้บ้าง ก็ถูกส่งมาอยู่ในยุค 70 ที่กินก็ไม่อิ่ม ตายก็ไม่ตาย
เจ้าหน้าที่ผีของยมโลกทำพลาด แล้วทำไมเธอต้องเป็นคนชดใช้ด้วย?
แล้วก็ซูเซี่ยชิวคนนั้น เธอเห็นแต่บ้านหลังใหญ่กับงานที่ดูดีของฉัน
ทำไมไม่ลองดูบ้างว่าตอนเด็กฉันลำบากแค่ไหน? ของพวกนั้นฉันต้องพยายามแค่ไหนกว่าจะได้มา?
แต่ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เธอเองก็ไปยมโลกเพื่อหาเรื่องกับยมราชไม่ได้
ในเมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ก็ทำได้แค่ยอมรับ ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตที่นี่ให้ดีแล้วกัน
ซูเซี่ยชิวถอนหายใจ เมื่อนึกถึงประโยชน์ของความสามารถพิเศษ เธอก็เริ่มตรวจนับข้าวของทันที
บนชั้นเก็บของมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับวุ้นเส้นรสเปรี้ยวเผ็ดอยู่หลายถัง ไส้กรอกแฮมสองถุง ไส้กรอกเนื้อชิ้นใหญ่สี่แท่ง ไข่ไก่หนึ่งแผง 30 ฟอง แล้วยังมีของแห้งอีกหลายอย่าง……
ชั้นล่างสุดมีวุ้นเส้นหนึ่งห่อ เพื่อนร่วมงานซื้อมาจากบ้านเกิดให้เธอ ราว 5 ชั่ง เป็นวุ้นเส้นมันเทศที่ทำเอง
บนเคาน์เตอร์ครัวมีน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และเครื่องปรุงต่าง ๆ ที่เพิ่งเปิดใช้ ในตู้มีข้าวสารอยู่หลายชั่ง บะหมี่เส้นแห้งหนึ่งห่อ ข้าวโอ๊ตหนึ่งกระปุกหนัก 2 ชั่ง นมผงหนึ่งกระปุกหนัก 2 ชั่ง รวมถึงแป้งสาลีและธัญพืชหยาบอีกเล็กน้อย
ของพวกนี้เธอซื้อมาเตรียมไว้ตอนเพิ่งย้ายเข้าบ้าน แม้จะเปิดแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้กินไปเท่าไร
ในห้องนั่งเล่นยังมีข้าวสารถุงที่ยังไม่เปิด หนัก 10 ชั่ง แป้งสาลีถุงหนึ่งหนัก 10 ชั่ง น้ำมันถั่วลิสงหนึ่งถัง ขนาด 5 ลิตร เห็ดหูหนูแห้งสองถุง ถุงละครึ่งชั่ง เห็ดหอมแห้งสองถุง แอปเปิลหนึ่งลังหนัก 10 ชั่ง และส้มหนึ่งลังหนัก 10 ชั่ง ของพวกนี้เป็นของขวัญเทศกาลปีใหม่ที่บริษัทแจก