นี่คืออาวุธกึ่งเทพที่สังหารผู้คนไร้ร่องรอยอย่างนั้นหรือ?
ภาพตรงหน้าทำให้เฉิงสือคิดเช่นนั้นจริง ๆ!
แม้มีดสั้นจะถูกกำไว้ในมือของนักบวชผู้บำเพ็ญตบะ แต่เขากลับไม่สามารถควบคุมอาวุธกึ่งเทพชิ้นนี้ได้เลย ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มไปพร้อมกับมีด
เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำและแววตาเบิกกว้างราวจะปริแตกของเขา เฉิงสือก็เกรงว่าเขาจะเป็นอะไรไปจริง ๆ
"ศาลสูงสุดอยู่ชั้นล่าง อาจพบที่นี่ได้ทุกเมื่อ นายยกเขตแดนแห่งความใบ้ออกซะ ฉันจะช่วยนาย!"
ความจริงใจของเฉิงสือได้คำตอบเป็นความใบ้เช่นเคย
ต่อให้สภาพจะย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ นักบวชผู้บำเพ็ญตบะก็ไม่ยอมยกเขตแดนแห่งความใบ้
นี่ทำให้เฉิงสือถึงกับพูดไม่ออกจริง ๆ
"นายเจอเบาะแสสำคัญของการทดสอบแล้วใช่ไหม?"
"......"
"สภาพนายแย่เกินไปแล้ว ถ้าไม่ปล่อยเดี๋ยวตายนะ!"
"......"
ตกลง ตกลง จะทำตัวโดดเดี่ยวเดียวดายแบบนี้ใช่ไหม!
"ได้ ได้ งั้นนายก็ตายซะ!"
เมื่อเห็นว่าสื่อสารกันไม่รู้เรื่อง เฉิงสือก็หมุนตัวเดินจากไป
เสียงดังรบกวนที่นี่ใหญ่หลวงเกินไป ชาวศาลสูงสุดไม่ใช่คนโง่ ในไม่ช้าพวกเขาจะรู้ว่าห้องของนักกวีพเนจรอยู่ที่ไหนและตามขึ้นมา
หากพวกเขาเห็น เรื่องที่ตัวเองมาปรากฏตัวหน้าประตูห้องฆาตกรจะแก้ตัวอย่างไรก็ไม่พ้น
ผู้เดินทางธรรมดาคนหนึ่งจะสนใจฆาตกรได้ขนาดนี้ถึงขั้นวิ่งย้อนไปที่ห้องของฆาตกรตอนที่คนอื่นหนีตายกันเชียวหรือ?
หาเบาะแสได้ก็หา แต่ถึงคราวต้องรักษาชีวิตก็ต้องรักษาชีวิตก่อน
เฉิงสือสู้ไม่ไหวกับนักรบที่ชอบเก็บเกี่ยวผลประโยชน์แต่เพียงผู้เดียวคนนี้ จึงได้แต่คิดหาวิธีอื่น
ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินจากไป อัสนีสีม่วงน่าสะพรึงสายหนึ่งก็แล่นเฉียดใบหน้าด้านข้างของเฉิงสือไปในพริบตา แล้วพุ่งเข้าใส่นักบวชผู้บำเพ็ญตบะโดยตรง
สายฟ้าดังก้อง!