เกมโง่ของเหล่าทวยเทพ

ตอนที่ 43 ข้าไม่ได้มาเป็นผู้ใจบุญ

9 นาที· 2K คำ

เฉิงสือขมวดคิ้วมุ่นพลางเรียบเรียงเบาะแสที่ได้ยินมา หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดความเป็นไปได้ที่ฆาตกรจะเป็นสาวกแห่ง[ความเสื่อมสลาย]ออกไป

[ความเสื่อมสลาย]และ[ความรุ่งเรือง]เป็นความเชื่อที่ตรงข้ามกัน แต่หากสาวกของมันลงมือสังหารในดินแดนที่[ความรุ่งเรือง]คุ้มครอง ศพจะต้องแสดงร่องรอยของ 'ความเสื่อมสลาย' ออกมาอย่างแน่นอน

ถึงจะนับว่าเป็นการท้าทายความเชื่อ และประกาศศักดาแก่องค์ผู้อุปถัมภ์

แต่ศพกลับไม่มีบาดแผลใด ๆ เลย เห็นได้ชัดว่านี่เป็นฝีมือของฆาตกรที่จงใจสร้างบรรยากาศสยองขวัญ

คนที่ทำได้ถึงขนาดนี้ สิ่งที่ฆาตกรศรัทธาน่าจะเป็น[มลทิน]หรือไม่ก็[ความตาย]โดยตรง

เหตุผลที่ต้องค้นหาว่าฆาตกรนับถือสิ่งใด ไม่ใช่เพื่ออื่นใดเลย นอกจากการคลี่คลายปริศนา

ต้องรู้ว่า[ความตาย]และ[ความรุ่งเรือง]ต่างอยู่ภายใต้[ชีวิต]มรรคาเดียวกัน แม้ว่าเจตนารมณ์ที่พวกมันยกย่องจะแตกต่างกันไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้เป็นปฏิปักษ์กัน

จุดนี้มองเห็นได้จาก[เบ่งบานรอเพียงวันโรย]

สิ่งที่มันคุ้มครองเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่มีช่วงอายุขัยตามปกติ และเมื่อถึงวาระสิ้นอายุขัย มันก็ปล่อยให้ตายไป

เพราะสิ่งที่[ความรุ่งเรือง]ไขว่คว้าคือความรุ่งเรืองสูงสุดของแต่ละบุคคล ไม่ใช่ความเป็นอมตะ

อย่างไรเสีย ในมรรคา[ชีวิต] [ความตาย]ก็คือบทสรุปสุดท้าย

จากจุดนี้ เฉิงสือก็อดไตร่ตรองขึ้นมาไม่ได้

บททดสอบของ[ความตาย]ที่สุดแล้วก็ต้องมอบเครื่องสังเวยบางอย่างแก่พระองค์

แล้วครั้งนี้ จะสังเวยสาวก[มลทิน]ที่จงใจก่อการสังหารแต่บิดเบือนวิถีตายดั้งเดิมของผู้คน หรือจะสานต่อวิธีการของสาวก[ความตาย]ด้วยการสังหารเป้าหมายที่มันอาจสนใจเป็นพิเศษกันแน่?

ทางหนึ่งคือการจับตัวฆาตกร อีกทางคือการช่วยฆาตกรสังหาร

สองทางเลือกนี้ ต่างกันราวฟ้ากับเหว

หากเลือกผิดพลาดสักครั้ง ก็อาจร่วงหล่นสู่ห้วงหายนะที่ไม่มีวันฟื้นคืน

ขณะที่เฉิงสือมุ่นคิ้วคิดหนักอยู่นั้น ณ จุดที่ไม่ห่างจากเขานัก ผู้เล่นอีกคนหนึ่งก็กำลังก้มหน้าครุ่นคิดเช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าเว่ยกวันก็รู้ว่าเบาะแสไขปริศนาอยู่ที่สำนักบังคับใช้กฎหมาย เขาจึงมาถึงก่อนเฉิงสือเสียอีก และแวะวนอยู่ที่นี่พักใหญ่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป