ปริศนาผีบุก: ไม่มีใครบอกฉันหรือไงว่าฉันคือขวัญใจเหล่าผีร้าย!

ตอนที่ 4 จะทำการแสดงศิลปะอะไรเนี่ย?

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บริษัทของฉู่ชิงอยู่ที่ชั้นเก้า

ชั้นเก้าทั้งชั้นเป็นพื้นที่ทำงานของบริษัทพวกเธอ แต่เดิมตึกนี้ก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร อีกทั้งบริษัทของพวกเธอก็ไม่ได้มีแค่แผนกเดียว

แผนกของพวกเธอครองพื้นที่เพียงหนึ่งในหกของชั้น

เมื่อวานฉู่ชิงเลิกงานตอนสี่ทุ่ม พื้นที่ส่วนอื่นยังพอมีแสงไฟประปราย แต่วันนี้กลับมืดสนิทแม้แต่จุดเดียว

ฉู่ชิงเข้าใจได้

ทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องปกติ แต่คนที่ทำงานถึงห้าทุ่มกว่า ๆ มีไม่มากนัก

แล้วทำไมแผนกของพวกเธอถึงทำงานล่วงเวลากันดึกดื่นขนาดนี้ล่ะ?

ฉู่ชิงงุนงง

แล้วก็ต้องตกตะลึง

ตรงหน้าเธอมีลิฟต์ห้าตัว แต่สองตัวกำลังซ่อม อีกสามตัวมืดสนิท

ฉู่ชิง “……”

ชั้นเก้าเหรอ?

เหอะ

หมาก็ไม่ปีนขึ้นไปหรอก!

ฉู่ชิงหันหลังกลับทันที ยังเดินไปไม่ถึงแผนก ก็เห็นจางซานเดินออกมาจากความมืด

สีหน้าของเขาดูซีดกว่าเดิมเสียอีก ขาวซีดจนติดเขียว

“ผู้จัดการจาง? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลย”

“ผมไม่...เป็นไร คุณกลับ...มา ทำไม?”

เล็บมือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังของจางซานยาวขึ้นกว่าเดิม เขาจ้องลำคอของฉู่ชิง

ภายในนั้นมีเลือดสีแดงสด ไหลเวียนตามจังหวะการเต้นของหัวใจ

สดใหม่ อุ่นร้อน และยังมีชีวิต...

ฉู่ชิงไม่ทันสังเกตเลยว่าลำคอของตัวเองกำลังตกเป็นเป้าหมาย เธอบ่นว่า “ลิฟต์เสียแล้ว ผู้จัดการจาง คุณช่วยให้ไรเดอร์เอาชานมขึ้นมาส่งได้ไหม?”

“ลิฟต์...เสีย พวกเขา...ไม่ส่ง”

“เพิ่มค่าวิ่งให้หน่อยล่ะ?” ฉู่ชิงพยายามเกลี้ยกล่อม “คุณดูสิ ให้เขาปีนขึ้นมาคงเร็วกว่าฉันลงไปเอาเยอะเลยใช่ไหม?”

จางซานเอ่ยว่า “ไม่...”

ฉู่ชิงสูดหายใจลึก “ก็ได้ ฉันลงไปเอาเอง”

ตอนแรกจางซานตั้งใจจะไล่ฉู่ชิงออกไปก่อน แล้วค่อยจัดการคนอื่น แต่เขากลับลังเลและก้าวเข้ามาสองก้าว “เดี๋ยว...”

ฉู่ชิงไม่เพียงไม่ชะลอฝีเท้า กลับเดินเร็วขึ้นกว่าเดิม

สมกับเป็นนายทุนจริง ๆ

เด็กหนุ่มผู้ปราบมังกร สุดท้ายก็กลายเป็นมังกรเสียเอง

ตอนเป็นลูกน้อง เขาบ่นเจ้านายไม่หยุดว่าจู้จี้จุกจิก

พอตัวเองได้เป็นผู้จัดการ กลับใช้งานเธอเหมือนไม่ใช่คน

เมื่อถึงชั้นหนึ่งแล้วไม่เห็นไรเดอร์ตรงหน้าลิฟต์ ฉู่ชิงถึงนึกได้ว่าโทรศัพท์ยังเสียบชาร์จอยู่ ไม่ได้เอาลงมาด้วย

โทรไปถามไรเดอร์ให้จางซานไม่ได้ เธอจึงต้องไปตามหาไรเดอร์เอง

เดินวนอยู่สามรอบ ในที่สุดฉู่ชิงก็เห็นร่างสีเหลืองร่างหนึ่ง

ใครจะคิดว่าพอคนใส่ชุดเหลืองเห็นเธอ ก็เริ่มกรีดร้องขึ้นมา

“อ๊ากกก! ผี!”

คิ้วของฉู่ชิงกระตุกอย่างแรง

“ผีเผออะไรกัน? นี่คุณส่งอาหารช้าแล้วเลยมาแกล้งบ้าหรือไง?”

“มีผีจริง ๆ มีผีหลอกวนอยู่ที่เดิม ผมออกไปไม่ได้แล้ว!”

ไรเดอร์ชุดเหลืองร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลพราก ฉู่ชิงเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว พอเห็นชานมในมือไรเดอร์ก็รู้สึกขยะแขยงนิดหน่อย

มุมปากเธอกระตุก “คุณเดินมาทางลิฟต์ แล้วจะออกไปได้ยังไง?”

ไรเดอร์ชุดเหลือง “หา?”

ฉู่ชิงฝืนใจยื่นมือไปรับชานม “คุณเดินผิดทางแล้ว ออกไปทางนี้ได้เลย”

ไรเดอร์ชะงัก

เมื่อครู่ตอนยื่นชานม มือของทั้งคู่แตะกัน มือของหญิงสวมแว่นตรงหน้าอุ่น

งั้นเธอก็เป็นคนจริง ๆ น่ะสิ?

ไรเดอร์เดินตามฉู่ชิงไปอย่างไม่รู้ตัว

ฉู่ชิงพาเขาไปส่งถึงประตู แล้วชี้บอก “ออกไปทางนี้ก็ได้แล้ว ในเมื่อไม่คุ้นทาง ต่อไปก็อย่ามาส่งอาหารกลางดึกนักเลย”

ไรเดอร์งุนงงและกังขา แต่ก็เผลอก้าวออกไปตามคำบอก

ชั่วพริบตา แสงแดดก็สาดลงบนตัวเขา

แสงแดดยามเที่ยงเพียงไม่กี่วินาทีก็ทำให้ผิวแสบได้

แต่ในใจของไรเดอร์กลับเย็นวาบไปทั้งตัว

เมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นพูดว่าอะไรนะ?

—กลางดึกก็อย่ามาส่งอาหารนักเลย?

กลางดึกงั้นเหรอ?

“คุณออกมาจากข้างในเหรอ?”

ฝ่ามือหนึ่งตบลงบนแขนของไรเดอร์

“อ๊ากกก!”

ไรเดอร์ตกใจจนกระโดดตัวลอย “ผี! ผี!”

คนจากสำนักควบคุมเหตุผิดปกติมองเขาด้วยแววตาคมกริบ แล้วคว้าตัวไว้ “ผีอะไร? คุณเห็นอะไรมา?”

ชั้นเก้า

หลังฉู่ชิงจากไป อากาศทั่วทั้งชั้นก็เริ่มอบอวลด้วยหมอกดำจาง ๆ

ภายใต้หมอกดำ ทุกคนทำงานล่วงเวลาราวกับเสียสติ

พวกเขาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์โดยไม่กะพริบตา เพียงไม่กี่นาทีดวงตาก็แดงก่ำ แต่ยังคงจ้องหน้าจอแน่วแน่

ปากพึมพำคำว่า “ทำงานล่วงเวลา” “แผนงาน” “ลูกค้า”...อะไรทำนองนั้น

ข้อยกเว้นเพียงคนเดียวคือหลิวหัวล้าน

แต่หลิวหัวล้านอยากถูกผีควบคุมให้ทำงานล่วงเวลาอย่างไร้สติ เหมือนคนอื่นเสียด้วยซ้ำ

ไม่ใช่ต้องมาเจอสถานการณ์แบบตอนนี้ ที่จางซานไม่สนใจคนอื่น กลับโน้มมาใกล้หูเขาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบชวนเหนียวเหนอะ “คุณชอบทำงานล่วงเวลาไหม? ทำไมถึงไม่ตั้งใจทำงานล่วงเวลา? แผนงานล่ะ? หายไปไหนแล้ว? แผนงานของคุณอยู่ไหน? รีบเอามาให้ผมดูสิ!”

