เฉิงสือใช้เวลาไม่นานก็พาคนกลับมาได้ แต่ครั้งนี้เขาจำต้องใช้วิธีรุนแรงขึ้นมาเสียที
ฉินซินกับคนตาบอดได้ยินแต่เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องมาแต่ไกล ไม่นานนัก โครงกระดูกหนึ่งชุดก็แบกทั้งเฉิงสือและหญิงผู้ติดต่อประจำเขตกระท่อมรุมซุกซ่อน ที่สั่นเทิ้มขวัญ เพียวมาปรากฏต่อหน้าทั้งสอง
เห็นฉากนี้ คนตาบอดถึงกับขำจนน้ำตาซึม ส่วนฉินซินเบิกตาค้าง เขามองไปที่เฉิงสืออย่างสนใจยิ่ง แล้วยิ้มถามว่า
"นายอยากรวมร่างกับ[ความตาย]?"
"?" เฉิงสือกระพริบตาปริบ ๆ แล้วกระโดดลงจากหลังสุนทรภู่ร้องไห้ "ทำไมนายชอบคิดเรื่องนี้อยู่เรื่อยเลย? ควบคุมโครงกระดูกก็ต้องหลอมรวมศรัทธาเสมอไปเหรอ? ผมเป็นคนรักต่าง'เพศ' แค่ชอบโครงกระดูกล้วน ๆ ก็ไม่ได้ใช่ไหม?"
"......ก็...ไม่ใช่ว่าไม่ได้" ฉินซินสีหน้าตัน ยิ้มแห้ง ๆ แล้วไม่พูดอะไรต่อ
เฉิงสือไม่เสียเวลาเช่นกัน เขารื้อฟื้นชีล่วยหลินผู้ไร้แขนข้างหนึ่งขึ้นมาใหม่ต่อหน้าสายตาทั้งสองคู่ แล้วจัดเวทีการประจันหน้าอย่างเป็นมิตรขึ้นให้ทั้งสามฝ่าย
ชีล่วยหลิน โมลาบิคกับอัลเลนดอร์ และหนุ่มน้อยผู้ติดต่อประจำเขตกระท่อมรุมซุกซ่อน จึงต้องนั่งหน้าคะมำหน้ากันแบบอึ้งงัน
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า เมื่อชีล่วยหลินตื่นขึ้นจากความตาย ช่วงที่ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก คนแรกที่ส่งเสียงขึ้นก่อนไม่ใช่หญิงผู้เจรจาฉลาดแห่งพี่น้องแห่งความปรารถนาอันสูงส่ง หากแต่เป็นเจ้าหนุ่มน้อยแห่งเขตกระท่อมรุมซุกซ่อนที่ตกใจจนมือเท้าสั่น
"ท่านชีล่วยหลิน! ช่วยด้วย!"
ชายร่างใหญ่ตะโกนกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าหาชีล่วยหลินที่ยังไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เพียงเริ่มพุ่งตัวขึ้น ฉินซินก็ยกมือกดเขาลงทันที ชายในกระจกเพียงใช้แรงเพียงเล็กน้อย หนุ่มร่างสูงไม่เบากว่าเขาก็เหงื่อแตกพลั่ก ขยับตัวไม่ได้เลย