แรงกระแทกจากก้อนเหล็กยักษ์ทำให้พลังชีวิตของเสิ่นอี้ลดฮวบลงไปหนึ่งในสาม แต่เขาไม่ได้ตื่นตระหนก กลับอาศัยแรงกระแทกนั้นเร่งความเร็วในการตกลงน้ำ
ทันทีที่ตกถึงน้ำ เขาก็ดำดิ่งลงไปใต้น้ำ ทะเลสาบไม่ลึกนัก ไม่นานเขาก็ลงไปถึงก้นทะเลสาบ แล้วกวาดโคลนขึ้นมาเป็นแถบใหญ่
โคลนขุ่นข้นทำให้น้ำใสกลายเป็นน้ำขุ่นมัว ทั้งยังบดบังทัศนวิสัยของมนุษย์กลายพันธุ์
ไม่มีระเบิดควัน ก็สร้างม่านควันขึ้นมาเอง เสิ่นอี้ไม่อยากถูกแม็กนีโตบนเรือเร็วเล็งยิงราวกับเป็นเป้านิ่ง
ถึงอย่างนั้น ลูกเหล็กนับไม่ถ้วนก็ยังไล่ตามตำแหน่งที่เขาตกลงน้ำมา กระหน่ำพุ่งลงมาไม่ขาดสาย ราวกับกระสุนที่แหวกว่ายอยู่ใต้น้ำ ทิ้งระลอกคลื่นไว้รอบตัวเขาเป็นทาง
ลูกเหล็กเม็ดหนึ่งทะลวงแขนเสิ่นอี้ เลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกจากบาดแผลแล้วลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
เสิ่นอี้ถีบตัวแรง ๆ ว่ายไปด้านข้าง ในชั่วพริบตา ลูกเหล็กเกือบร้อยเม็ดก็พุ่งวนอยู่ใต้น้ำอย่างบ้าคลั่งราวกับตอร์ปิโด ตรงไปยังตำแหน่งที่เขาอยู่ก่อนหน้า
ระหว่างใช้วิชารักษาบาดแผล เสิ่นอี้ก็คลานเลียบโคลนก้นทะเลสาบราวกับเต่าทะเลยักษ์ ส่วนลูกเหล็กเหล่านั้นภายใต้การควบคุมของแม็กนีโต ก็ราวกับฝูงฉลามกระหายเลือดที่ออกตามหาร่องรอยของเขาไปทั่ว
ผ่านไปพักใหญ่ ลูกเหล็กจึงหยุดโจมตีในที่สุด จากผิวน้ำมีเสียงตูมดังขึ้น เป็นเสียงของคนกระโดดลงน้ำ
เสิ่นอี้ไม่ต้องคิดก็รู้ว่ามีมนุษย์กลายพันธุ์กระโดดลงมาในทะเลสาบเพื่อตามหาเขา
มนุษย์กลายพันธุ์คนหนึ่งว่ายน้ำปราดเปรียวราวกับปลา เหงือกทั้งสองข้างของเขาเปิดปิดได้เหมือนปลา ปลายนิ้วมีพังผืด ทำให้หายใจและว่ายน้ำใต้น้ำได้อย่างอิสระ
ในมือเขายังถือฉมวกปืน เมื่อเทียบกับปืนทั่วไปแล้ว ฉมวกปืนมีอานุภาพใต้น้ำมากกว่า ส่วนปืนเพลิงวิญญาณของเสิ่นอี้กลับมีอานุภาพลดลงอย่างมากเมื่ออยู่ใต้น้ำ
มนุษย์กลายพันธุ์คนนั้นว่ายวนไปมาไม่หยุด คอยตามหาเสิ่นอี้ไปทั่ว
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ หลังจากค้นหาใต้น้ำวนแล้ววนเล่า กลับไม่พบอะไรเลย
รอบด้านเต็มไปด้วยน้ำในทะเลสาบที่ขุ่นมัว ทำให้ทัศนวิสัยพร่าเลือน มองเห็นได้ไม่ถึงหนึ่งเมตร