หลังพักฟื้นกันครู่หนึ่ง ต่อให้เหนื่อยล้าแค่ไหน ขบวนรถก็ออกเดินทางอีกครั้ง
“ข้างหน้าเป็นช่วงถนนในหุบเขา รถทุกคันระวังหินถล่ม!”
เสียงเตือนของฟู่เซียวเจี้ยนดังมาจากลำโพงด้านหน้าขบวน ทำให้ทุกคนอดใจหายวาบไม่ได้
เมื่อถนนทอดลึกเข้าไปในหุบเขา สวี่ซื่อถึงได้รู้ว่ามันแคบแค่ไหน
หน้าผาสูงชันสองฝั่งราวกับถูกขวานผ่าจนแยกออกจากกัน
หากเป็นยุคโบราณ อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นจุดยุทธศาสตร์ที่คนเดียวต้านทหารนับหมื่นได้
ขบวนรถชะลอความเร็วลงไปอีก แม้จะเป็นเวลาเที่ยงวัน แต่แสงแดดในหุบเขาก็มีไม่มาก รถเหมิงซื่อที่นำทางอยู่เปิดไฟหน้ารถแล้ว
ไอ้หน้าขาวนี่นำทางได้เรื่องหรือเปล่าวะ ถ้าเจ้าตัวประหลาดนั่นขวางพวกเขาไว้ในหุบเขา มีหวังไม่มีใครรอดสักคน
“เร่งความเร็ว ผ่านไปให้เร็ว อย่าหยุด!”
เสียงฟู่เซียวเจี้ยนดังมาจากลำโพงอีกครั้ง
บรรยากาศในขบวนรถตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
แสงในหุบเขามืดลงเรื่อย ๆ หน้าผาสองฝั่งสูงตระหง่าน ทอดเงาขนาดมหึมาลงมา ราวกับพร้อมจะกลืนกินขบวนรถเล็กจ้อยได้ทุกเมื่อ
เสียงลมพัดผ่านซอกผา กรีดร้องโหยหวนประหลาด กลบเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามแผ่วเบา