ตัวตลกในสุญตาเหงื่อตกทั่วตัว
เขาไม่รู้ว่าทำไมองค์ผู้อุปถัมภ์ในวันนี้ถึงเย็นชาผิดปกติ เขารู้เพียงว่าพายุที่พวยพุ่งในสุญตาคือความโกรธกริ้วที่ส่งมาจาก[โชคชะตา]
ใครไปลบหลู่พระองค์?
คงไม่ใช่ผม...หรอกน่า?
เฉิงสือดูเหมือนเด็กนักเรียนที่ถูกทำโทษให้ยืนแฉลบ พยายามทบทวนการกระทำของตัวเองช่วงเร็ว ๆ นี้อย่างซื่อสัตย์ เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้หมิ่นประมาทเทพ เขาก็กล้า ๆ กลัว ๆ เอี้ยวตัวตรงขึ้น เตรียมสานต่อบทสรรเสริญของตัวเอง
แต่พอดีในตอนนั้นเอง ดวงตาคู่นั้นที่เย็นชาเยี่ยงน้ำแข็งก็เปิดปากขึ้น
"ศรัทธาย่อมต้องหลอมรวม ไม่ว่าเหล่าพระองค์จะคิดเช่นไร สาวกของเราจะเดินไปบนเส้นทางที่กำหนดไว้เท่านั้น"
เฉิงสือได้ฟังดังนั้นก็ไม่ต้องคิด ปากไหลพลอดออกมาทันที
"มันไม่ใช่ว่า 'กำหนด' มีเส้นทางอยู่แล้ว แต่คือทุกย่างก้าวที่สาวกผู้ภักดีของ[โชคชะตา]ก้าวออกไป ล้วนพาไปสู่ความกำหนด
คนทั้งโลกล้วนเชื่อว่าองค์[โชคชะตา]ผู้ยิ่งใหญ่ทรงชี้ทางให้แก่ความกำหนด แต่หาได้รู้ไม่ว่าศรัทธาบริสุทธิ์ของเหล่ามวลชีวิตต่อพระองค์ต่างหากที่ปูลาดเส้นทางแห่งกำหนดนั้นขึ้น
พระองค์ไม่เคยทรงบงการให้ก่อร่างสร้าง แต่เส้นทางนั้นกลับเขียนเต็มไปด้วยพระประสงค์ของพระองค์
ขอสรรเสริญองค์[โชคชะตา]ผู้ยิ่งใหญ่ ขอให้รัศมีของพระองค์เป็นดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าที่สุดในโลกนี้ อบอุ่นแด่ผู้ภักดีทุกคนที่เดินอยู่บนเส้นทางแห่งกำหนด"
พูดจบ เฉิงสือยังแสร้งโค้งคำนับอย่างมีพิธีรีตอง เขาคิดในใจว่าชุดสรรเสริญนี้ลงไป วันนี้การเข้าเฝ้าของเขาคงจะผ่านไปได้ง่ายขึ้นอีกนิดสิน่า?
จริงตามนั้น ความเห็นของตัวตลกเฉียบคมผิดคน ถ้อยสรรเสริญในคำก็เต็มไปด้วยความจริงใจ [โชคชะตา]ควรจะทรงรู้สึกพอพระทัย แต่ที่ไม่มีใครคาดคือ ทันทีที่เสียงของเฉิงสือเงียบลง ลมในสุญตากลับพัดแรงขึ้นไปอีก