บนผิวน้ำ การต่อสู้อันบ้าคลั่งจนแทบวิปริตยังคงดำเนินต่อไป
เสิ่นอี้เหวี่ยงหมัดไม่หยุด สองกำปั้นกระแทกแผ่นเหล็กจนบุบทุกครั้ง ทว่าภายใต้การควบคุมของแม็กนีโต แผ่นเหล็กก็คืนสภาพอย่างรวดเร็ว
นี่คือการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างรุกกับรับ ไม่มีใครผ่อนคลายได้ และไม่มีใครกล้าผ่อนคลาย
แม็กนีโตกำลังรอให้เสิ่นอี้เผลอพลาด เสิ่นอี้เองก็รอให้แม็กนีโตหมดแรงค้ำจุนเช่นกัน
ในเมื่อพลังพิเศษต้องอาศัยพลังงานคงสภาพ แม็กนีโตก็ย่อมมีพลังงานจำกัด
เขาไม่มีทางใช้ความสามารถของตัวเองได้อย่างไร้ขีดจำกัด
สิ่งที่เสิ่นอี้ต้องทำคือสู้กับแม็กนีโตให้ถึงที่สุด!
มาดูกันว่าใครจะยืนหยัดได้จนถึงวินาทีสุดท้าย
นี่ไม่ใช่เพียงการประลองพละกำลัง แต่ยังเป็นการวัดเลือด ความอดทน และความมุ่งมั่นด้วย
เสิ่นอี้ราวกับเสือคลั่ง กระหน่ำหมัดใส่ชายร่างใหญ่ที่หุ้มเกราะเหล็ก หมัดแล้วหมัดเล่ารุนแรงขึ้นทุกที
แม็กนีโตถูกเสิ่นอี้ซัดราวกับกระสอบทรายจนมึนงง แต่เสิ่นอี้เองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากัน
หมัดของเขาถูกแรงสะท้อนกระแทกจนหนังถลอกเลือดอาบ ข้อนิ้วถึงกับเผยกระดูกขาวโพลน
แต่เสิ่นอี้ไม่แม้แต่จะก้มมอง ยังคงชกออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อดูจากภาพตรงหน้า การโจมตีบ้าคลั่งจนเลือดเนื้อสาดกระเซ็นนี้นับเป็นฉากต่อสู้ที่เร้าใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา แม้สถานการณ์จะดูเหมือนเสิ่นอี้ได้เปรียบ แต่เจ้าตัวรู้ดีว่าตนคงยืนหยัดต่อไปได้อีกไม่นาน
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ใช่นักสู้ระยะประชิด ไม่ว่าจะเป็นทักษะการต่อสู้ระยะประชิดหรือค่าพละกำลัง ก็ไม่ได้เหนือกว่านักผจญภัยทั่วไป
ส่วนการควบคุมโลหะของแม็กนีโตนั้นเป็นทั้งรุกและรับ ยามโจมตีเขาราวกับกองทัพทั้งกอง ยามตั้งรับก็แข็งแกร่งดุจกระดองเต่าเหล็ก พลังของเขาน่าหวาดหวั่นอย่างแท้จริง
เสิ่นอี้มาถึงขั้นนี้ได้ก็นับว่ายากเย็นอย่างยิ่งแล้ว
หากจะรุกต่อไปย่อมลำบากจริง ๆ
หมัดยังคงกระแทกแผ่นเกราะครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เรี่ยวแรงค่อย ๆ ลดถอย
กระดูกที่นูนขึ้นบนหมัดถูกกระแทกจนแบนราบ เลือดชโลมแผ่นเหล็กจนแดงฉาน ความเจ็บปวดรุนแรงหายไปนานแล้ว เหลือเพียงความชาและอ่อนแรง…
ชีวิตของเขาเองก็ถูกแรงสะท้อนจากการโจมตีบ้าคลั่งนี้ทำร้ายไม่หยุด แถมยังไม่มีเวลารักษาตัวเอง