ทุกคนล้วนมีหน้ากากของตนเอง แต่นั่นไม่ใช่เธอ
เธอแค่กำลังแสดงเป็นมันอยู่เท่านั้น จำไว้ อย่าหลงใหลมันจนเกินไป
ยิ่งห้ามปล่อยให้มันกลืนกินตัวตนของเธอ!
...
สุญตา โถงกระดูกปลา
กะโหลกยักษ์นั่งสงบอยู่บนบัลลังก์กระดูก จ้องมองกะโหลกเล็กที่สับสนงุนงงอยู่เบื้องล่างโดยไม่เอ่ยวาจาสักคำ พระองค์ทรงเสด็จจะกล่าวสิ่งใดบ้าง แต่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เลือกที่จะเงียบงัน
ขณะนี้พระองค์ไม่ประสงค์จะสนใจสิ่งมีชีวิตใดที่เกี่ยวข้องกับ[ความว่างเปล่า]
กะโหลกเล็กหน้าโถงก็เงียบสงบเช่นกัน แต่สีหน้าซับซ้อนบนใบหน้าของมันบ่งบอกว่าภายในใจมิได้สงบเลย กระทั่งความคิดฟุ้งซ่านจนแทบเดือดพล่าน
มันคิดมานาน คิดไปมากมาย จนกระทั่งผู้เป็นใหญ่บนบัลลังก์กระดูกถอนหายใจหนึ่งครั้ง มันจึงเงยหน้าขึ้นมององค์ผู้อุปถัมภ์ของตนอีกครั้ง แล้วกล่าวอย่างจริงใจ:
“ท่านองค์ผู้อุปถัมภ์......ขอโทษด้วยครับ ช่วงนี้การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นต่อเนื่อง ผมแทบรับไม่ทัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องขอบคุณที่ท่านเมตตาและมอบพรแก่ผม ผม......”
"ไม่ต้อง
ผู้เมตตาต่อเจ้า ไม่ใช่ ข้า
ข้า เพียงแค่ ได้ทำ ข้อตกลง บางอย่าง กับพระองค์นั้น
ข้อตกลง ยุติลงแล้ว ฉะนั้น เจ้าก็ ถอยไปเถิด"
กะโหลกเล็กหน้าโถงอึ้งงัน แล้วค่อย ๆ พยักหน้า
เบ้าตาของมันบีบแน่น เหมือนกำลังเชื่อมโยงเบาะแสทั้งหมดที่รู้เข้าด้วยกัน แต่นั่นยากยิ่งสำหรับผู้มาจากต่างแดนอย่างมัน เพราะมันแม้ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าข้อตกลงที่ผู้เป็นใหญ่ตรงหน้าพูดถึงนั้นเกิดขึ้นในการทดสอบที่มันเผชิญ หรือในช่วงเวลาใดก่อนที่มันจะมาถึงโลกนี้กันแน่