ทันทีที่เขาอ้าปากพูด แสงศักดิ์สิทธิ์แห่ง[ระเบียบ]ก็ห่อหุ้มทุกคนไว้
“ในพวกท่านอาจมีบางคนรู้จักข้า หรือไม่เคยได้ยินชื่อข้ามาก่อน แต่นั่นไม่สำคัญ
เหตุใดศาลสูงสุดจึงมาที่นี่ ข้าว่าทุกคนคงทราบดี
ความชั่วร้ายกำลังแพร่กระจายในเมืองหย่งจั้น คนบาปภายใต้การปกคลุมของรัตติกาลกำลังพรากสิทธิ์ในการโอบรับ[ความรุ่งเรือง]ของชาวเมืองไปอย่างอำเภอใจ
การกระทำอันเลวทรามต่ำช้านี้ไม่ใช่แค่การเหยียบย่ำศรัทธาของสหพันธ์ธรรมชาติ แต่ยังเป็นการท้าทายอำนาจของศาลสูงสุดด้วย
[ระเบียบ]เบื้องบน การพิพากษามาถึงแล้ว!
ไม่มีคนบาปคนใดรอดพ้นการลงโทษไปได้
ข้า ตุลาการขั้นหนึ่ง ม่อชิวซือ ขอให้คำมั่นต่อสภาปกครองตนเองของเมืองหย่งจั้นและผู้ศรัทธาในพระองค์ว่า:
วันนี้ จะต้องค้นหาตัวผู้ร้ายที่แท้จริงให้พบ และคืนความสงบสุขให้แก่ทุกคน!”
คำพูดของม่อชิวซือช่างปลุกเร้าเป็นอย่างยิ่ง สีหน้าของผู้คนจำนวนไม่น้อยดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด พวกเจ้าหน้าที่บังคับกฎหมายที่อยู่โดยรอบต่างก็มีแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
แต่ทันใดนั้น น้ำเสียงของเขากลับเย็นเยือกเสียดกระดูก และเต็มไปด้วยความยียวนกวนประสาทอย่างที่สุด
“เอาล่ะ การประกาศตามระเบียบแบบแผนจบลงแล้ว มาทิ้งพันธนาการอันเยิ่นเย้อพวกนี้แล้วพูดกันตรง ๆ เลยดีกว่า
ข้าพบตัวฆาตกรแล้ว เขาอยู่ในหมู่พวกท่านนี่เอง
ความกลัวเคยเป็นอาวุธของเจ้า แต่มันก็จะเป็นเพลงส่งวิญญาณของเจ้าด้วยเช่นกัน
ภายใต้การจับจ้องของ[ระเบียบ]ภายใต้การตัดสินของศาลสูงสุด เจ้า......
คิดจะหนีไปทางไหน?”
ม่อชิวซือยังพูดไม่ทันจบ สายตาของเขาก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า จากด้านซ้ายสุด กวาดมองทุกคนภายในห้องโถง
ทุกครั้งที่หันไปแม้เพียงองศาเล็กน้อย ผู้เดินทางทั้งหมดในพื้นที่ที่เขาจับจ้องจะเกร็งร่างกายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เหลือบมองซ้ายมองขวา สอดส่ายสายตาสำรวจซึ่งกันและกัน หวาดกลัวว่าฆาตกรจะอยู่ข้างกาย