ด้านนอก ปืนวัลแคนคำรามไม่หยุดราวกับพายุโหมกระหน่ำ เสียงระเบิดดังกึกก้องประหนึ่งเทพอัสนีคำราม
ด้านใน เสิ่นอี้กำลังเร่งเปิดดูแผนผังสามมิติของยานแม่กลางอากาศอย่างต่อเนื่อง
นิ้วมือของเขาขยับรวดเร็วราวกับกระสวย ภาพสามมิติตรงหน้าแปรเปลี่ยนไปฉากแล้วฉากเล่า
ภาพสามมิตินี้ดูคล้ายเทคโนโลยีแห่งอนาคตอยู่บ้าง แต่ที่จริงเป็นเพียงเทคโนโลยีฉายภาพจำลองเสมือนจริงที่ล้ำสมัยกว่าเล็กน้อย เมื่อประเมินตามมาตรฐานของนคร เทคโนโลยีอยู่แค่ระดับ D เท่านั้น
แต่สำหรับเสิ่นอี้ ภาพที่เห็นกลับสมจริงและชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งยังทำความเข้าใจได้ง่ายกว่า
เขาดึงภาพกลางอากาศเข้ามาเบา ๆ ผังสามมิติของห้องโดยสารแต่ละห้องก็ขยายและย่ออยู่ตรงหน้า เสิ่นอี้สังเกตอย่างละเอียด พลางหยิบปากกาภาพขึ้นมาจิ้มลงบนภาพเหล่านั้นอย่างลวก ๆ เส้นประแต่ละเส้นจึงปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เรียงเป็นเส้นทางสีแดงและสีขาว
เสิ่นอี้ขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนกำลังคิดตัดสินใจเรื่องสำคัญ จนท้ายที่สุดมือของเขาหยุดค้างกลางอากาศโดยสิ้นเชิง
ด้านนอก โจวอี๋อวี่หันกลับมาตะโกนลั่น «เสร็จหรือยัง! ฉันจะต้านไม่ไหวแล้ว!»
«ใกล้แล้ว» ในที่สุดเสิ่นอี้ก็ใช้ปากกาภาพจิ้มลงบนห้องโดยสารห้องหนึ่งอย่างหนักแน่น แล้วพึมพำด้วยเสียงเบาจนได้ยินเพียงคนเดียวว่า «ยังไงก็ต้องเสี่ยงสักครั้ง»
น้ำเสียงของเขาราวกับไม่ได้กำลังเผชิญภารกิจที่มีแต้มโลหิตเพียง 500 แต้ม แต่เป็นการเลือกภารกิจระดับยากที่สุด
หลังทำเครื่องหมายทั้งหมดเสร็จอย่างรวดเร็ว เสิ่นอี้ก็เปิดฟังก์ชันส่งข้อมูล จากนั้นพูดผ่านช่องสื่อสารทีมว่า «ฉันเจอแผนผังโครงสร้างของยานแม่กลางอากาศแล้ว ตำแหน่งที่พวกนายต้องไปฉันทำเครื่องหมายสีน้ำเงินไว้ให้ ส่งข้อมูลไปแล้ว»
«รับทราบ!» เสียงของเวินโหรวดังกลับมาจากช่องสื่อสาร «เครื่องหมายสีแดงนี่คือที่ไหน?»
«ห้องควบคุมหลักของยานแม่กลางอากาศ พวกเธอไม่ต้องไปที่นั่น»
«นายจะไปห้องควบคุมหลักเหรอ?» เวินโหรวร้องเสียงหลง
«เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกัน พวกเธอรีบออกจากยานแม่เดี๋ยวนี้! ตอนนี้เราน่าจะอยู่แถวแคลิฟอร์เนีย พอออกจากยานแม่ได้แล้วให้ไปที่ตัวเมืองลอสแอนเจลิส เราจะไปรวมตัวกันที่ศาลาว่าการ... ถ้าตึกนั่นยังอยู่นะ!»