“ไอ้ไร้ประโยชน์ แค่แผนงานยังทำไม่ได้ แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปทำไม?”

เมื่อรู้สึกถึงมือเย็นเฉียบราวกับไม่ใช่มือของคนเป็นที่คว้าลำคอไว้ และกำลังจะบีบแน่นในอีกไม่ช้า เสื้อของหลิวหัวล้านก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแล้ว

เขารีบโยนความผิดให้คนอื่นโดยไม่รู้ตัว “คุณดูหลี่เจวียนสิ แผนงานที่เธอทำไม่ได้เรื่องเลย เธอไม่ได้สร้างประโยชน์ให้บริษัทสักนิด!”

ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้บริษัท!

จางซานหันขวับ แล้วลอยไปอยู่ด้านหลังพี่หลี่ในพริบตา

พี่หลี่ทำงานเป็นเสมียน และเป็นหนึ่งในคนที่ได้เข้ามาทำงานเพราะเส้นสาย ปกติเธอแค่จัดเอกสาร ทำความสะอาด แล้วก็รดน้ำต้นพลูด่างของบริษัท

เธอไม่เคยเขียนแผนงานอะไรแบบนี้เลย

ตอนนี้เธอกำลังนั่งเขียนแผนงานหน้าคอมพิวเตอร์อย่างจริงจังและทุ่มเท แต่แผนงานที่ว่าก็...ดีกว่าโจทย์คณิตศาสตร์อยู่นิดหน่อยตรงที่สามารถแต่งมั่ว ๆ ได้ตามใจ

ถ้าไม่ตรวจ แผนงานที่แต่งขึ้นมั่ว ๆ ก็ยังพอไหว แต่พอตรวจแล้วกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่

พอจางซานเห็นแผนงาน ดวงตาก็แดงก่ำ

“คุณจงใจใช่ไหม? คุณจงใจเขียนแผนงานแบบนี้มาให้ผมดูใช่หรือเปล่า? ทำไมถึงทำกับผมแบบนี้?”

จางซานคลุ้มคลั่งขึ้นมา

เขาบีบคอพี่หลี่อย่างแรง “ผมบอกให้คุณทำงานให้ดี ผมบอกให้คุณเขียนแผนงานให้ดี! ฟังเข้าใจไหม?”

พี่หลี่มองจางซานด้วยดวงตาไร้แวว ว่างเปล่า

มีเพียงลึกลงไปในดวงตาเท่านั้นที่เห็นความตื่นตระหนกและการดิ้นรนของเธอได้

แต่มันแผ่วเบาเกินไป จึงแทบไม่มีผลอะไรเลย

มือที่บีบคอพี่หลี่เย็นเฉียบ เล็บสีดำยาวกรีดผิวหนังของเธอ นิ้วมือกดจิกลงไปอย่างแรง ชั่วพริบตา ลำคอของพี่หลี่ก็คล้ายมีเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น

จางซานคำราม “ทำไมถึงทำแผนงานห่วย ๆ แบบนี้? ทำไมถึงทำให้บริษัทเสียหาย?”

“...พี่หลี่ไม่ใช่เสมียนเหรอ? เธอรับผิดชอบแค่ทำความสะอาดกับรับส่งเอกสาร เธอจะทำแผนงานเป็นได้ยังไง?”

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความคลุ้มคลั่งของจางซาน

เขาหันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ฉู่ชิงหอบหายใจหนัก หลังหอบชานมสิบกว่าแก้วปีนขึ้นมาถึงชั้นเก้า ร่างมนุษย์เงินเดือนที่อืดอาดเหมือนปลาทอดเค็มใกล้จะตายเต็มทีแล้ว

พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นมือของจางซานที่บีบคอพี่หลี่อยู่

เธอนิ่งเงียบ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถามอย่างลังเลว่า “พวกคุณกำลัง...ทำการแสดงศิลปะอะไรอยู่เหรอ?”

จู่ ๆ พี่หลี่ก็หลุดจากการควบคุม

“มะ...ไม่ใช่! เขาจะฆ่าฉัน ฉู่ชิง ช่วยฉันด้วย!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป