(ฉันคิดว่า เพิ่มอีกสองบทนี่ก็คือการเพิ่มเหมือนกันใช่ไหม?)
ผ่านไปสักพักใหญ่ เฉิงสือถึงฟื้นจากความมึนงงและอ่อนแรง ในที่สุดเขาก็มีแรงพอจะปล่อยคาถารักษาและเวทพลังจิตให้ตัวเองหนึ่งรอบ เมื่อพลังเริ่มค่อย ๆ ฟื้นคืน เขาจึงลุกขึ้นอีกครั้ง แล้วพูดอย่างยอมชะตากรรมว่า
“โทษก็ชดใช้แล้ว ท่านองค์ผู้อุปถัมภ์ เราดำเนินการต่อได้หรือยังครับ?”
“วันนี้เจ้ามีคำถามเยอะแยะไปไหนแหละ?”
เฉิงสือเม้มปากน้อย ๆ ในใจคิดว่า ก็ไม่ใช่เพราะท่านว่างเวลามากเหลือเกินวันนี้หรอกหรือ?
ฉันเข้าใจซะทีว่าทำไม[เวลา]ถึงไม่มีเวลา แหม... โดนเจ้าหลอกมาหมดสิเนี่ย
“ด้วยความกระหายรู้!” เฉิงสือขยับร่างกายเบา ๆ แล้วถามต่อเนื่องไม่ย่อท้อต่อดวงตาคู่นั้น “ท่านองค์ผู้อุปถัมภ์ ศรัทธาที่หลอมรวมกันครั้งนี้จบแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ผมเข้าใจความคิดของเหล่าองค์ผู้อุปถัมภ์ของผมโดยประมาณแล้ว แต่เพื่อชีวิตตัวเอง ผมต้องถามเพิ่มสักคำ [ความโง่เขลา]มีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?
[โชคชะตา]ต้องการเข้าใกล้[ความโง่เขลา] ข้อนี้ผมสัมผัสได้ออก และ[ความโง่เขลา]ยังรับสั่งให้ผมเข้าเฝ้าอีก เรื่องนี้ท่านทราบหรือไม่?”
“โอ๊ะ? แท้ที่เจ้าเป็น......”
“ผมเป็นผู้เป็นที่รักของ[ความโง่เขลา] เพราะงั้นท่านก็รู้แล้วสิ”
“......น่าเบื่อชะมัด” ดวงตาคู่นั้นกระพริบริบรอย จุดดาวและเกลียววนค่อย ๆ สงบลง
ตัวตลกที่รู้ทันแล้วแซงตอบ ทำให้พระองค์เสียความสนุกในการหยอกล้อตัวตลกไป
“ไม่ต้องใส่ใจพระองค์หรอก ก็แค่ผู้พ่ายแพ้ที่ยังไม่ยอมยอมแพ้ นอกจากปากเน่า ๆ นั่น พระองค์ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว”
“......”
เฉิงสือแลบลิ้นดูดปากเอื๊อก ๆ รู้สึกว่า ณ บัดนี้ เทพแห่งความบันเทิงตรงหน้าต่างหากกลับดูเหมือน[ความโง่เขลา]มากกว่า
ดูสิ ฉันว่าไว้อย่างไร สองคนหลอมรวมกัน มีความสนุกแน่นอน
แต่เพื่อความอยู่รอด เฉิงสือรีบหยุดความคิดนั้นทันที แล้วขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย “แต่ผมเห็นชัด ๆ ว่าในเทพนิเวศของพระองค์มีหอคอยสูงตระหง่านองค์หนึ่ง ฐานหอที่ลึกดังเหวเพียงแค่แลเห็นครั้งเดียวก็ทำให้ผมขนหัวลุก ยังมีกระดิ่งลมตาขาวนั่นด้วย ทุกอย่างแผ่พลังศักดิ์สิทธิ์ของ[ความโง่เขลา]ออกมารอบด้าน พระองค์ไม่เหลืออะไรเลยจริงหรือ?”