เด็กหนุ่มถูกเธอกระชากจนเซ หันกลับมาจ้องหลินชูเหยาด้วยดวงตาแดงก่ำ ราวกับอยากจะขย้ำเธอให้ตาย
“อาจารย์หลิน คุณก็อยากโดนต่อยเหมือนกันหรือไง?”
เสียงของเขาทุ้มต่ำ แฝงคำข่มขู่ที่ถูกกดกลั้นไว้
หลินชูเหยาไม่ถอย เธอยืดหลังตรง จ้องเด็กหนุ่มคนนั้นเขม็ง “นายกล้าเหรอ?”
เด็กหนุ่มชะงักไป
ไม่ใช่เพราะท่าทีของหลินชูเหยา แต่เพราะสถานะ ‘อาจารย์’ ยังคงทิ้งแรงเฉื่อยเอาไว้ในสมองของเขาเป็นครั้งสุดท้าย
ทว่าแรงเฉื่อยนั้นกำลังเลือนหายไปอย่างเห็นได้ชัด
ฟางหยวนเองก็พุ่งเข้ามา เขายืนข้างหลินชูเหยา น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “ทุกคน ใจเย็นก่อน การทำร้ายคนแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ จางเสี่ยวเจี๋ยเธอก็...”
“เธอทำไม? เธอน่าสงสารมากแล้วอย่างนั้นเหรอ?”
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากฝูงชน แฝงความเย้ยหยันอย่างชัดเจน
“เธอจะน่าสงสารก็เรื่องของเธอ แต่พวกเราไม่ควรต้องรับผลจากความน่าสงสารของเธอ! จ้าวไห่ไปแล้ว หลี่เจียหาวก็ไปแล้ว แม้แต่เกาลี่ก็ไปแล้ว พวกเราจะมีชีวิตรอดเกิน 24 ชั่วโมงไหม? บอกฉันสิ พวกเราจะรอดไหม?”
ฟางหยวนอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
เขาตอบคำถามนี้ไม่ได้ เพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้คำตอบ
ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำก็ดังมาจากส่วนลึกของหมอกสีเทา
เสียงนั้นไม่ดังนัก แต่หนักแน่นราวกับดังขึ้นมาจากใต้ดิน สั่นสะเทือนจนหน้าอกของทุกคนสั่นตาม
ทุกคนหยุดรุมทำร้ายจางเสี่ยวเจี๋ยพร้อมกัน แล้วหันไปมองทิศทางที่เสียงดังมา
เป็นทิศทางของทางออกสถานี
ทิศทางเดียวกับที่เกาลี่ หลี่เจียหาว และจ้าวไห่จากไป