เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 42 เมืองที่ถูก【ความรุ่งเรือง】จ้องมอง

7 นาที· 1.6K คำ

ในบททดสอบมีภูมิหลังเกี่ยวกับ[เทพเจ้า]มากมาย แต่สิ่งของหรือวัตถุที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับพวกพระองค์ซึ่งพบเห็นได้จริงนั้นมีน้อยมาก ดังนั้นเขาจึงสนใจเจตจำนงที่เรียกว่า[ความรุ่งเรือง]นี้มาก

พูดแบบไม่เคารพนัก นี่คือโอกาสหายากที่จะศึกษา[เทพเจ้า]

คงไม่มีผู้เล่นคนไหนปล่อยผ่านไปแน่

เมืองหย่งจั้นกว้างใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก เดิมนึกว่าเป็นชุมชนรวมตัวเล็ก ๆ ที่มีคนไม่มาก แต่พอเดินดูจริง ๆ กลับกลายเป็นเมืองขนาดใหญ่

อพาร์ตเมนต์เรียงรายเป็นตับ สมาคมและคฤหาสน์สลับกันอย่างเป็นระเบียบ ดูเหมือนเป็นที่พักของผู้ศรัทธาที่ได้รับการดูแลอย่างดี รุ่งเรืองจนน่าทึ่ง

เดินอยู่ประมาณ 1 ชั่วโมงกว่า เฉิงสือจึงมาถึงใจกลางเมือง

จากข้อมูลที่รวบรวมได้ตลอดทาง ประกอบกับสิ่งที่เห็นและได้ยิน ในที่สุดเขาก็เข้าใจคำพูดของเจ้าของโรงแรม

และในที่สุดก็รู้ว่าเจตจำนงของ[ความรุ่งเรือง]คืออะไร

ณ ขณะนี้ เขายืนอยู่ที่ลานหย่งจั้น

และตรงจุดกึ่งกลางที่สุดของลาน มี "ดอกไม้" ดอกหนึ่งขนาดมหึมาจนเหลือเชื่อ บานสะพรั่งอย่างสมบูรณ์แบบ เปล่งแสงนุ่มนวลและเปี่ยมชีวิตชีวาออกไปรอบทิศ

เฉิงสือประมาณคร่าว ๆ ว่ามันสูงราวตึก 3-4 ชั้น

ดอกไม้เมื่อมองผ่าน ๆ เหมือนรูปแกะสลักหิน แต่ถ้าจ้องมองกลีบดอกให้ดี จะพบว่าในจังหวะที่สายตาจับจ้อง กลีบที่คุณมองอยู่ก็พลันมีชีวิตขึ้นมา กลายเป็นกลีบเลี้ยงพืชที่ชัดเจนและละเอียดอ่อน

ลวดลายของกลีบแต่ละกลีบไม่ซ้ำกัน เส้นสายละเอียดประหนึ่งไม่ใช่ท่อลำเลียงอาหาร แต่เป็นจารึกอักขระพลังศักดิ์สิทธิ์

รูปแกะสลักนี้มีชื่อว่า[เบ่งบานรอเพียงวันโรย]

มันคือวัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่ง ถ้าพูดด้วยศัพท์ของผู้เล่น[เกมแห่งศรัทธา]ก็คือไอเทมระดับ SSS ขั้นกึ่งเทพ หรือกึ่งเทพศาสตราวุธ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป