"ขอสรรเสริญองค์ผู้เป็นเจ้า ขอสรรเสริญ[เวลา]!"
"ขอสรรเสริญองค์ผู้เป็นเจ้า ขอสรรเสริญ[เวลา]!"
ประโยคแรกคือถ้อยคำตื่นตระหนกของไอ้แก่ ส่วนประโยคที่สองคือเฉิงสือเปิดเผยตัวตนของตนเอง
ไม่ว่าตัวตลกจะใจกล้าแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางกล้าปลอมตัวเป็น[เวลา]บนแผ่นดินของ[เวลา]เด็ดขาด การเล่นตลกเมื่อครู่เป็นแค่การเตือนสติเล็ก ๆ เท่านั้น
แต่ในสายตาของเติ้งสุ่ย การเตือนสตินี้ช่างดูไม่เหมือนเรื่องตลกเอาเสียเลย
เขาฟังออกว่าอีกฝ่ายไม่ใช่องค์ผู้อุปถัมภ์ของตน แต่การดำรงอยู่ที่กล้าเล่นตลกกับองค์ผู้อุปถัมภ์ในที่แบบนี้จะเป็นฝ่ายธรรมดาได้อย่างไร?
ไม่มีทาง!
ดังนั้นท่าทีของเขาจึงตื่นตระหนกยิ่งขึ้น เงยหน้าขึ้นมองเฉิงสืออย่างแผ่วเบาแล้วกล่าวว่า
"ผมมักคิดว่า[เวลา]เคร่งครึด [การดำรงอยู่]จริงจัง วันนี้ที่ได้เห็นท่านจึงรู้สึกว่าความเข้าใจของผมต่อพระประสงค์ขององค์ผู้เป็นเจ้าคลาดเคลื่อนไปมากนัก ที่แท้[เวลา]ก็มีความฮือฮาสนุกสนานของตนเอง
ขอขอบคุณที่ท่านชี้ทางแก่ผม สาวกผู้ศรัทธาจะก้าวไปได้ไกลยิ่งขึ้นเพราะสิ่งนี้"
"......"
เฉิงสืออึ้งงัน เขานึกออกว่าครั้งล่าสุดที่เจอผู้เล่นที่ประจบเก่งขนาดนี้ ดูเหมือนจะเป็นตอนที่เขาใช้ฐานะ "ผู้เล่นละครตลก" ไป "รับสวามิภักดิ์" หลงจิ่ง
แต่ไอ้น้องเอ๋ย เจ้าเข้าใจผิดแล้ว[เวลา]น่ะเคร่งครัดจริง ๆ คนที่สดใสคือฉัน ไม่สิ คือเทพแห่งความบันเทิง
แต่เฉิงสือก็ไม่แก้ไขให้อีกฝ่าย เขาจำเป็นต้องหาข้ออ้างเพื่อจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายไว้ จึงหัวเราะในลำคอแล้วเข็ดต่อว่า
"ดีมาก มีสติปัญญาดีนัก แต่ข้าต้องเตือนเจ้าว่า ความฉลาดแกมโกงและการประจบประแจงมากเกินไปจะทำให้เจตจำนงของเจ้าโน้มเอียงไปสู่[ความว่างเปล่า] ข้าสัมผัสได้ถึงความศรัทธาของเจ้า ทว่าความศรัทธาที่เกินจริงไม่ใช่ความศรัทธาแท้