ปริศนาผีบุก: ไม่มีใครบอกฉันหรือไงว่าฉันคือขวัญใจเหล่าผีร้าย!

ตอนที่ 5 ถูกบังคับให้ตกงาน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฉู่ชิงหน้าขรึมลง เธอวางชานมลงบนพื้น แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาจางซานกับพี่หลี่

เมื่อเห็นจางซานบีบคอพี่หลี่จนคอบิดเบี้ยว ดวงตาเหลือกขึ้นบน ใกล้จะหมดสติเต็มที เธอก็ยกมือขึ้นฉับพลัน ฟาดลงบนแขนของจางซานอย่างแรง

“ปล่อยมือ! ถ้าออกแรงอีก พี่หลี่ได้ถูกคุณบีบคอตายจริง ๆ แน่!”

“อ๊าก!!”

แขนของจางซานส่งเสียง “กร๊อบ” เขาคลายมือออกแทบจะในทันทีโดยไม่อาจควบคุมตัวเองได้

แขนของเขางอเป็นมุมประหลาด พลังอาถรรพณ์ในท่อนแขนนั้นหายไปจนหมดสิ้น

เหลือเพียงซากศพธรรมดา ๆ

พี่หลี่ร่วงลงกับพื้น ในที่สุดก็หายใจได้ เธอไม่สนใจอาการเจ็บที่คอเลยสักนิด สูดลมหายใจหอบถี่อย่างไม่รู้ตัว อากาศพุ่งเข้าปอดจนสำลักไอไม่หยุด

ถึงมือเท้าจะอ่อนแรง เธอก็ยังฝืนคลานหนีห่างจากจางซาน

ขณะเดียวกัน เพื่อนร่วมงานที่ “ตั้งอกตั้งใจทำงานล่วงเวลา” เหล่านั้นก็เหมือนเพิ่งได้สติขึ้นมา

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ตาฉันเจ็บมาก!”

“ทำไมฉันทำงานล่วงเวลาจนดึกขนาดนี้?”

“ฉันส่งข้อเสนอไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาเขียนอีกแล้ว?”

“ให้ตายเถอะ ชื่อข้อเสนอของฉันคืออะไรนะ? ‘ว่าด้วยวิธีทำให้อาหารอาถรรพณ์อร่อยยิ่งขึ้น’ งั้นเหรอ?”

เสียงโหวกเหวกดังระงม

คนเหล่านั้นหลุดพ้นจากการควบคุมทั้งหมดแล้ว

แต่จางซานไม่สนใจเลยสักนิด เขาจ้องฉู่ชิงเขม็ง “คุณเป็นใครกันแน่? ขึ้นมาที่นี่ได้ยังไง?”

เมื่อได้ยินคำถามของจางซาน ปฏิกิริยาแรกของฉู่ชิงคือ “คุณไม่ติดอ่างแล้วเหรอ?”

จากนั้นเธอถึงตอบว่า “ฉันเดินขึ้นบันไดมาน่ะสิ!”

เป็นไปไม่ได้!

จางซานคิดว่าถึงตัวเองจะเป็นอาถรรพณ์ระดับอี แต่เพราะตายคาบริษัทด้วยความแค้นฝังลึก อาณาเขตแห่งความแค้นของเขาจึงครอบคลุมทั้งตึก

ในเมื่อเขาตั้งใจแยกฉู่ชิงออกไป ก็หมายความว่าเธอไม่มีทางตามขึ้นมาได้!

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้! ขนาดเป็นผีฉันยังเป็นได้ไม่ดีอีก! ตายซะ พวกแกตายให้หมด!!!”

สติของจางซานพังทลายลง

เขางอนิ้วคว้าพี่หลี่ที่อยู่ใกล้ที่สุด

หนังตาฉู่ชิงกระตุก เธอก้มลงฉุดพี่หลี่ไว้ด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต!

เล็บสีดำสนิทของจางซานที่ยาวถึง 5 เซนติเมตรกรีดต้นขาพี่หลี่ ก่อนแทงลงพื้นจนจมเข้าไปได้จริง ๆ!

นั่นมันเล็บที่ไหนกัน?

ชัด ๆ ว่าเป็นมีดลับคมที่ติดอยู่บนนิ้ว แล้วแกล้งทำเป็นเล็บปลอม!

น้ำตากับน้ำมูกเต็มหน้าพี่หลี่ เธอกลิ้งคลานไปหลบอยู่หลังฉู่ชิง

“ฉู่ชิง คุณ คุณรีบจัดการเขาสิ!”

ฉู่ชิงไม่เพียงไม่เข้าไปหา แต่ยังรีบถอยหลังด้วย

พูดเป็นเล่นไป!

เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาที่มีเลือดเนื้อเหมือนกันนะ!

เมื่อครู่เธอไม่รู้ว่าจางซานมีอาวุธ ถึงได้กล้าบ้าบิ่นขนาดนั้น!

ฉู่ชิงถอยเร็วกว่าพี่หลี่เสียอีก!

แต่ตอนนี้จางซานจับจ้องแต่ฉู่ชิง พี่หลี่ที่เลือดไหลหนีไปแล้ว เขากลับไม่สนใจเลย!

คนที่ไม่มีความสามารถอย่างเธอ ไม่ควรทำเรื่องดีช่วยคนอื่นตามใจชอบจริง ๆ

ฉู่ชิงหันหลังวิ่งหนีทันทีโดยไม่ลังเล!

จางซานที่อยู่ข้างหลังขยับร่างกายแข็งทื่อ แต่กลับวิ่งได้ไม่ช้า

เดิมทีฉู่ชิงก็ใช้แรงไปมากตอนหอบชานมขึ้นมาถึงชั้น 9 ตอนนี้ขายังอ่อนอยู่ จึงวิ่งไม่ทันจางซานเลย

เมื่อเห็นว่าจางซานไล่เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ฉู่ชิงก็วิ่งไปทางบันไดหนีไฟโดยไม่ลังเล

คราวนี้เธอไม่ได้ลงไปข้างล่าง แต่ขึ้นไปข้างบน!

ฉู่ชิงวิ่งขึ้นบันไดไปครึ่งชั้นรวดเดียว พอหันกลับไปก็เห็นจริง ๆ ว่าจางซานซึ่งขยับร่างกายแข็งทื่อขึ้นบันไดช้ามาก

จางซานเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลือเชื่อ

เขาควบคุมพลังอาถรรพณ์ให้ฉู่ชิงหลงวนอยู่ที่เดิม แต่เธอกลับทะลุผ่านพลังอาถรรพณ์มาได้ตรง ๆ!

ฉู่ชิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วรีบปีนบันไดต่อ พลางนึกเสียดายที่ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย

ไม่อย่างนั้นก็โทรแจ้งตำรวจได้ทันที

หวังว่าเพื่อนร่วมงานข้างล่างจะไหวพริบดี รีบแจ้งตำรวจมาช่วยคนไร้เรี่ยวแรงอย่างเธอได้ทันเวลา!

ฉู่ชิงวิ่งขึ้นมาถึงชั้น 11 ในรวดเดียว แต่หมดแรงปีนต่อแล้วจริง ๆ

เธอเกาะราวบันไดด้วยมือทั้งสองข้าง หอบหายใจหนักอึ้ง รู้สึกเหมือนขาหนักเป็นพันชั่ง

จางซานที่ตามหลังมาจ้องเธอเขม็ง “หนีไม่พ้นหรอก... ฉันจะฆ่าแก แล้วกินแก...”

ถ้อยคำวิปริตแบบนี้ทำให้ฉู่ชิงทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไสหัวไป!”

“เสียงอะไรน่ะ?”

คนจากสำนักควบคุมเหตุผิดปกติที่ติดอยู่ในเขตผีหลอกวนอยู่ที่เดิม หาไม่เจอว่าชั้น 9 อยู่ตรงไหน พลันมีกำลังใจขึ้นมา

พวกเขารีบตามเสียงไป แล้วก็เห็นฉู่ชิงที่กำลังปีนบันไดอย่างยากลำบาก กับอาถรรพณ์ชายที่เต็มไปด้วยพลังอาถรรพณ์กำลังตามติดเธอไม่ห่าง!

ชาย อายุ 27 ปี จางซาน ตายกะทันหันเมื่อวานนี้แล้วกลายเป็นอาถรรพณ์!

แม้ใบหน้าจะคล้ำเขียว แต่ก็ยังพอมองออกว่าคล้ายกับในรูปถ่าย

“คุณผู้หญิง ไม่ต้องกลัว! พวกเรามาจากสำนักควบคุมเหตุผิดปกติ มาช่วยคุณแล้ว!”

ฉู่ชิงเงยหน้าขึ้น ก็เห็นชายสามหญิงหนึ่งวิ่งตรงเข้ามา

ชายทั้งสามพุ่งเข้าใส่จางซาน ส่วนหญิงสาวเข้ามาพยุงเธอไว้ได้ทัน ก่อนที่ขาอ่อนแรงจะทำให้เธอล้มลงกับพื้น

เมื่อนั่งลงบนพื้นอย่างมั่นคงและเห็นทั้งสี่คนกำลังต่อสู้กัน ฉู่ชิงก็รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาในที่สุด

ถึงจะไม่เคยได้ยินชื่อหน่วยงานสำนักควบคุมเหตุผิดปกติมาก่อน แต่คงเป็นเพราะเธอหูตาคับแคบเองกระมัง?

ไม่ว่ายังไง คนที่กล้าสู้กับอันธพาลพกอาวุธ พวกเขาต้องเป็นคนดีแน่นอน!!

“โชคดี...โชคดีที่พวกคุณมาทัน ไม่อย่างนั้นฉันคง...คงแย่แน่” ฉู่ชิงหอบหายใจ ก่อนกัดฟันพูดว่า “พวกคุณชื่ออะไรกัน? รอ...รอหลังจากนี้ ฉันจะส่งป้ายขอบคุณไปให้!!”

พอคิดว่าจะต้องเสียเงินทำป้ายขอบคุณ ฉู่ชิงก็เริ่มปวดใจกับเงินในกระเป๋า

เธอปลอบตัวเองว่าชีวิตสำคัญกว่า

หญิงสาวยิ้ม “ไม่ต้องหรอก แต่ช่วยเล่าสถานการณ์ให้พวกเราฟังได้ไหม? คุณเป็นพนักงานชั้น 9 หรือเปล่า? สถานการณ์ที่ชั้น 9 เป็นยังไงบ้าง มีใครตายไหม?”

“ใช่ค่ะ” ฉู่ชิงพยักหน้า พยายามปรับลมหายใจให้เป็นปกติ “ไม่ต้องห่วง ที่ชั้น 9 ของเรามีแค่พี่หลี่เจวียนที่บาดเจ็บตรงต้นขา ไม่มีใครตายค่ะ”

ผ่านมาตั้งนาน พวกเขาถูกผีหลอกวนอยู่ที่เดิมพาขึ้นไปถึงชั้นบน แต่กลับไม่มีใครตายเลยงั้นหรือ?

หลังจากประหลาดใจ หญิงสาวก็ยื่นยันต์คุ้มภัยให้ฉู่ชิง “เก็บยันต์คุ้มภัยนี่ไว้ ฉันจะไปช่วยทางนั้นด้วย”

“เอ๊ะ? ขอบคุณค่ะ?” ฉู่ชิงมองยันต์เหลืองที่พับเป็นรูปสามเหลี่ยม แล้วเริ่มสงสัยตัวตนของหญิงสาวกับพวกเธอขึ้นมาเล็กน้อย

คือว่า...เจ้าหน้าที่ทางการเชื่อเรื่องงมงายแบบนี้ด้วยเหรอ?

