เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 26 ที่แท้เจ้าก็คือเพชฌฆาต

9 นาที· 2K คำ

หมอกยังไม่จาง ยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นแม้นิ้วตัวเอง

เฉิงสืออุ้มคนเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงตะโกนร้อนรนของอา-หมิงจากด้านหน้า:

“พี่ฟาง พี่เฉิง พวกคุณอยู่ไหน”

เฉิงสือเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าเสียงโวยวายรอบตัวดูเหมือนจะหายไป เขามองไปทางที่เสียงอา-หมิงดังมาด้วยความประหลาดใจ คิดว่าฝีมือของมือสังหารตัวน้อยนี่ช่างเฉียบขาดจริง ๆ

ไม่นานเท่าไหร่ คนก็ถูกฆ่าเกลี้ยงแล้ว

โชคดีที่คนเคราะห์ร้ายซึ่งไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนสองสามคนนี้ไม่ใช่ร่างต้นกำเนิดของความทรงจำ

“อยู่ทางนี้”

เฉิงสือตะโกนลั่น แล้วก้มตัวต่ำลง เดินย่องเบาออกจากจุดเดิม

อา-หมิงคลำทางตามเสียงมา ไม่เห็นคน ใจก็รัวสัญญาณเตือนหนัก เพิ่งคิดจะจากไป เฉิงสือก็คว้าแขนเขาไว้ได้ทัน

“ใคร!? เอ๊ะ? พี่เฉิง?”

“อืม กลัวว่านายจะถูกสลับตัว ก็เลยลองดูสักหน่อย คิดไม่ถึงนะสหายมือสังหาร ฝีมือว่องไวดีนี่”

อา-หมิงเกาหัวท้ายทอยอย่างขัดเขิน มองฟางซือฉิงที่สลบอยู่ ถามว่า:

“พี่ฟางเป็นอะไรไปครับ”

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ช่วยกลับมาได้แล้ว พวกเขาล่ะ”

“น่าจะอยู่ข้างหลังครับ ผมตื่นขึ้นมาก็เจอคนแคระบ้าคลั่งหลายตัว พวกมันลงมือสังหารอย่างเดียวเลย ผมตั้งตัวไม่ทัน ไม่มีที่ให้ถอย เลยต้อง...สู้ตายตอบโต้

โชคดีที่พวกมันไม่ทนมือเท่าไหร่ แค่มีพลังศักดิ์สิทธิ์แบบ[มลทิน]ติดตัวมาเท่านั้น”

คนตายไปแล้ว แต่ความทรงจำไม่พังสลาย ผู้เล่นโชคดีมาก คนแคระพวกนี้ไม่ใช่ร่างต้นกำเนิดของความทรงจำ

เฉิงสือมองอา-หมิงอย่างมีความหมาย

“ไม่ได้รับบาดเจ็บ?”

“โชคดี ไม่เลยครับ”

“อืม ดีแล้ว รอให้หมอกจางเถอะ หมอกสงครามอยู่ได้ไม่นานหรอก”

“อ้อครับ ให้ผมช่วยไหมครับ” อา-หมิงยื่นมือมา อยากช่วยเฉิงสือประคองฟางซือฉิง

เฉิงสือยิ้ม ปฏิเสธเขา

สองคนนั่งตรงมุมหนึ่ง สนทนากันเรื่อยเปื่อย

“อีกฝ่ายมากี่คน”

“หกคน”

“แค่แป๊บเดียวจัดการได้หกคนเลย? เก่งจริง” เฉิงสือไม่หวงคำชมเลยแม้แต่น้อย กล่าวชมจนอา-หมิงทำตัวไม่ถูก

“ก็...ผมเป็นมือสังหาร สภาพหมอกมันเอื้อประโยชน์กับผม”

“อืม ในเมื่อเร็วได้ขนาดนี้ ทำไมตอนไปโรงละครสัตว์ฉากสอง ถึงมาช้าขนาดนั้น”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป