ทุกคนแยกย้ายกันไปค้นหา
ฉินจ้าวหยางลากเฉินเหย่ตรงไปยังโซนอุปกรณ์กีฬา แสงไฟฉายส่ายไปมาในความมืด
“พี่เหย่ พี่ว่าในซูเปอร์มาร์เก็ตจะมีหน้าไม้ไหม? ปกติซูเปอร์มาร์เก็ตในประเทศเราไม่น่าขายของแบบนี้นะ”
“นายคิดว่านี่ยังเป็นประเทศเราอยู่อีกเหรอ? บางทีอาจไม่ใช่โลกใบเดิมด้วยซ้ำ”
“แล้วเราจะกลับไปได้ไหม?”
“ไม่รู้เหมือนกัน ค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าวแล้วกัน”
เฉินเหย่กับฉินจ้าวหยางวิ่งผ่านทางเดินไปสองแถว ป้ายบอกโซนอุปกรณ์กีฬาปรากฏอยู่เหนือศีรษะ
ฉินจ้าวหยางส่องไฟฉายกวาดไปตามชั้นวาง สีหน้าพลันห่อเหี่ยว
ชั้นวางว่างเปล่า ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
ไม่สิ ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรเลย
ยังมีกล่องกระดาษแบน ๆ ใบหนึ่งวางอยู่ชั้นล่างสุด ฝุ่นจับเต็มไปหมด
ฉินจ้าวหยางย่อตัวลงดึงกล่องออกมาแล้วเปิดดู
ข้างในมีหนังสติ๊กหนึ่งอันกับลูกเหล็กเม็ดเล็กสองถุง
หนังสติ๊กทำจากพลาสติก ด้ามจับสีเขียวนีออน ง่ามสีเงิน บนกล่องพิมพ์คำว่า “แรงดี แม่นยำ” ตัวใหญ่ ๆ ข้างกันมีรูปเด็กน้อยยิ้มยิงฟัน
“มีแค่นี้เหรอ?”
ฉินจ้าวหยางชูหนังสติ๊กสีเขียวนีออนขึ้นมา สีหน้าซับซ้อนราวกับกำลังท้องผูก
“แรงดี แม่นยำ เหมาะสำหรับเด็กอายุ 8-12 ปี” เฉินเหย่อ่านตัวหนังสือเล็ก ๆ บนกล่อง มุมปากกระตุก “เหมาะกับนายมาก ซื่อสัตย์ต่อลูกค้าทุกวัยจริง ๆ”
“ไปให้พ้นเลย!”
ฉินจ้าวหยางบ่นงึมงำ พลางยัดหนังสติ๊กใส่กระเป๋าชุดนอน เผื่อได้ใช้ขึ้นมาจะทำยังไง?