อีกอย่าง เมื่อครู่หญิงสาวก็ไม่ได้บอกชื่อพวกเขาด้วย

หัวใจฉู่ชิงเริ่มเต้นระทึก

แต่ถึงจะดูแปลก หญิงสาวก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ

แถมฝีมือยังเก่งกว่าชายทั้งสามเสียอีก พอเธอเข้าร่วม จางซานก็ถูกกดลงได้อย่างรวดเร็ว

หลังจับจางซานมัดไว้ คนหนึ่งก็หยิบกรรไกรตัดเล็บอันใหญ่เบ้อเริ่มมาตัดเล็บของเขา

จางซานหมดเรี่ยวแรงลงทันที

ถึงตอนนี้ เขาก็ยังจ้องฉู่ชิงด้วยความอาฆาต “ฆ่าแก ฆ่าแก”

ฉู่ชิง “...”

ไม่ใช่มั้ง?

เธอก็ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

“คุณจะลงไปกับพวกเราไหม?”

เมื่อได้ยินหญิงสาวถาม ฉู่ชิงก็พยักหน้าทันที “ไปค่ะ!”

หญิงสาวพยุงเธอลงไปข้างล่าง

เมื่อถึงชั้น 9 ฉู่ชิงก็เห็นว่าเพื่อนร่วมงานทั้งหมดถูกหามไปกองไว้ตรงหน้าลิฟต์ แต่พวกเขาหมดสติไปแล้ว แม้แต่หลิวหัวล้านก็หมดสติไปด้วย

ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือเพียงฉู่ชิง คนแปลกหน้าทั้งสี่ และจางซานที่ยังรู้สึกตัวอยู่

เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนของหญิงสาวกำลังวุ่นวายป้อนน้ำให้เพื่อนร่วมงานที่หมดสติ ส่วนอีกคนถูกทิ้งไว้เฝ้าจางซาน

ฉู่ชิงเองก็ได้น้ำมาหนึ่งแก้ว แต่เป็นหญิงสาวที่ยื่นให้เธอด้วยตัวเอง

“ขอบคุณค่ะ” ฉู่ชิงกำลังกระหายน้ำพอดี จึงดื่มน้ำหมดแก้วรวดเดียว ก่อนถามว่า “เอ่อ แล้วจางซานจะถูกจัดการยังไงคะ?”

หญิงสาวถามขึ้นพร้อมกันว่า “คุณรู้สึกเวียนหัวไหม?”

ฉู่ชิงร้อง “เอ๊ะ?” อย่างลังเล “ก็...ไม่เท่าไหร่ค่ะ?”

หญิงสาว “...”

เธอลองถามหยั่งเชิง “วันนี้บริษัทของคุณเกิดอะไรขึ้น?”

“เฮ้อ ฉันว่าจางซานถูกบีบจนเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ ส่วนหลิวหัวล้าน...ผู้จัดการคนก่อนของเราน่ะ ไม่ใช่คนเลย...” หลังจากบ่นเรื่องหลิวหัวล้านอยู่ 5 นาที ฉู่ชิงเห็นสีหน้าของหญิงสาวแปลกไป จึงรีบเปลี่ยนเรื่องกลับมา “จริงสิ ร้านที่จางซานซื้อมีดที่ปลอมเป็นเล็บปลอมมา ปิดร้านได้ไหมคะ? อันตรายเกินไปแล้ว”

หญิงสาวที่ต้องฟังคำบ่นไร้สาระของมนุษย์เงินเดือนมายืดยาว “...”

ก็ได้

ถึงจะไม่ได้หมดสติ แต่เธอก็ลืมเรื่องเกี่ยวกับอาถรรพณ์ไปจริง ๆ

“พวกเราจะไปตรวจสอบ” หญิงสาวพยักหน้า

ฉู่ชิงถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นก็ได้ยินหญิงสาวพูดว่า “จริงสิ บริษัทของพวกคุณระเบิดแล้ว พรุ่งนี้เป็นต้นไปไม่ต้องมาทำงานแล้ว”

ฉู่ชิงไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

เธอถูกบังคับให้ตกงานแล้วเหรอ???

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป