สิ่งที่ทำให้เสิ่นอี้ประหลาดใจก็คือ แม้ค่าคุณสมบัติของโจวอี๋อวี่จะอยู่ในระดับธรรมดา แต่ความชำนาญด้านยานพาหนะของเขากลับไปถึงระดับผู้เชี่ยวชาญแล้ว
มิน่าล่ะหมอนี่ถึงซื้อรถมอเตอร์ไซค์ไว้ขี่ไปไหนมาไหน ท่าหมุนรถพุ่งโจมตีเมื่อครู่ทำได้สวยจริง ๆ
“ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นนายในภารกิจเลย”
“อ้อ ฉันเลือกเข้ามาก่อนกำหนดน่ะ” โจวอี๋อวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ได้ยินคำตอบของโจวอี๋อวี่ เสิ่นอี้ก็ชะงักไป “ทำไมล่ะ?”
โจวอี๋อวี่หัวเราะคิกคัก “ฉันคลั่งเครื่องจักร ฝันมาตลอดว่าอยากเป็นยอดฝีมือสายเกราะจักรกล ก็เลยเลือกโลกเกราะจักรกลมาตลอด ถึงโลกคนปิดฉากจะไม่ค่อยตรงใจฉันเท่าไร แต่ก็ยังดีกว่าไปโลกอื่นมั่ว ๆ ล่ะนะ”
เสิ่นอี้ถอนหายใจเบา ๆ ในใจ ไม่คิดเลยว่าโจวอี๋อวี่จะเลือกโลกด้วยตัวเองก่อนหน้าเขาเสียอีก
ต่างจากเสิ่นอี้ โจวอี๋อวี่ยังเห็นได้ชัดว่าเป็นหนุ่มนักฝัน มีนิสัยมองโลกในแง่ดีอยู่บ้าง ถึงจะอยู่ในโลกอันโหดร้ายแห่งนี้ เขาก็ยังมีความฝันที่มุ่งมั่นไล่ตามอย่างชัดเจน
เขาไม่ได้วิเคราะห์สถานการณ์อย่างรอบคอบจนเข้าใจทุกอย่างก่อนเหมือนเสิ่นอี้ แต่เลือกไล่ตามความฝันตามสัญชาตญาณล้วน ๆ
สำหรับเขา การเลือกโลกเทคโนโลยีก็เป็นเรื่องธรรมดาเหมือนการหายใจ เรียบง่าย เพราะมันคือความฝันของเขา เขาแค่ชอบทำภารกิจในโลกแบบนี้
เขาไม่รู้เลยว่านี่คือกุญแจสำคัญสู่เส้นทางแห่งความสำเร็จในนครโลหิต แต่ด้วยแนวคิดที่แน่วแน่ เขาจึงก้าวสู่เส้นทางแห่งความสำเร็จตั้งแต่แรก
บนโลกนี้มีคนมากมายที่ไม่ได้ตัดสินใจหลังจากมองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง
พวกเขามักทำตามสัญชาตญาณ แต่กลับประสบความสำเร็จเพราะสัญชาตญาณนั้นสอดคล้องกับความต้องการของความเป็นจริง
เพราะอย่างนั้นบางคนจึงประสบความสำเร็จโดยไม่รู้ว่าทำไมถึงสำเร็จ พอพ่ายแพ้ก็ไม่รู้เช่นกันว่าแพ้เพราะอะไร
ก็เหมือนนักเขียนนิยายออนไลน์มากมายที่โด่งดังจากหนังสือเพียงเล่มเดียว พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองดังขึ้นมาได้อย่างไร หนังสือเล่มถัดไปจึงมักพาพวกเขาไปสู่ความล้มเหลว
เสิ่นอี้กวาดตามองรอบ ๆ ชั่วคราวยังไม่มีคนปิดฉากตัวไหนมารบกวน เขาจึงถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “งั้นนายก็ลุยเดี่ยวสินะ?”