เสียงฝีเท้าจากด้านหลังใกล้เข้ามา กลิ่นอายของชายหนุ่มพลันแผ่เข้าครอบคลุม พร้อมกลิ่นไม้จันทน์เย็นชาที่คุ้นเคย
กลิ่นนั้นเย็นเยียบ ทั้งยังแฝงแรงกดดันที่มองไม่เห็น บีบอัดเข้าหาเฉียวซูราวกับจับต้องได้
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ มือทั้งสองข้างยันขอบอ่างล้างหน้าไว้ข้างตัวเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำกระแทกลงในโสตประสาททีละคำ
“อะไร เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่สามปี ก็จำกันไม่ได้แล้วเหรอ?”
เฉียวซูรู้สึกราวกับมีใครยกเอาลมหายใจของเธอขึ้นมา หัวใจในอกเต้นกระหน่ำราวกับเสียงกลอง
เขามาอยู่ซงหูได้ยังไงกัน?!!
สามปีแล้ว ตอนนั้นเฉียวซูหนีกลับมาจากเมืองหมาง เธอตั้งใจไว้แล้วว่าชาตินี้จะไม่พบเขาอีก
แต่เขากลับปรากฏตัวขึ้นมาอย่างไร้ที่มาที่ไป ในตอนที่เธอกำลังหมดสภาพที่สุด
ในกระจก ใบหน้าและเสื้อผ้าของเธอยังเปื้อนคราบเหล้า ของเหลวสีแดงไหลตามเส้นผม หยดลงบนอ่างล้างหน้าสีขาวทีละหยด เช่นเดียวกับจังหวะหัวใจที่ปั่นป่วนของเธอ
เฉียวซูพยายามพลิกตัวในช่องแคบระหว่างชายหนุ่มกับอ่างล้างหน้า ฝืนทำใจให้สงบแล้วเค้นรอยยิ้มเสแสร้งออกมา “คุณผู้ชาย จำคนผิดหรือเปล่าคะ?”
ชายหนุ่มกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วที่มีรอยแหว่งเล็กน้อยขมวดลง ก่อนโน้มตัวกดเข้าหาเธอ
เฉียวซูถอยหนีตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนกระจกด้านหลัง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังทันที
“อย่างนั้นเหรอ จำคนผิดงั้นเหรอ?!” ชายหนุ่มยกมือขึ้น ปลายนิ้วหยาบกร้านกดทับติ่งหูของเธอได้อย่างแม่นยำ
เฉียวซูสะท้านไปทั้งตัว หัวเข่าแทบอ่อนยวบ
ติ่งหูเป็นจุดที่ไวต่อสัมผัสที่สุดของเฉียวซูเสมอ สมกับเป็นคนที่คุ้นเคยกับร่างกายของเธอ เขาหาจุดอ่อนของเธอเจอได้ในชั่วพริบตา
มือข้างหนึ่งของเฉียวซูยันอ่างล้างหน้าไว้ ส่วนอีกข้างคว้าข้อมือชายหนุ่มแล้วออกแรงจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ “ช่วยเอามือออกไปด้วยค่ะ!”
ชายหนุ่มเจ็บจนต้องก้มมองข้อนิ้วที่ซีดขาวของเธอ จากนั้นพลิกแขนสะบัดตัวหลุด ก่อนจับมือเธอกลับไปกดกับผนัง แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ร้อนตัวแล้วเหรอ? ครั้งสุดท้ายที่เธอหยิกฉัน ดูเหมือนจะเป็นตอนอยู่บนเรือ...”
ชายหนุ่มโอบเอวเธอ ดึงร่างให้แนบชิดกับตัวเอง ก่อนก้มลงแนบริมฝีปากใกล้ใบหูของเฉียวซู
“ชีพจรเต้นเร็วขนาดนี้ ร่างกายของเธอดูเหมือนจะจำฉันได้ก่อนซะอีกนะ!”
ลมหายใจร้อนผ่าวแตะใบหู เสียงน้ำหยดดังติ๋ง ๆ ร่างกายแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง ความชื้นในอากาศคลุกเคล้ากับกลิ่นไม้จันทน์เย็นชาบนตัวชายหนุ่ม...
ทุกอย่างกระตุ้นประสาทสัมผัสอันอ่อนไหวของเฉียวซูขึ้นมาทันที ความทรงจำชวนหน้าแดงใจเต้นเหล่านั้นผุดขึ้นมาในเวลาที่ไม่ควร
ความรู้สึกซาบซ่านแล่นจากท้ายทอยลงมาตามแผ่นหลังของเฉียวซูอย่างห้ามไม่อยู่
ใบหูของเธอร้อนผ่าว เฉียวซูเบือนหน้าไปอีกทาง ลำคอแห้งผากจนเสียงแหบ “ผ่านมาตั้งนานแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีก?”
ในที่สุดก็ยอมรับแล้ว! ชายหนุ่มยกมุมปากบางแนบกับปลายหูของเธอ ก่อนเอ่ยเสียงเจ้าเล่ห์
“แน่นอนว่าฉันอยาก...”
“ฝันไปเถอะ!” เฉียวซูด่าแล้วผลักเขาออกไปทันที แต่พลันนึกถึงความฝันเมื่อครู่ขึ้นมาได้ คนที่ฝันไปเห็นจะเป็นเธอเองต่างหาก...
ฉากในฝันซ้อนทับกับความจริง วนฉายซ้ำอยู่ในหัวของเธอ ร่างกายของเฉียวซูเริ่มร้อนผ่าวขึ้นจากลำคออย่างควบคุมไม่ได้
บ้าจริง! เฉียวซูแค่อยากรีบหนีไป ทำเหมือนว่าตัวเองฝันร้ายก็พอ
แต่ตอนที่กำลังจะผลักประตูออกไป เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังมาจากด้านนอก
“พี่เยี่ยนเจิง เรียบร้อยหรือยังคะ พวกเราต้องไปกันแล้ว”
ร่างของเฉียวซูชะงัก มือที่กำลังจะเปิดประตูหยุดนิ่งทันที ผู้หญิงคนนั้นกลับเป็นเฉียวหย่าเวย น้องสาวต่างแม่ของเธอ!
พวกเขารู้จักกันได้ยังไง?
เฉียวซูพลันร้อนรน
ชายหนุ่มตามมาถึงด้านหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาจับหลังมือของเธอที่วางอยู่บนลูกบิดประตู ก่อนเอ่ยหยอกเย้า “ทำไมไม่หนีแล้วล่ะ?”
คล้ายจะมองออกว่าเธอกำลังลำบากใจ เขาจงใจพามือเธอกดลง “รู้จักกันเหรอ ออกไปทักทายหน่อยไหม?”
ประตูแง้มออกเพียงนิดเดียว เฉียวซูเหลือบเห็นปลายรองเท้าของเฉียวหย่าเวย ก็รีบดึงประตูกลับมาปิด
เธอจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าเคยไปเมืองหมาง และยิ่งให้ใครรู้ไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับผู้ชายคนนี้เคยลับ ๆ ล่อ ๆ กันมาก่อน
เฉียวซูตัดสินใจเด็ดขาด ล็อกประตูจากด้านในแล้วหันไปมองชายหนุ่ม ลดเสียงลง “เดี๋ยวคุณออกไปก่อน แล้วพาเธอไปได้ไหม?”
เผยเยี่ยนเจิงเลิกคิ้ว “เป็นฉันที่ไม่ควรให้ใครเห็น หรือเป็นเธอกันแน่?”
เฉียวหย่าเวยที่อยู่นอกประตูรู้สึกแปลกใจอยู่แล้วที่เผยเยี่ยนเจิงอยู่ในห้องน้ำคนเดียวนานขนาดนี้
เมื่อครู่ประตูเปิดแวบหนึ่ง เธอเหมือนจะเห็นผู้หญิงอยู่ข้างใน ตอนนี้ประตูกลับถูกล็อกอีก หัวใจของเธอจึงสังหรณ์ไม่ดี
เธอลองดึงประตูจากด้านนอก น้ำเสียงร้อนรนขึ้นเล็กน้อย “พี่เยี่ยนเจิง ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ต้องให้ช่วยหรือเปล่า?”
เขาชื่อเยี่ยนเจิงเหรอ? อยู่ด้วยกันที่เมืองหมางตั้งครึ่งปี พวกเขาต่างเข้าอกเข้าใจกันดี ไม่เคยเอ่ยถามเรื่องราวในอดีตของอีกฝ่ายเลยสักครั้ง
เฉียวซูรู้แค่ว่าคนที่นั่นเรียกเขาว่าพี่สาม
ตอนนี้ชายหนุ่มเอนพิงขอบประตูอย่างเกียจคร้าน ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อยที่อาจถูกจับได้ เขามองเธออย่างสบายใจเฉิบ “ล็อกประตูทำไม? เสียดายที่เมื่อกี้ปฏิเสธฉันไปแล้วเหรอ?”
ตอนนี้เฉียวซูไม่มีใจจะยื้อยุดกับเขาอีกแล้ว เธอแค่อยากรีบจัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย
ใช้ไม้แข็งกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้ ก็ต้องใช้ไม้อ่อนเท่านั้น
แววตาของเธออ่อนลง เผยความน่าสงสารออกมาหลายส่วน “พี่สาม ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”
เสียงอ่อนหวานที่ผู้หญิงเรียกเขาว่า “พี่สาม” ทำให้ชายหนุ่มเผลอย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ความเกรี้ยวกราดระหว่างคิ้วค่อย ๆ จางลง แต่น้ำเสียงยังคงเนิบช้า “เธอยังไม่ยอมรับว่ารู้จักฉัน แล้วฉันจะช่วยเธอไปทำไม?”
เขาเป็นคนพูดยากจริง ๆ เฉียวซูจนปัญญา ทำได้เพียงดึงชายเสื้อสูทของเขาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน ขอบตาแดงขึ้นอย่างพอเหมาะ “พี่สาม...”
เฉียวซูใช้ใบหน้าราวกับรักแรกมาทำตัวอ่อนแอ ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร แววตาของชายหนุ่มก็เข้มลึกขึ้นตามไปด้วย “ถ้าอย่างนั้น ข้อเสนอเมื่อกี้ของฉัน...”
เฉียวซูด่าไอ้ผู้ชายเฮงซวยอยู่ในใจ แต่ภายนอกรีบตอบตกลง “เราไว้คุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ”
ประตูห้องน้ำเปิดออก เผยเยี่ยนเจิงเดินออกมา เฉียวหย่าเวยยังไม่ทันได้เห็นข้างใน ประตูก็ปิดลงเสียก่อน
“ไปกันเถอะ” น้ำเสียงของเผยเยี่ยนเจิงเย็นชา สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
เฉียวหย่าเวยไม่เต็มใจนัก เหลือบมองเขาแล้วยิ้มออกมา “พี่เยี่ยนเจิง มีเพื่อนอยู่ด้วยเหรอคะ ไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยหรือ?”
“เธอคงไม่อยากรู้จักคุณหรอก” เผยเยี่ยนเจิงกวาดตามองประตูที่ปิดสนิทอย่างเย็นชา ก่อนก้าวยาว ๆ เตรียมจากไป “ไม่ไปเหรอ?”
เมื่อกี้มีคนอยู่ข้างในจริง ๆ ด้วย? ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงเสียด้วย
เธอสืบมาแล้วว่าเผยเยี่ยนเจิงไม่เคยข้องแวะกับผู้หญิง แล้วผู้หญิงคนไหนกันที่ทำให้เขาปกป้องถึงขนาดนี้? แววตาของเธอวูบไหวอย่างคมกริบ ก่อนก้มหน้าส่งข้อความไปหาเจ้าของสถานบันเทิง “ส่งภาพจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินคืนนี้ทั้งหมดมาให้ฉัน”
เธอเหลือบมองประตูบานนั้นอย่างเย็นชา กำโทรศัพท์แน่นขึ้น แล้วรีบเดินตามไป “พี่เยี่ยนเจิง รอฉันด้วยค่ะ”
เฉียวซูมองทั้งสองคนเดินจากไปไกลแล้ว จึงค่อย ๆ เดินออกจากห้องน้ำ
ในหัวของเธอมีแต่เศษเสี้ยวความทรงจำตลอดครึ่งปีที่เมืองหมาง
พี่สามมาซงหูได้ยังไง แถมยังไปเกี่ยวข้องกับเฉียวหย่าเวยอีก?
เฉียวซูกลับถึงบ้านพร้อมคำถามเต็มหัว เฉียวหย่าเวยนั่งอยู่ในห้องรับแขก ราวกับตั้งใจรอเธอโดยเฉพาะ
เฉียวซูนึกถึงตอนที่เฉียวหย่าเวยไปขอภาพจากกล้องวงจรปิดที่สถานบันเทิงก่อนเธอกลับมา ทางนั้นตอบว่ามีคนเอาภาพไปแล้ว
จะเป็นเฉียวหย่าเวยหรือเปล่า?
เฉียวซูรู้สึกผิดอยู่บ้าง เปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็เตรียมขึ้นไปบนห้อง
เฉียวหย่าเวยกวาดตามองเสื้อคลุมของเธอก่อน เป็นสีดำ ไม่ใช่ร่างในชุดสีขาวที่เธอเห็นแวบหนึ่งเมื่อครู่
ไม่รู้ทำไม ตอนนั้นเธอถึงรู้สึกว่ารูปร่างของผู้หญิงคนนั้นคุ้นตา
เสียดายที่มีคนเอาภาพจากกล้องวงจรปิดไปก่อน ดูท่าคงเป็นฝีมือเผยเยี่ยนเจิง
เมื่อนึกถึงท่าทีเย็นชาไม่ใกล้ไม่ไกลที่เผยเยี่ยนเจิงมีต่อเธอเป็นปกติ เฉียวหย่าเวยก็รู้สึกอึดอัดใจ จึงเอ่ยประชดประชัน
“เป็นหมารับใช้ได้มืออาชีพจริง ๆ ฝนตกหนักขนาดนี้ยังต้องขับรถไปส่งคุณชายจิ้นอีกเหรอ?”
เฉียวซูหัวเราะเย็นชา “ถ้าพูดถึงหมารับใช้ ดูเหมือนคุณกับแม่ของคุณจะมืออาชีพกว่าไม่ใช่เหรอ!”
หลายปีมานี้ เฉียวจี๋เย่ถูกพวกเธอยกยอจนหลงตัวเองไปหมดแล้ว!
เฉียวหย่าเวยถูกแทงใจดำ สีหน้าจึงไม่น่าดู “เธอ...เธอกล้าพูดถึงแม่ฉันแบบนี้ รอพ่อกลับมาก่อนเถอะ ดูสิว่าเขาจะจัดการเธอยังไง!”
เฉียวซูยืนอยู่บนขั้นบันได มองเธอลงมาจากที่สูง “พ่อของคุณเหรอ? เรียกสนิทสนมเชียว กลัวคนอื่นรู้หรือไงว่าตัวเองเป็นลูกเลี้ยง?”
สถานะลูกเลี้ยงเป็นปมในใจของเฉียวหย่าเวยมาตลอดชีวิต เธอลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำ “เป็นลูกเลี้ยงแล้วทำไม? อีกไม่นานฉันก็จะแต่งเข้าตระกูลคนรวยที่จิงเป่ยแล้ว เคยได้ยินตระกูลเผยแห่งจิงเป่ยไหม ยัยบ้า ถึงตอนนั้นเธอไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะยกน้ำชาให้ฉันด้วยซ้ำ!”