เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 27 เกียรติยศของดยุคบรูคส์

9 นาที· 2K คำ

ตอนที่คุยกันในห้องเมื่อครู่ เฉิงสือสังเกตเห็นว่าบาดแผลบนศพคนแคระมีบางอย่างผิดปกติ

มันไม่เหมือนแผลจากมีดสั้นหรืออาวุธคมกริบที่นักลอบสังหารชอบใช้ แต่ดูเหมือนเป็นแผลจากใบมีดทื่อๆ มากกว่า

อย่างเช่น......

เฉิงสือมองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเตะมีดเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งออกมาจากใต้เตียง

ดูจากความยาวและขนาดแล้ว คล้ายจะเป็นอาวุธของพวกคนแคระเอง

ดาบสงครามคนแคระ

แต่บางคนคงมั่นใจว่าทุกคนจะไม่ได้อยู่ที่นี่นาน การจัดการกับสถานที่เกิดเหตุจึงค่อนข้างลวกๆ ถึงขั้นเรียกว่าจัดการไม่ได้ด้วยซ้ำ

เขาไม่เคยสนใจรายละเอียดพวกนี้เลย

"น่าสนใจดีแฮะ......"

เฉิงสือนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับอา-หมิง พลางสำรวจดูศพคนแคระที่ตายไปอย่างต่อเนื่อง

ไม่นานเขาก็เห็นเงื่อนงำบางอย่าง

ดูจากตำแหน่งของคนแคระทั้งหกและร่องรอยการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ ราวกับว่าพวกมันโจมตีเป้าหมายเดียวกันจริงๆ

บางทีฟางซือฉิงอาจดึงตัวเฉิงสือออกไปทันเวลา ทำให้อา-หมิงที่ตามมาติดๆ กลายเป็นแพะรับบาป

แต่สิ่งที่ทำให้เฉิงสืองุนงงยิ่งกว่าก็คือ บาดแผลบนร่างทั้งหกคนนั้น แรงที่กระทำต่างกัน

นี่ไม่เหมือนกับว่ามีคนคนเดียวปลิดชีวิตพวกมัน แต่เหมือนมีคนหกคนที่ต่างกันฆ่าพวกคนแคระ

บังเอิญเหลือเกิน ทั้งคนร้ายและคนตาย ต่างก็มีหกคน

"ฆ่ากันเองงั้นเหรอ?"

เฉิงสือขมวดคิ้วแน่น เริ่มครุ่นคิดว่านักลอบสังหารมีพรสวรรค์ควบคุมคนแบบนี้หรือไม่ อย่างน้อยสำหรับฝั่ง [ระเบียบ] แล้ว พรสวรรค์แบบนี้ไม่ค่อยพบเห็น

"ช่างเป็นฉากที่โกลาหลจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรได้มา"

เฉิงสือหยิบแหวนวงหนึ่งที่คลำได้จากศพคนแคระขึ้นมา ส่องกับแสงอาทิตย์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง หรี่ตามองพลางสำรวจ

พลางก็ทำเสียงจ๊ากจ๊ากชมเชย

"ฝีมือประณีตจริงๆ ไม่รู้ว่าต้องใช้ฝีมืออะไรถึงจะตีแหวนได้งดงามขนาดนี้ น่าเสียดาย ตอนนี้เป็นของฉันแล้ว"

เขายิ้มพลางเก็บแหวนใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องคนรับใช้

เพิ่งออกประตูมาก็เจอกับไป๋หลิงที่ยิ้มแย้มเหมือนกำลังรอเขาอยู่

เฉิงสือหน้าดำลงทันที เอ่ยแซวปนหัวเราะว่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป