ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ เจียงหลี่ก็ลุกจากเตียงแล้ว
วันนี้เธอตื่นเช้าเป็นพิเศษ
เมื่อคืนเธอลองคิดดูแล้ว แม้การขายโสมจะทำเงินก้อนโตได้ แต่ก็ไม่ใช่หนทางที่ยั่งยืน
ครั้งสองครั้งยังพออ้างได้ว่าเธอโชคดีขุดเจอในป่า แต่ถ้าทำบ่อยเข้าก็ยากจะไม่ดึงดูดความสนใจและความสงสัยจากคนอื่น โสมไม่ใช่ผักกาดขาว จะขายออกไปหลายครั้งก็ไม่เหมาะ
ของแบบนี้สะดุดตาเกินไป หากเผลอถูกพบแล้วเรื่องแพร่ออกไป คงนำปัญหามาให้ไม่รู้จบ
หลักการที่ว่าอย่าอวดทรัพย์ให้ใครเห็น เจียงหลี่ยังเข้าใจดี
เมื่อคืนเธอลองคิดคร่าว ๆ ว่าในยุคนี้ ทั้งอาหาร เนื้อสัตว์ และผลไม้ล้วนเป็นของหายาก ขายได้เงินเร็ว แถมยังขายได้หลายครั้ง โดยไม่สะดุดตาเท่าโสม
ดินวิญญาณในมิติส่วนตัวของเธออุดมสมบูรณ์ ทั้งเวลายังไหลเร็วอีกด้วย นอกหมู่บ้านก็มีภูเขาเขียวขจีทอดยาว เธอน่าจะขึ้นเขาสักเที่ยว ด้วยสภาพร่างกายของเธอ การขุดต้นกล้าผลไม้หรือจับกระต่ายป่าไก่ป่าสักหน่อยเป็นเรื่องง่ายมาก
พอเอาพวกมันเข้าไปขยายพันธุ์ในมิติแล้ว ค่อยขอเมล็ดธัญพืชจากพ่อแม่มาปลูกไว้ในนั้น ถึงตอนนั้นทั้งอาหาร เนื้อสัตว์ และผลไม้ก็จะมีไม่ขาด ปลอดภัยและมั่นคงด้วย
หลังล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ เธอก็กินอะไรไปสองสามคำ ยัดหมั่นโถวสองลูกใส่กระเป๋า กรอกน้ำใส่กระติก แล้วบอกเฉินอิงฮวาก่อนออกเดินทาง
เจียงหลี่สะพายตะกร้าไว้บนหลัง หยิบจอบเล็กติดมือ แล้วก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าขึ้นเขา
ชาวบ้านไม่น้อยลงไปทำงานในนาแล้ว ระหว่างทางเมื่อเจอป้าบ้านใกล้เรือนเคียงที่คุ้นหน้า เจียงหลี่ก็ยิ้มทักทายพวกเธอ
“หนูหลี่ จะไปไหนจ๊ะ?”
“ขึ้นเขาไปเก็บผักป่ากับฟืนหน่อยค่ะ” เจียงหลี่ยิ้มตอบ