ระหว่างที่เจ้าหน้าที่สืบสวนกับด็อกเตอร์นักลอบสังหารลงมือนั้น ก็เกิดเรื่องเล็ก ๆ ขึ้นอย่างหนึ่ง
ถึงเวลานัดหมายพบกันของทุกคน นาฬิกาปลุกที่ฉินซินตั้งไว้ก็ดังขึ้นตรงเวลาเที่ยงวันเป๊ะ ขณะที่หลี่อู๋ฟางเพิ่งจัดการวางกับดักของตัวเองเสร็จและกลับมาถึงหลังคา ส่วนคนชื่อหวังยังคงไม่มีใครรู้ว่าซ่อนตัวอยู่เงาไหน กำลังแอบจัดการอะไรบางอย่างอยู่
เฉิงสือขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ไว้ใจที่ไม่ได้ระวังตัวใครเลยในช่วงเวลาเป๊ะแบบนี้ แต่ฉินซินมองออกว่าเขากังวลเรื่องอะไร จึงยิ้มแล้วพูดว่า
"อาจเพราะเราเป็น[การดำรงอยู่]เหมือนกัน ผมเชื่อมั่นว่าสัมผัสความแปรปรวนของ[เวลา]ของผมยังไวพอสมควร เมื่อครู่อย่างน้อยในบริเวณที่พวกเรามองเห็นนี้ ก็ไม่มีพลังของ[เวลา]ไหลผ่านเลยสักนิด ดังนั้นคุณวางใจได้
แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องระวัง[เวลา]ขนาดนั้น วิธีการของพระองค์...อย่างน้อยก็ไม่เคยแปลกประหลาดชั่วร้ายเลย"
แปลกประหลาดชั่วร้ายงั้นเหรอ!
ฉันว่านายกำลังเหน็บแนมใครอยู่นะ แต่ไม่กล้าพูดออกไป
เฉิงสือยิ้ม รับคำปลอบของฉินซินไว้ และคิดในใจว่าอาจจริง ๆ เขาก็แค่ไวต่อสิ่งรอบข้างเกินไป
โดนงูกัดทีหนึ่ง เห็นเชือกก็ตกใจไปสิบปียังไงก็เลยเรื่องของมัน
แต่พูดตามตรง แค่ประโยคเมื่อครู่นี้เอง ก็ทำให้เฉิงสือเพิ่มความสงสัยในตัวฉินซินขึ้นอีกหนึ่งระดับ
ในฐานะผู้อยู่ในกระจก นักรบ "ดุดัน" ที่ถนัดปะทะหน้าต่อหน้า ประสาทสัมผัสของอีกฝ่ายมันเกินเหตุไปหน่อยหรือเปล่า?
แม้ไม่ได้ขยับตัวเลย แต่ก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังศักดิ์สิทธิ์ในวงกว้างขนาดนั้น?
ยังมีอีก วิธีรับมือวิกฤตของเขามัน "ไตร่ตรองแล้วจึงลงมือ" เกินไปหน่อยนะ ร่างกายแกร่งใหญ่ขนาดนี้ยืนอยู่ตรงนั้น ชัดเจนว่าควรเป็นนายทหารห้าวที่บุกนำหน้ากองทัพ แต่กลับชอบยืนอยู่หลังแนวรบเสมอ ท่าทางเหมือนผู้วางแผนเหนือกระดาน ต่อให้เป็นเรื่องปวดหัวก็ยังจัดการได้อย่างสบายฉาย มีวาสนาเสียด้วย