บริษัทของฉู่ชิงอยู่ที่ชั้นเก้า
ชั้นเก้าทั้งชั้นเป็นพื้นที่ทำงานของบริษัทพวกเธอ แต่เดิมตึกนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร อีกทั้งบริษัทของพวกเธอก็ไม่ได้มีแค่แผนกเดียว
แผนกของพวกเธอครองพื้นที่เพียงหนึ่งในหกของชั้น
เมื่อวานฉู่ชิงเลิกงานตอนสี่ทุ่ม พื้นที่ส่วนอื่นยังพอมีแสงไฟประปราย แต่วันนี้กลับมืดสนิทแม้แต่จุดเดียว
ฉู่ชิงเข้าใจได้
ทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องปกติ แต่คนที่ทำงานถึงห้าทุ่มกว่า ๆ มีไม่มากนัก
แล้วทำไมแผนกของพวกเธอถึงทำงานล่วงเวลากันดึกดื่นขนาดนี้ล่ะ?
ฉู่ชิงงุนงง
แล้วก็ต้องตกตะลึง
ตรงหน้าเธอมีลิฟต์ห้าตัว แต่สองตัวกำลังซ่อม อีกสามตัวมืดสนิท
ฉู่ชิง “……”
ชั้นเก้าเหรอ?
เหอะ
หมาก็ไม่ปีนขึ้นไปหรอก!
ฉู่ชิงหันหลังกลับทันที ยังเดินไปไม่ถึงแผนก ก็เห็นจางซานเดินออกมาจากความมืด
สีหน้าของเขาดูซีดกว่าเดิมเสียอีก ขาวซีดจนติดเขียว
“ผู้จัดการจาง? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย”
“ผมไม่...เป็นไร คุณกลับ...มา ทำไม?”
เล็บมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของจางซานยาวขึ้นกว่าเดิม เขาจ้องลำคอของฉู่ชิง
ภายในนั้นมีเลือดสีแดงสด ไหลเวียนตามจังหวะการเต้นของหัวใจ
สดใหม่ อุ่นร้อน และยังมีชีวิต...
ฉู่ชิงไม่ทันสังเกตเลยว่าลำคอของตัวเองกำลังตกเป็นเป้าหมาย เธอบ่นว่า “ลิฟต์เสียแล้ว ผู้จัดการจาง คุณช่วยให้ไรเดอร์เอาชานมขึ้นมาส่งได้ไหม?”
“ลิฟต์...เสีย พวกเขา...ไม่ส่ง”
“เพิ่มค่าวิ่งให้หน่อยล่ะ?” ฉู่ชิงพยายามเกลี้ยกล่อม “คุณดูสิ ให้เขาปีนขึ้นมาคงเร็วกว่าฉันลงไปเอาเยอะเลยใช่ไหม?”
จางซานเอ่ยว่า “ไม่...”
ฉู่ชิงสูดหายใจลึก “ก็ได้ ฉันลงไปเอาเอง”
ตอนแรกจางซานตั้งใจจะไล่ฉู่ชิงออกไปก่อน แล้วค่อยจัดการคนอื่น แต่เขากลับลังเลและก้าวเข้ามาสองก้าว “เดี๋ยว...”
ฉู่ชิงไม่เพียงไม่ชะลอฝีเท้า กลับเดินเร็วขึ้นกว่าเดิม
สมกับเป็นนายทุนจริง ๆ
เด็กหนุ่มผู้ปราบมังกร สุดท้ายก็กลายเป็นมังกรเสียเอง
ตอนเป็นลูกน้อง เขาบ่นเจ้านายไม่หยุดว่าจู้จี้จุกจิก
พอตัวเองได้เป็นผู้จัดการ กลับใช้งานเธอเหมือนไม่ใช่คน
เมื่อถึงชั้นหนึ่งแล้วไม่เห็นไรเดอร์ตรงหน้าลิฟต์ ฉู่ชิงถึงนึกได้ว่าโทรศัพท์ยังเสียบชาร์จอยู่ ไม่ได้เอาลงมาด้วย
โทรไปถามไรเดอร์ให้จางซานไม่ได้ เธอจึงต้องไปตามหาไรเดอร์เอง
เดินวนอยู่สามรอบ ในที่สุดฉู่ชิงก็เห็นร่างสีเหลืองร่างหนึ่ง
ใครจะคิดว่าพอคนใส่ชุดเหลืองเห็นเธอ ก็เริ่มกรีดร้องขึ้นมา
“อ๊ากกก! ผี!”
คิ้วของฉู่ชิงกระตุกอย่างแรง
“ผีเผออะไรกัน? นี่คุณส่งอาหารช้าแล้วเลยมาแกล้งบ้าหรือไง?”
“มีผีจริง ๆ มีผีหลอกวนอยู่ที่เดิม ผมออกไปไม่ได้แล้ว!”
ไรเดอร์ชุดเหลืองร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลพราก ฉู่ชิงเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว พอเห็นชานมในมือไรเดอร์ก็รู้สึกขยะแขยงนิดหน่อย
มุมปากเธอกระตุก “คุณเดินมาทางลิฟต์ แล้วจะออกไปได้ยังไง?”
ไรเดอร์ชุดเหลือง “หา?”
ฉู่ชิงฝืนใจยื่นมือไปรับชานม “คุณเดินผิดทางแล้ว ออกไปทางนี้ได้เลย”
ไรเดอร์ชะงัก
เมื่อครู่ตอนยื่นชานม มือของทั้งคู่แตะกัน มือของหญิงสวมแว่นตรงหน้าอุ่น
งั้นเธอก็เป็นคนจริง ๆ น่ะสิ?
ไรเดอร์เดินตามฉู่ชิงไปอย่างไม่รู้ตัว
ฉู่ชิงพาเขาไปส่งถึงประตู แล้วชี้บอก “ออกไปทางนี้ก็ได้แล้ว ในเมื่อไม่คุ้นทาง ต่อไปก็อย่ามาส่งอาหารกลางดึกนักเลย”
ไรเดอร์งุนงงและกังขา แต่ก็เผลอก้าวออกไปตามคำบอก
ชั่วพริบตา แสงแดดก็สาดลงบนตัวเขา
แสงแดดยามเที่ยงเพียงไม่กี่วินาทีก็ทำให้ผิวแสบได้
แต่ในใจของไรเดอร์กลับเย็นวาบไปทั้งตัว
เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าอะไรนะ?
—กลางดึกก็อย่ามาส่งอาหารนักเลย?
กลางดึกงั้นเหรอ?
“คุณออกมาจากข้างในเหรอ?”
ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนแขนของไรเดอร์
“อ๊ากกก!”
ไรเดอร์ตกใจจนกระโดดตัวลอย “ผี! ผี!”
คนจากสำนักควบคุมเหตุผิดปกติมองเขาด้วยแววตาคมกริบ แล้วคว้าตัวไว้ “ผีอะไร? คุณเห็นอะไรมา?”
ชั้นเก้า
หลังฉู่ชิงจากไป อากาศทั่วทั้งชั้นก็เริ่มอบอวลด้วยหมอกดำจาง ๆ
ภายใต้หมอกดำ ทุกคนทำงานล่วงเวลาราวกับเสียสติ
พวกเขาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่กะพริบตา เพียงไม่กี่นาทีดวงตาก็แดงก่ำ แต่ยังคงจ้องหน้าจอแน่วแน่
ปากพึมพำคำว่า “ทำงานล่วงเวลา” “แผนงาน” “ลูกค้า”...อะไรทำนองนั้น
ข้อยกเว้นเพียงคนเดียวคือหลิวหัวล้าน
แต่หลิวหัวล้านอยากถูกผีควบคุมให้ทำงานล่วงเวลาอย่างไร้สติ เหมือนคนอื่นเสียด้วยซ้ำ
ไม่ใช่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบตอนนี้ ที่จางซานไม่สนใจคนอื่น กลับโน้มมาใกล้หูเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนเหนียวเหนอะ “คุณชอบทำงานล่วงเวลาไหม? ทำไมถึงไม่ตั้งใจทำงานล่วงเวลา? แผนงานล่ะ? หายไปไหนแล้ว? แผนงานของคุณอยู่ไหน? รีบเอามาให้ผมดูสิ!”
“ไอ้ไร้ประโยชน์ แค่แผนงานยังทำไม่ได้ แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม?”
เมื่อรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบราวกับไม่ใช่มือของคนเป็นที่คว้าลำคอไว้ และกำลังจะบีบแน่นในอีกไม่ช้า เสื้อของหลิวหัวล้านก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว
เขารีบโยนความผิดให้คนอื่นโดยไม่รู้ตัว “คุณดูหลี่เจวียนสิ แผนงานที่เธอทำไม่ได้เรื่องเลย เธอไม่ได้สร้างประโยชน์ให้บริษัทสักนิด!”
ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้บริษัท!
จางซานหันขวับ แล้วลอยไปอยู่ด้านหลังพี่หลี่ในพริบตา
พี่หลี่ทำงานเป็นเสมียน และเป็นหนึ่งในคนที่ได้เข้ามาทำงานเพราะเส้นสาย ปกติเธอแค่จัดเอกสาร ทำความสะอาด แล้วก็รดน้ำต้นพลูด่างของบริษัท
เธอไม่เคยเขียนแผนงานอะไรแบบนี้เลย
ตอนนี้เธอกำลังนั่งเขียนแผนงานหน้าคอมพิวเตอร์อย่างจริงจังและทุ่มเท แต่แผนงานที่ว่าก็...ดีกว่าโจทย์คณิตศาสตร์อยู่นิดหน่อยตรงที่สามารถแต่งมั่ว ๆ ได้ตามใจ
ถ้าไม่ตรวจ แผนงานที่แต่งขึ้นมั่ว ๆ ก็ยังพอไหว แต่พอตรวจแล้วกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่
พอจางซานเห็นแผนงาน ดวงตาก็แดงก่ำ
“คุณจงใจใช่ไหม? คุณจงใจเขียนแผนงานแบบนี้มาให้ผมดูใช่หรือเปล่า? ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้?”
จางซานคลุ้มคลั่งขึ้นมา
เขาบีบคอพี่หลี่อย่างแรง “ผมบอกให้คุณทำงานให้ดี ผมบอกให้คุณเขียนแผนงานให้ดี! ฟังเข้าใจไหม?”
พี่หลี่มองจางซานด้วยดวงตาไร้แวว ว่างเปล่า
มีเพียงลึกลงไปในดวงตาเท่านั้นที่เห็นความตื่นตระหนกและการดิ้นรนของเธอได้
แต่มันแผ่วเบาเกินไป จึงแทบไม่มีผลอะไรเลย
มือที่บีบคอพี่หลี่เย็นเฉียบ เล็บสีดำยาวกรีดผิวหนังของเธอ นิ้วมือกดจิกลงไปอย่างแรง ชั่วพริบตา ลำคอของพี่หลี่ก็คล้ายมีเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น
จางซานคำราม “ทำไมถึงทำแผนงานห่วย ๆ แบบนี้? ทำไมถึงทำให้บริษัทเสียหาย?”
“...พี่หลี่ไม่ใช่เสมียนเหรอ? เธอรับผิดชอบแค่ทำความสะอาดกับรับส่งเอกสาร เธอจะทำแผนงานเป็นได้ยังไง?”
เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความคลุ้มคลั่งของจางซาน
เขาหันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ฉู่ชิงหอบหายใจหนัก หลังหอบชานมสิบกว่าแก้วปีนขึ้นมาถึงชั้นเก้า ร่างมนุษย์เงินเดือนที่อืดอาดเหมือนปลาทอดเค็มใกล้จะตายเต็มทีแล้ว
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นมือของจางซานที่บีบคอพี่หลี่อยู่
เธอนิ่งเงียบ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถามอย่างลังเลว่า “พวกคุณกำลัง...ทำการแสดงศิลปะอะไรอยู่เหรอ?”
จู่ ๆ พี่หลี่ก็หลุดจากการควบคุม
“มะ...ไม่ใช่! เขาจะฆ่าฉัน ฉู่ชิง ช่วยฉันด้วย!”