หมอกยังไม่จาง ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นแม้นิ้วตัวเอง
เฉิงสืออุ้มคนเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงตะโกนร้อนรนของอา-หมิงจากด้านหน้า:
“พี่ฟาง พี่เฉิง พวกคุณอยู่ไหน”
เฉิงสือเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าเสียงโวยวายรอบตัวดูเหมือนจะหายไป เขามองไปทางที่เสียงอา-หมิงดังมาด้วยความประหลาดใจ คิดว่าฝีมือของมือสังหารตัวน้อยนี่ช่างเฉียบขาดจริง ๆ
ไม่นานเท่าไหร่ คนก็ถูกฆ่าเกลี้ยงแล้ว
โชคดีที่คนเคราะห์ร้ายซึ่งไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนสองสามคนนี้ไม่ใช่ร่างต้นกำเนิดของความทรงจำ
“อยู่ทางนี้”
เฉิงสือตะโกนลั่น แล้วก้มตัวต่ำลง เดินย่องเบาออกจากจุดเดิม
อา-หมิงคลำทางตามเสียงมา ไม่เห็นคน ใจก็รัวสัญญาณเตือนหนัก เพิ่งคิดจะจากไป เฉิงสือก็คว้าแขนเขาไว้ได้ทัน
“ใคร!? เอ๊ะ? พี่เฉิง?”
“อืม กลัวว่านายจะถูกสลับตัว ก็เลยลองดูสักหน่อย คิดไม่ถึงนะสหายมือสังหาร ฝีมือว่องไวดีนี่”
อา-หมิงเกาหัวท้ายทอยอย่างขัดเขิน มองฟางซือฉิงที่สลบอยู่ ถามว่า:
“พี่ฟางเป็นอะไรไปครับ”
“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ช่วยกลับมาได้แล้ว พวกเขาล่ะ”
“น่าจะอยู่ข้างหลังครับ ผมตื่นขึ้นมาก็เจอคนแคระบ้าคลั่งหลายตัว พวกมันลงมือสังหารอย่างเดียวเลย ผมตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีที่ให้ถอย เลยต้อง...สู้ตายตอบโต้
โชคดีที่พวกมันไม่ทนมือเท่าไหร่ แค่มีพลังศักดิ์สิทธิ์แบบ[มลทิน]ติดตัวมาเท่านั้น”
คนตายไปแล้ว แต่ความทรงจำไม่พังสลาย ผู้เล่นโชคดีมาก คนแคระพวกนี้ไม่ใช่ร่างต้นกำเนิดของความทรงจำ
เฉิงสือมองอา-หมิงอย่างมีความหมาย
“ไม่ได้รับบาดเจ็บ?”
“โชคดี ไม่เลยครับ”
“อืม ดีแล้ว รอให้หมอกจางเถอะ หมอกสงครามอยู่ได้ไม่นานหรอก”
“อ้อครับ ให้ผมช่วยไหมครับ” อา-หมิงยื่นมือมา อยากช่วยเฉิงสือประคองฟางซือฉิง
เฉิงสือยิ้ม ปฏิเสธเขา
สองคนนั่งตรงมุมหนึ่ง สนทนากันเรื่อยเปื่อย
“อีกฝ่ายมากี่คน”
“หกคน”
“แค่แป๊บเดียวจัดการได้หกคนเลย? เก่งจริง” เฉิงสือไม่หวงคำชมเลยแม้แต่น้อย กล่าวชมจนอา-หมิงทำตัวไม่ถูก
“ก็...ผมเป็นมือสังหาร สภาพหมอกมันเอื้อประโยชน์กับผม”
“อืม ในเมื่อเร็วได้ขนาดนี้ ทำไมตอนไปโรงละครสัตว์ฉากสอง ถึงมาช้าขนาดนั้น”