เซี่ยหว่านรับรู้ได้ก่อนใครว่าศัตรูกำลังรุกเข้ามาจากด้านหลัง
ดวงตาของหล่อนหรี่ลงทันที เปล่งแสงสีเขียวแห่งชีวิตเจิดจ้า มือซ้ายพลิกหยิบธนูยาวสีมรกตออกมา มือขวาลวงขึ้นมาจับลูกธนูกลางอากาศ หมุนตัวยิงกลับไป ลูกธนูแสงสีเขียวพุ่งหวือสู่ฟากฟ้า
“ตูม——”
ลูกธนูระเบิดกลางอากาศ ปลดปล่อยสปอร์นับไม่ถ้วน
กองทัพปีศาจสยองขวัญไม่ลังเล พุ่งเข้าใส่สปอร์ที่ลอยฟุ้งตรงๆ
ทันทีที่สปอร์สัมผัสเนื้อหนัง มันเปลี่ยนเป็นเส้นใยละเอียดคล้ายต้นฝอยทอง พันธนาการปีศาจสยองขวัญทุกตัวที่บุกเข้ามาในพื้นที่ มัดจนกลายเป็น “ดักแด้” ทีละตัว
ปีศาจสยองขวัญสูญเสียแรงกระพือปีก ร่วงหล่นลงมา กระแทกพื้นอย่างแรง
บนพื้นยังมี[เมล็ดพันธุ์สร้างสรรค์]กระจายเกลื่อนกลาด เมื่อปีศาจแตะต้องเมล็ดพันธุ์ ท้องของพวกมันป่องขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็เหมือนมีอะไรบางอย่างในท้องพยายามจะดิ้นรนออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ชุดกับดักของนักล่าหญิงลื่นไหลราวสายน้ำ ควบคุมศัตรูได้สองชั้นอย่างชัดเจน ปีศาจสยองขวัญหน่วยหน้าจึงยังไม่ถึงตัวพวกเขาในทันที
แต่ถึงเซี่ยหว่านจะยิงลูกธนูรวดเร็วดั่งฝน ก็หยุดปีศาจสยองขวัญได้เพียงจำกัด
จำนวนศัตรูมหาศาลเกินไป เงามืดดุจฝูงตั๊กแตนใช้เวลาไม่นานก็กลืนกินสปอร์ในอากาศหมด แล้วหลั่งไหลบุกมายังจุดที่ทุกคนอยู่
“ไม่ทันแล้ว! มือสังหารป้องกันตัวเองด้วย ที่เหลือทั้งหมด มาอยู่ข้างหลังฉัน!”
เฉินชงตะโกนก้อง เหวี่ยงเฉาซานซุ่ยบนหลังให้หนานกง จากนั้นชักโล่ยักษ์ออกมา หันกลับมาปักโล่ลงดิน เสียบปลายโล่ไว้ในกองหินกรวดข้างหน้าอย่างแน่นหนา
เบิกตาโพลงตะคอก: “ระเบียบจงสถิต!”