เจียงหลี่แทบจะกลิ้งปนคลานพุ่งลงจากเขา ดินกับเศษหินใต้ฝ่าเท้าร่วงกราวตามแรงเหยียบ
หัวใจของเธอแทบกระดอนขึ้นมาถึงคอ เสื้อผ้าถูกกิ่งไม้เกี่ยวจนขาดเป็นรูหลายแห่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง เหงื่อซึมตรงขมับ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
กับดักที่จี้ซูเหยี่ยนตกลงไปทั้งแคบทั้งลึก แถมก้นหลุมยังมีเศษหินแหลมคม เธอตัวเล็กแรงน้อย ดึงเขาขึ้นมาไม่ไหว หากมัวชักช้า ไม่ต้องพูดถึงแผลจากความหนาว ขาของเขาคงพิการแน่
ในหัวของเธอมีเพียงความคิดเดียว—ไปตามพ่อ!
พ่อเป็นหัวหน้ากองการผลิต แรงเยอะ แถมยังเรียกคนมาช่วยจี้ซูเหยี่ยนได้อีกหลายคน
“เจียงหลี่!”
เสียงทุ้มใสที่แฝงความสุขุมดังขึ้นจากด้านข้างอย่างกะทันหัน ขวางทางเธอไว้ได้พอดี
เป็นลู่สือเหิง
วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนสะอาดสะอ้าน พับแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาสะอาดตา
เขาลางานกับหัวหน้ากองการผลิตเพื่อไปเอาพัสดุที่สหกรณ์ประชาคม เพิ่งกลับมาวางของและกำลังจะไปดูความคืบหน้าการสร้างบ้าน ก็เห็นเจียงหลี่วิ่งหน้าตาแดงก่ำ สีหน้าตื่นตระหนก
ลู่สือเหิงขมวดคิ้ว ก้าวมาขวางเธอไว้ น้ำเสียงเจือความเป็นห่วงอย่างที่เจ้าตัวเองก็แทบไม่รู้สึก “วิ่งรีบขนาดนี้ทำไม เกิดอะไรขึ้น?”
เจียงหลี่หอบหายใจจนอกกระเพื่อมแรง น้ำเสียงสั่นเครือ “จี้...จี้ซูเหยี่ยน เด็กที่อยู่คอกวัวคนนั้นตกลงไปในกับดักบนเขาลึก แถมยังบาดเจ็บด้วย ฉันจะไปตามพ่อให้มาช่วยคน!”
“จี้ซูเหยี่ยน?”
สีหน้าลู่สือเหิงเปลี่ยนไปทันที เขาได้รับคำสั่งให้คุ้มครองคุณจี้กับหลานชาย หากจี้ซูเหยี่ยนเกิดเรื่องขึ้น ร่างกายของคุณจี้คงรับความกระทบกระเทือนอีกไม่ไหว