ตอนที่คุยกันในห้องเมื่อครู่ เฉิงสือสังเกตเห็นว่าบาดแผลบนศพคนแคระมีบางอย่างผิดปกติ
มันไม่เหมือนแผลจากมีดสั้นหรืออาวุธคมกริบที่นักลอบสังหารชอบใช้ แต่ดูเหมือนเป็นแผลจากใบมีดทื่อๆ มากกว่า
อย่างเช่น......
เฉิงสือมองไปรอบๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะเตะมีดเปื้อนเลือดเล่มหนึ่งออกมาจากใต้เตียง
ดูจากความยาวและขนาดแล้ว คล้ายจะเป็นอาวุธของพวกคนแคระเอง
ดาบสงครามคนแคระ
แต่บางคนคงมั่นใจว่าทุกคนจะไม่ได้อยู่ที่นี่นาน การจัดการกับสถานที่เกิดเหตุจึงค่อนข้างลวกๆ ถึงขั้นเรียกว่าจัดการไม่ได้ด้วยซ้ำ
เขาไม่เคยสนใจรายละเอียดพวกนี้เลย
"น่าสนใจดีแฮะ......"
เฉิงสือนึกถึงบทสนทนาระหว่างเขากับอา-หมิง พลางสำรวจดูศพคนแคระที่ตายไปอย่างต่อเนื่อง
ไม่นานเขาก็เห็นเงื่อนงำบางอย่าง
ดูจากตำแหน่งของคนแคระทั้งหกและร่องรอยการต่อสู้ในที่เกิดเหตุ ราวกับว่าพวกมันโจมตีเป้าหมายเดียวกันจริงๆ
บางทีฟางซือฉิงอาจดึงตัวเฉิงสือออกไปทันเวลา ทำให้อา-หมิงที่ตามมาติดๆ กลายเป็นแพะรับบาป
แต่สิ่งที่ทำให้เฉิงสืองุนงงยิ่งกว่าก็คือ บาดแผลบนร่างทั้งหกคนนั้น แรงที่กระทำต่างกัน
นี่ไม่เหมือนกับว่ามีคนคนเดียวปลิดชีวิตพวกมัน แต่เหมือนมีคนหกคนที่ต่างกันฆ่าพวกคนแคระ
บังเอิญเหลือเกิน ทั้งคนร้ายและคนตาย ต่างก็มีหกคน
"ฆ่ากันเองงั้นเหรอ?"
เฉิงสือขมวดคิ้วแน่น เริ่มครุ่นคิดว่านักลอบสังหารมีพรสวรรค์ควบคุมคนแบบนี้หรือไม่ อย่างน้อยสำหรับฝั่ง [ระเบียบ] แล้ว พรสวรรค์แบบนี้ไม่ค่อยพบเห็น
"ช่างเป็นฉากที่โกลาหลจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรได้มา"
เฉิงสือหยิบแหวนวงหนึ่งที่คลำได้จากศพคนแคระขึ้นมา ส่องกับแสงอาทิตย์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง หรี่ตามองพลางสำรวจ
พลางก็ทำเสียงจ๊ากจ๊ากชมเชย
"ฝีมือประณีตจริงๆ ไม่รู้ว่าต้องใช้ฝีมืออะไรถึงจะตีแหวนได้งดงามขนาดนี้ น่าเสียดาย ตอนนี้เป็นของฉันแล้ว"
เขายิ้มพลางเก็บแหวนใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินเอื่อยๆ ออกจากห้องคนรับใช้
เพิ่งออกประตูมาก็เจอกับไป๋หลิงที่ยิ้มแย้มเหมือนกำลังรอเขาอยู่
เฉิงสือหน้าดำลงทันที เอ่ยแซวปนหัวเราะว่า