เฉียวซูไม่มองเธออีก หันหลังเดินขึ้นชั้นบนตรงกลับไปยังห้อง
เธอถอดเสื้อคลุมสีดำตัวนั้นออก แล้วโยนกระโปรงที่เปื้อนคราบเหล้าอยู่ข้างในลงเครื่องซักผ้า
นั่งอยู่บนเตียง เธอส่งข้อความทางวีแชตไปหาเพื่อนสนิทหลีเสี่ยวหม่าน “เคยได้ยินเรื่องตระกูลเผยแห่งจิงเป่ยไหม? พวกเขามีที่มายังไงเหรอ?”
หลีเสี่ยวหม่านเป็นนักข่าวการเงิน เรื่องในแวดวงทุนพวกนี้เธอรู้กระจ่างดี
ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา “นี่เธอไม่เคยได้ยินชื่อเผยซื่อเลยเหรอ? แค่เผยซื่อแคปิตอลขยับมือทีเดียว วงการธุรกิจของหัวกั๋วก็สะเทือนกันไปสามรอบแล้ว!”
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ใบหน้าของพี่สามก็ผุดขึ้นมาในหัวเฉียวซู
เขาจะเป็นคนของตระกูลเผยที่เฉียวหย่าเวยพูดถึงหรือเปล่า? แต่ถิ่นอิทธิพลของพวกเขาน่าจะอยู่ที่จิงเป่ยไม่ใช่เหรอ แล้วมาทำอะไรที่ซงหู?
เฉียวซูถามต่อ “เธอรู้ไหมว่าตระกูลเผยมีใครบ้าง? มีข่าวว่าพวกเขาเพิ่งมาซงหูหรือเปล่า?”
หลีเสี่ยวหม่านส่งโครงสร้างของเผยซื่อมาให้ในไม่ช้า คุณปู่เผยมีลูกชายสองคน ลูกชายสองคนของบ้านใหญ่เสียชีวิตไปหนึ่งคนจากอุบัติเหตุ ตอนนี้ลูกชายคนเล็กเป็นผู้กุมอำนาจ ส่วนบ้านรองมีลูกสาวเพียงคนเดียว ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศมาตลอด
หรือคนที่เฉียวหย่าเวยพูดถึงจะเป็นลูกชายคนเล็กของบ้านใหญ่?
นึกถึงท่าทางประจบประแจงของเฉียวหย่าเวยที่มีต่อพี่สามวันนี้ หรือว่า...
เฉียวซูส่ายหน้า ปฏิเสธความคิดของตัวเองอย่างรวดเร็ว พี่สามเป็นคนแบบไหนกัน เป็นเจ้าพ่อที่ทำให้ผู้คนหวาดผวาในชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ จะไปเกี่ยวข้องกับตระกูลเผยได้ยังไง?
แต่ถ้าซุนเหมยกับลูกสาวได้เกาะตระกูลเผยจริง ๆ การทวงเครื่องประดับตระกูลซูกลับคืนมาก็คงยากขึ้นไปอีก
เฉียวซูรีบถามหลีเสี่ยวหม่านให้ช่วยหารูปของลูกชายคนเล็กตระกูลเผยมาให้ จะได้ยืนยันดู
หลีเสี่ยวหม่านส่งอีโมจิสีหน้าลำบากใจมา “ไม่ใช่แค่เธอหรอก พวกเราก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนคนนี้หน้าตาเป็นยังไง เขาลึกลับมาก แทบไม่ออกงานสาธารณะเลย”
เฉียวซูบีบนวดหว่างคิ้ว สมองสับสนวุ่นวาย เธอหวังว่าเรื่องที่ได้เจอผู้ชายคนนั้นจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
ก่อนเข้านอน มีข้อความส่งมาจากบริษัทตระกูลซูเข้ามายังเบอร์ส่วนตัวของเธอ “คุณหนูใหญ่ พบวัตถุดิบเครื่องประดับเกรดเอปลอมจำนวนหนึ่งในคลังวัตถุดิบ ควรจัดการอย่างไรครับ?”
แววตาเฉียวซูวูบไหวอย่างเฉียบคม ซุนเหมยแม่เลี้ยงของเธอทำอะไรได้อย่างไร้ช่องโหว่มาโดยตลอด เรื่องนี้อาจเป็นโอกาสก็ได้
เธอตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “เก็บวัตถุดิบแยกไว้ก่อน อย่าเพิ่งแพร่งพราย ฉันมีแผนจะใช้มัน”
——
นอกประตูบ้านเฉียว รถมายบัคป้ายทะเบียนจิงเป่ยสีดำสลับเงินจอดเงียบ ๆ อยู่ข้างพุ่มไม้
ภายในรถไม่ได้เปิดไฟ ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังสวมสูทสีดำ ร่างแทบกลืนไปกับความมืด
เขาพิงเบาะ ใช้ข้อศอกค้ำประตูรถ หลังมือวางอยู่บนกรามคมเข้ม นาฬิกาข้อมือสีเงินสะท้อนประกายเย็นเยียบ
ชายหนุ่มมีใบหน้าหล่อเหลาเกินไป แต่ก็เย็นชาเกินไปเช่นกัน
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ราวกับแอ่งน้ำเย็นลึกสุดหยั่งถึง ส่วนรอยแผลเป็นที่พาดผ่านคิ้วขวายิ่งเพิ่มความดุดันจนผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
ในเวลานี้ดวงตาสีดำคู่นั้นกำลังมองผ่านกระจกรถแบบมองเห็นด้านเดียวไปยังอาคารสองชั้นสไตล์สวนเจียงหนานซึ่งอยู่ไม่ไกล
ผู้ช่วยถานกลับมาหลังจากโทรศัพท์เสร็จ เขามองตามสายตาของเจ้านายไป แล้วเห็นคฤหาสน์ของเฉียวหย่าเวย
เจ้านายดูเย็นชากับคุณหนูรองตระกูลเฉียวคนนี้มากไม่ใช่เหรอ แล้วนี่มัน...
เมื่อนึกถึงเนื้อหาในการโทรศัพท์เมื่อครู่ ผู้ช่วยถานก็เอ่ยอย่างระมัดระวัง “คุณเผยครับ เรื่องคุณซูอิ๋งที่คุณสั่งไว้ก่อนหน้านี้ ผมให้คนไปสืบที่ซงหูแล้ว แต่ไม่พบใครที่ตรงกับเงื่อนไขของคุณเลยครับ”
สายตาของชายหนุ่มตกลงบนหน้าต่างชั้นสองของคฤหาสน์ที่ยังเปิดไฟอยู่ แววตายิ่งลุ่มลึกขึ้น
“ไม่ต้องหาแล้ว” น้ำเสียงของเขาต่ำมาก ในหัวพลันปรากฏภาพหญิงสาวที่ทั้งอับอายและลนลานอยู่ในห้องน้ำเมื่อครู่
“คุณเผย ไม่หาแล้วจริง ๆ เหรอครับ?” ผู้ช่วยถานมองคฤหาสน์ของเฉียวหย่าเวยอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษ
แต่เขารู้ว่าเผยเยี่ยนเจิงยอมทิ้งสภาพแวดล้อมการลงทุนในจิงเป่ยที่เอื้ออำนวยและมั่นคง เลือกเกลี้ยกล่อมประธานอาวุโสให้มาบุกเบิกตลาดที่ยังว่างเปล่าอย่างซงหู
แต่ทันทีที่เครื่องบินลงจอด เขาก็สั่งให้เขาตามหาคน
จากที่ผู้ช่วยถานรู้จักเผยเยี่ยนเจิง การมาซงหูครั้งนี้ การลงทุนเป็นเรื่องรอง ส่วนการตามหาคนต่างหากคือจุดประสงค์ แสดงให้เห็นว่าคนคนนั้นสำคัญกับเผยเยี่ยนเจิงมากแค่ไหน
เผยเยี่ยนเจิงไม่ได้ตอบ เพียงยกนิ้วแตะปลายจมูก ปลายนิ้วยังพอได้กลิ่นหอมเย็นของดอกมะลิที่หญิงสาวทิ้งไว้จาง ๆ
กลิ่นอ่อนจางนั้นเคยทำให้เขาเสพติดจนถอนตัวไม่ขึ้น
ที่แท้เธอแซ่เฉียว แม้แต่ชื่อก็ยังหลอกเขา ไม่น่าแปลกใจที่เขาตามหาอยู่นานแต่กลับไร้เบาะแส...
เผยเยี่ยนเจิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ซ่อนแววตาที่ปั่นป่วนไว้ แล้วเหลือบมองไฟดวงนั้นบนชั้นสองของคฤหาสน์ที่ดับลง ก่อนยกมือส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยถาน
“ออกรถ”
ผู้ช่วยถานสตาร์ตรถ ยังจับความคิดของเจ้านายไม่ถูกนัก เขาจึงลองถามหยั่งเชิง “เจ้านายครับ พรุ่งนี้เย็นคุณนายเฉียวเชิญคุณไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้าน แต่ชนกับเวลาเข้าประชุม ให้ผมปฏิเสธไปไหมครับ?”
เผยเยี่ยนเจิงกลับตอบอย่างเด็ดขาด “ฉันจะไป”
——
เช้าตรู่ เฉียวซูถูกเสียงอึกทึกชั้นล่างปลุกให้ตื่น
เธอจัดการตัวเองอย่างง่าย ๆ แล้วลงไปข้างล่าง เห็นเฉียวหย่าเวยกำลังสั่งให้คนงานขนของเข้าไปในห้องรับแขก
เมื่อเฉียวหย่าเวยเห็นเฉียวซู ก็นึกถึงเรื่องที่เมื่อคืนถูกอีกฝ่ายกระตุ้นเรื่องชาติกำเนิดแล้วรู้สึกไม่พอใจ แต่เพราะมีคนนอกอยู่ด้วย เธอจึงจงใจขึ้นเสียงใส่คนงานแทน
“แจกันใบนั้นเป็นของเก่านะ พวกคุณยกดี ๆ ตอนเย็นคนตระกูลเผยจะมา หยกขาวคู่นั้นก็ต้องส่งไปจิงเป่ยด้วย ถ้าทำแตกขึ้นมา พวกคุณชดใช้ไหวหรือไง!”
คนตระกูลเผยจะมาที่นี่งั้นเหรอ? เฉียวจี๋เย่อยู่ชายขอบของสังคมชั้นสูงในซงหูมาตลอด ด้วยฐานะของตระกูลเผย พวกเขาคงไม่ถึงกับต้องมาเหยียบถึงบ้านเองหรอกมั้ง?
เฉียวซูรู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
ยังไม่ทันได้คิดให้มาก เธอก็เห็นคนงานกำลังขยับเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่แม่ทิ้งไว้ให้
เธออดเอ่ยเตือนไม่ได้ “อย่าแตะอันนั้น อย่างอื่นฉันไม่สน”
ของพัง ๆ นั่นมีอะไรให้น่าหวงกัน เฉียวหย่าเวยกำลังจะเถียง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายเดินจากไปแล้ว
พอออกจากบ้าน เฉียวซูก็ติดต่อบริษัทรับฝากของแห่งหนึ่งทันที
ทุกวันนี้ทรัพย์สินที่แม่ทิ้งไว้ถูกคนอื่นยึดครองไปหมดแล้ว ของบางอย่างถึงเวลาต้องย้ายออกไปเสียที
หลังออกจากคฤหาสน์ เฉียวซูลอบไปยังคลังวัตถุดิบของตระกูลซู แล้วพบวัตถุดิบปลอมชุดนั้น
ต้องยอมรับว่าวัตถุดิบเหล่านี้ทำเลียนแบบได้เหมือนจริงมาก หากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ ก็คงยากจะพบปัญหา
เธอย้ำหลายครั้งว่าต้องแยกเก็บให้ดี ห้ามนำไปใช้ในขั้นตอนการผลิต แต่ในใจกลับกำลังวางแผนว่า ซุนเหมยเพิ่งรับช่วงดูแลงานจัดซื้อก็เกิดปัญหาใหญ่ขนาดนี้ ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นฝีมือของอีกฝ่ายหรือไม่ เฉียวซูก็ควรโยนความผิดให้เธอ
พอออกจากคลังวัตถุดิบ ฟ้าก็เริ่มครึ้ม เฉียวซูกระชับเสื้อคลุม เตรียมขึ้นรถ แต่กลับพบเฉียวจี๋เย่ที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวัน
เขาไปเที่ยวทวีปยุโรปกับซุนเหมย นี่กลับมาก่อนกำหนดเหรอ?
เฉียวซูเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ไม่ทักทายแล้วเตรียมจะเดินจากไป
เฉียวจี๋เย่กลับเรียกเธอจากด้านหลัง “รีบไปไหน?”
สีหน้าเฉียวซูไม่ได้เย็นชาหรือเป็นมิตร “มีธุระอะไร?”
ลูกสาวคนนี้มีท่าทีแบบนี้กับเขามาตลอดหลายปี เฉียวจี๋เย่จึงรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง
น้ำเสียงของเขาเจืออารมณ์ไม่พอใจอยู่บ้าง “เมื่อกี้ฉันกลับบ้าน เห็นหย่าเวยร้องไห้จนตาบวม ตอนที่ฉันไม่อยู่บ้าน เธอรังแกน้องแบบนี้เหรอ? แม่กับน้องของเธออยู่บ้านคอยระวังและอดทนกับเธอทุกเรื่อง ทำไมเธอถึงทำตัวให้รู้จักคิดบ้างไม่ได้?”
เฉียวซูจนคำพูด อยากหัวเราะออกมาเสียจริง
ตอนเธอออกจากบ้านเมื่อครู่ เฉียวหย่าเวยยังสบายดีอยู่เลย ตาบวมเร็วขนาดนั้นเชียว?
พวกเธอคอยระวังและอดทนกับเธออย่างนั้นเหรอ? การแสดงห่วย ๆ ของแม่ลูกคู่นั้น เธอไม่เชื่อว่าเฉียวจี๋เย่จะดูไม่ออก!
“แม่ฉันตายไปนานแล้ว ฉันก็ไม่มีน้องสาว”
เห็นเฉียวซูทำสีหน้าไม่แยแส ความโกรธของเฉียวจี๋เย่ก็ปะทุขึ้นมาทันที
“นี่เธอทำท่าทางอะไร? ฉันว่าบ้านนี้คงทนเธอไม่ไหวแล้ว เธอชอบประจบตระกูลจิ้นไม่ใช่เหรอ ทำไมยังไม่รีบแต่งเข้าไปอีกล่ะ!”
เฉียวซูหัวเราะหยัน “ฉันว่านายต่างหากที่ทนฉันไม่ไหว พอฉันแต่งงานไป พวกนายก็จะได้ยักย้ายทรัพย์สินอย่างสบายใจใช่ไหม?”
เฉียวจี๋เย่ไม่คิดเลยว่าเฉียวซูที่เคยว่าง่ายมาตลอดจะพูดจาเผ็ดร้อนเช่นนี้ เขารักษาภาพลักษณ์ต่อไปไม่ไหวแล้ว
“เฉียวซู เธอหมายความว่ายังไง? ฉันยักย้ายทรัพย์สินงั้นเหรอ? ฉันทุ่มเททำงานให้ตระกูลซูมานานกว่ายี่สิบปี นั่นเป็นสิ่งที่ฉันสมควรได้รับอยู่แล้ว รอฉันดึงเงินลงทุนจากเผยซื่อมาได้ ถึงไม่มีตระกูลซูฉันก็ยังรุ่งเรืองได้...”
เฉียวซูตัดบทเขา น้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบ “ตอนนี้ฉันก็ไม่มีพ่อแล้วเหมือนกัน”
พูดจบเธอก็เดินจากไปทันที
กลับขึ้นรถ เฉียวซูรู้สึกแน่นหน้าอกและปลายนิ้วชา
ในหัวของเธอยังมีภาพอบอุ่นกลมเกลียวของครอบครัวสามคนในวันที่แม่ยังอยู่
ไม่รู้ว่าผู้ชายเปลี่ยนไปเร็วเกินไป หรือที่จริงแล้วทุกอย่างในตอนนั้นเป็นเพียงภาพลวงตา
แต่จะปล่อยให้พวกเขาดึงเงินลงทุนจากเผยซื่อมา แล้วทอดทิ้งเครื่องประดับตระกูลซูราวกับเป็นของไร้ค่าอย่างนั้นหรือ?
คืนนี้เธอควรไปพบคนตระกูลเผยที่เฉียวหย่าเวยพูดถึงดีไหม...
ยามเย็น เฉียวซูจอดรถไว้หน้าบ้าน มองมายบัคป้ายทะเบียนจิงเป่ยที่จอดอยู่ในลานบ้าน ลังเลอยู่นาน สุดท้ายเพื่อบริษัทตระกูลซู เธอก็กัดฟันผลักประตูบ้านเข้าไป
ทันทีที่ผลักประตู เธอก็นิ่งงัน สายตาถูกดึงดูดไปยังร่างสูงใหญ่ข้างหน้าต่างในชั่วพริบตา เขายืนอยู่ข้างเครื่องเล่นแผ่นเสียงของแม่ ทุกอากัปกิริยาแฝงความสูงศักดิ์และเย็นชา
คนที่มาถึงกลับเป็นพี่สาม...