ฤดูใบไม้ร่วง ปีสาธารณรัฐที่ 36
เชิงเขาอวิ๋นหลงแห่งแนวเขาเยี่ยนซาน ชาวนาต่างจูงสัตว์เลี้ยงและแบกอุปกรณ์การเกษตรกลับบ้าน
ภายในลานบ้านเล็ก ๆ ของตระกูลเกา หลี่ซู่หยุนผูกผ้ากันเปื้อนที่ปะชุนจนเต็มผืน กำลังง่วนอยู่ข้างเตาอย่างมือเป็นระวิง
แม้จะแต่งเข้าบ้านนี้มาไม่ถึงสามปี แต่ก็จัดงานแต่งไปแล้วถึงสองครั้ง แน่นอนว่าเจ้าบ่าวเป็นคนละคนกัน
ฟ้ามืดสนิทแล้ว ซู่หยุนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางเหลือบมองประตูรั้วเป็นระยะ
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากนอกลาน แต่กลับฟังดูลังเลอยู่บ้าง
ซู่หยุนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองไปทางประตู
เพียงแวบเดียว เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบไปทั้งตัว
มีคนยืนอยู่ตรงประตู ร่างสูงใหญ่ สวมเครื่องแบบทหารเก่าที่ขาดเป็นรูหลายแห่ง เผยให้เห็นผิวคล้ำด้านใน
ผมยาวปรกใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ยุ่งเหยิงจับตัวกันเป็นกระจุก หนวดเคราบนใบหน้าก็ยาวเฟื้อยจนแทบมองไม่ออกว่าเคยมีหน้าตาอย่างไร
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่จ้องเธอเขม็ง สายตาเปี่ยมไปด้วยความสนิทสนม
พลั่วเหล็กในมือซู่หยุนหล่นกระทบข้างเตาดังเคร้ง ทำเอาเธอผงะถอยหลังติด ๆ กัน
แผ่นหลังชนกำแพงดินอย่างแรงจนเธอเจ็บจี๊ด แต่ไม่มีเวลายกมือขึ้นคลำ เธอชี้ไปยังคนตรงประตู เสียงสั่นจนแทบไม่เป็นเสียง
“คุณพระช่วย! คุณ...คุณเป็นคนหรือผีกันแน่...”
คนที่มาเยือนชะงักไป ก่อนจะร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ
“ซู่หยุน ผมเอง ผมเป็นคน ผมกลับมาแล้ว”
“ผี! ผีมา!”
ซู่หยุนจะเชื่อได้อย่างไร คนตรงหน้าคือเกาอวิ๋นฮ่าว อดีตสามีที่กองทัพแจ้งว่า “เสียชีวิตในสนามรบ” เมื่อหนึ่งปีก่อนอย่างชัดเจน
แต่เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาโผล่ที่นี่ได้
ตอนนี้ซู่หยุนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่สนใจไฟในเตาอีกต่อไป หันหลังวิ่งเข้าบ้าน พลางตะโกนสุดเสียงไปด้วย
“แม่! แย่แล้ว! มีผี!”
เกาจางซื่อกำลังนั่งขัดสมาธิบนเตียงเตาในห้อง ปะพื้นรองเท้าอยู่ พอได้ยินเสียงร้องลนลานของลูกสะใภ้ก็ขมวดคิ้ว อดบ่นไม่ได้ว่า
“เป็นสะใภ้คนแล้ว ยังตกใจอะไรไปได้ทุกวัน! ผีที่ไหนกัน มีแต่เธอนั่นแหละที่หลอกตัวเอง!”
เพิ่งสิ้นเสียง ม่านประตูก็ถูกซู่หยุนเปิดพรวด เธอถลาเข้าไปซุกอกเกาจางซื่อราวกับกระต่ายที่กำลังตื่นตกใจ
นิ้วชี้ไปทางประตู เสียงสั่นจนแทบพูดไม่เป็นคำ
“แม่ รีบ...รีบดูสิ ที่ประตูนั่นใคร...”
เกาจางซื่อวางเข็มกับด้ายในมือลง มองตามทิศที่ลูกสะใภ้ชี้ไป
“จะเป็นใครได้ล่ะ หรือว่าเห็นผีจริง ๆ ฉัน...”
แต่เมื่อสายตาของเธอตกลงบนเงาร่างตรงประตู ประโยคที่เหลือก็ขาดหายไป ราวกับมีใครมาบีบคอไว้
หญิงชราตาเบิกโพลง ลูกตาแทบถลนออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เธอรีบลงจากเตียงเตา เท้าเล็ก ๆ ที่พันจนเป็นดอกบัวสามนิ้วก้าวถอยหลังตึก ๆ ไปหลายก้าว เกือบจะล้มลง
ริมฝีปากสั่นระริก ครู่ใหญ่ก็ยังพูดประโยคให้ครบไม่ได้
“สะ...สาม...อวิ๋นฮ่าว? เป็นลูกจริง ๆ เหรอ...”
ทั้งคิ้วตาและรูปร่าง ต่อให้กลายเป็นคนป่า เธอก็จำได้
นี่ไม่ใช่เกาอวิ๋นฮ่าว ลูกชายคนที่สามที่เธอทะนุถนอมมานานกว่ายี่สิบปีหรอกหรือ
แต่อวิ๋นฮ่าวเสียชีวิตในสนามรบไปเมื่อหนึ่งปีก่อนไม่ใช่หรือ
กองทัพส่งหนังสือแจ้งมาถึงบ้าน เธอร้องไห้ติดต่อกันถึงสามเดือนจนแทบตาบอด แล้วทำไมถึง...
เกาจางซื่อได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจความกลัวอีกต่อไป ตะโกนเรียกเข้าไปในห้องด้านในสุดเสียง
“ตาแก่! ตาแก่! รีบออกมา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
บนเตียงเตาในห้องด้านใน เกาจ้านขุยกำลังเอนกายกึ่งนั่งกึ่งนอน อุ้มกล้องยาสูบปากทองแดงไว้ในอ้อมแขน สูบดังปุ๋ย ๆ
ข้าง ๆ มีกล่องเล่นงิ้วตะวันตกส่งเสียงซ่า ๆ ขับร้องงิ้วผิงจวี้ ท่วงทำนองเนิบช้า ทำให้บรรยากาศในห้องดูสงบสบายเป็นพิเศษ
ปีนี้ชายชราอายุหกสิบกว่าแล้ว แต่ร่างกายยังแข็งแรงพอใช้
นับตั้งแต่ข่าวการเสียชีวิตของลูกชายคนที่สามมาถึง เขาก็เก็บความอัดอั้นไว้ในใจมาตลอด
วัน ๆ อาศัยสูบฝิ่นกับฟังกล่องเล่นงิ้วตะวันตกคลายเหงา
กล่องเล่นงิ้วนั้นเป็นของมีค่าที่สุดซึ่งลูกชายคนที่ห้า อวิ๋นชง ซื้อมาให้ด้วยเงินชดเชยหลังจากเสียชีวิตในสนามรบ
พอได้ยินภรรยาตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างนอก เกาจ้านขุยก็ขมวดคิ้วอย่างรำคาญ ตอบเสียงห้วน
“จะตะโกนอะไรนักหนา ฟ้าถล่มหรือไง”
“ไม่ใช่ฟ้าถล่ม แต่...แต่สามีกลับมาแล้ว!”
เสียงเกาจางซื่อเจือสะอื้น ทั้งร้อนใจทั้งดีใจ
มือที่ถือกล้องยาสูบของเกาจ้านขุยชะงักไป เขาคิดว่าภรรยาคงคิดถึงลูกจนเสียสติ จึงพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันว่าเธอคิดถึงสามีจนเพี้ยนไปแล้ว! ผ่านมาตั้งปี อย่าเอาแต่พูดถึงเขาทุกวัน เดี๋ยวพี่ใหญ่ได้ยินเข้า จะไม่สบายใจเอา”
“ไม่ใช่นะ! เรื่องจริง! ตัวเป็น ๆ ยืนอยู่หน้าประตูแล้ว!”
เกาจางซื่อร้อนใจจนกระทืบเท้า
สิ้นเสียงของเธอ อวิ๋นฮ่าวก็เปิดม่านแล้วเดินเข้ามา
แสงในห้องสลัวมาก แต่เขามองเห็นในแวบเดียวว่าพ่อแก่ลงไป หัวใจก็พลันเจ็บแปลบ
เขาเดินไปข้างเตียงเตา ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างแรงดังตุ้บ เสียงสะอื้นเอ่ยขึ้นว่า
“พ่อ ผมอกตัญญูที่จากบ้านไปนาน ทำให้พ่อกับแม่เป็นห่วง”
เกาจ้านขุยผุดลุกนั่งตัวตรงทันที ถึงกับลืมดับกล้องยาสูบในมือ สะเก็ดไฟร่วงลงบนเสื่อเตียงเตา แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวเลย
เขาจ้องคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เสียงสั่นพร่าไปหมด
“สะ...สามเหรอ? ลูกจริง ๆ เหรอ ลูก...ลูกไม่ได้ถูกยิงตายในสนามรบหรือ หนังสือแจ้งการเสียชีวิตจากกองทัพก็ส่งมาแล้ว อย่ามาหลอกพ่อนะ!”
“พ่อ ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมไม่ได้ตาย”
เกาอวิ๋นฮ่าวเงยหน้าขึ้น แววตาร้อนรน
“พ่อดูให้ดีสิ ผมไม่ตายจริง ๆ”
คราวนี้เกาจ้านขุยจึงพินิจคนตรงหน้าอย่างละเอียด
แม้ผมกับหนวดเคราจะยุ่งเหยิงราวกับคนป่า แต่คิ้วตาและน้ำเสียงยามพูดชัดเจนว่าเป็นลูกชายคนที่สามของเขา เกาอวิ๋นฮ่าว!
เกาจ้านขุยพยายามพยุงตัวลงจากเตียง แต่เพราะตื่นเต้นเกินไป ขากลับไม่ยอมขยับตามใจ
เกาจางซื่อรีบเข้าไปประคองเขา
“ลูก...ลูกไม่ได้เสียชีวิตไปแล้วหรือ ทางกองทัพก็ส่งหนังสือแจ้งมาแล้ว เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
น้ำเสียงของเกาจ้านขุยเจือความกังขา ทว่าก็ปิดบังความตกตะลึงบนใบหน้าไม่มิด
“พวกเขาเข้าใจผิดครับ”
เกาอวิ๋นฮ่าวกล่าวช้า ๆ
“ศึกครั้งนั้นดุเดือดมาก ผมบาดเจ็บสาหัสแล้วไปหลบอยู่ในหุบเขา กองทัพตามหาผมไม่พบก็เลยคิดว่าผมตายแล้ว ต่อมาชาวบ้านแถวนั้นช่วยผมไว้ ซ่อนตัวอยู่ในเขาเพื่อรักษาแผล ผมถึงรอดมาได้ พอบาดแผลใกล้หายดี ก็รีบเดินทางกลับบ้านทันที”
“จริง...จริงเหรอ ลูกยังไม่ตายจริง ๆ ใช่ไหม”
เกาจ้านขุยค่อย ๆ ขยับไปตรงหน้าคนที่เพิ่งกลับมา ยื่นมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านออกไปลูบใบหน้าเขาอย่างระมัดระวัง
“มีไออุ่น! คนเป็น! เป็นคนจริง ๆ!”
ราวกับเกาจ้านขุยแน่ใจแล้ว น้ำตาขุ่นมัวก็เอ่อทะลักออกมาในพริบตา
เขากลั้นต่อไปไม่ไหว โผกอดศีรษะอวิ๋นฮ่าวไว้แน่น แล้วร้องไห้เสียงดัง
“ลูกสาม! ลูกพ่อ! ลูกยังไม่ตาย! ลูกยังไม่ตายจริง ๆ! พ่อคิดว่าชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้เจอลูกอีกแล้ว!”
เกาจางซื่อยืนอยู่ด้านข้าง มองพ่อลูกที่กอดกันร้องไห้ ทั้งดีใจทั้งเศร้าใจ
เธอพุ่งเข้าไปกอดลูกชายที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น ร้องไห้ปานใจจะขาด
“ลูกสาม! ลูกช่างน่าสงสารเหลือเกิน! ในที่สุดลูกก็กลับมาแล้ว! ตลอดปีที่ผ่านมา แม่ร้องไห้ทุกวันจนแทบตาบอด!”
“ขอโทษครับแม่ ทำให้แม่ต้องลำบากแล้ว”
……
เสียงร้องไห้ดังก้องออกมาจากบ้านดินหลังเล็ก ราวกับอากาศในห้องปลอดโปร่งขึ้นมาก
เกาอวิ๋นฮ่าวถูกพ่อแม่กอดไว้ ความรู้สึกนับพันประดังประเดเข้ามาในใจ
น้ำตาที่เขาฝืนกลั้นไว้ ในที่สุดก็ร่วงลงมา
เขาตบหลังแม่เบา ๆ รอจนพ่อแม่สงบลงเล็กน้อย จึงเงยหน้าขึ้น สายตาเลยผ่านพวกท่านไปหยุดอยู่ที่หลี่ซู่หยุนตรงมุมห้อง
ตอนนี้ซู่หยุนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทำอะไรไม่ถูก ใบหน้ายังมีแววหวาดกลัว
เห็นได้ชัดว่าเธอยังตั้งสติจากเหตุการณ์ “คนตายฟื้นคืนชีพ” ที่เกิดขึ้นกะทันหันไม่ได้
เมื่อมองภรรยาที่จากกันไปเกือบสองปี ผู้เป็นคนที่เขาคิดถึงทุกคืนวัน ความตื่นเต้นในใจเกาอวิ๋นฮ่าวก็ยากจะหักห้ามอีกต่อไป
เขาไม่สนว่าพ่อแม่ยังอยู่ข้าง ๆ ลุกขึ้นยืนพรวด แล้วก้าวยาว ๆ ไปหาซู่หยุน
ซู่หยุนหดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว มือใหญ่แข็งแรงคู่หนึ่งก็คว้าตัวเธอเข้าไปกอดแน่น
อวิ๋นฮ่าวซบหน้าลงกับไหล่เธอ เอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า
“ซู่หยุน ผมเอง ผมกลับมาแล้ว”
“ขอบคุณที่ยังไม่จากไปไหน อดทนเป็นม่ายเพื่อผม ดูแลพ่อแม่แทนผม ต่อจากนี้ผมจะไม่ทิ้งคุณไปอีกแล้ว”
ซู่หยุนถูกเขากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
ร่างกายของเธอแข็งทื่อ สมองว่างเปล่าไปหมด
เธอได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่น แต่กลับอยากหนีจากอ้อมกอดนี้
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป จนเธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ร่างที่แข็งเกร็งได้แต่ปล่อยให้เขากอด ทว่ากลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตูรั้ว ตามด้วยม่านประตูที่ถูกเปิดออก
เงาร่างสูงใหญ่กำยำปรากฏขึ้นตรงประตู แม้มองใบหน้าไม่ชัด แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายคุ้นเคย
ร่างของหลี่ซู่หยุนสั่นสะท้าน เธอสะดุ้งราวกับถูกเข็มแทง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
คนที่ยืนอยู่ตรงประตูคือเกาอวิ๋นถิง ลูกชายคนโตของตระกูลเกา สามีอีกคนของเธอ——เกาอวิ๋นถิง