“ใครเป็นพี่สาวของแกกัน? อย่ามาทำตีสนิทมั่วซั่ว!
โอ๊ยแม่เจ้า เกือบทำฉันตกใจตายแล้ว!
พวกแกสองคนโผล่มาจากไหนเนี่ย?
เดินก็ไม่ให้สุ้มให้เสียง ทำตัวเหมือนผีเลย!
มาถามทางหรือมาร่วมงานศพกันแน่?”
น้ำลายกระเด็นกระดอน ยิ่งด่ายิ่งได้ใจ
“ดูสารรูปบ้านนอกบ้านนาของพวกแกสิ คนหนีภัยอดอยากมาขอทานยังกล้าเข้ามาถามหาคนในเมืองอีกเหรอ?
ไม่รู้จักแม้แต่คำเรียก เปิดปากก็ถามเอา ๆ ถามหาคนตายหรือไง?
หมิงอะไรเฮยอะไร ฉันไม่เคยได้ยินสักนิด!
ต่อให้มีชีวิตอยู่ก็ตายไปแล้ว ต่อให้ไม่มีชีวิตก็ยิ่งตายไปแล้ว หญ้าบนหลุมศพสูงท่วมหัวไปแล้ว!
รีบไสหัวไป กลับหมู่บ้านพวกแกไปเลย อย่ามายืนขวางหูขวางตาฉันอยู่ตรงนี้ น่าซวยจริง!
ถ้ายังพูดมากอีกคำ ฉันจะตบปากพวกแกให้คว่ำ แล้วถ่มน้ำลายใส่หน้าให้เต็ม ๆ!”
ด่าจบแล้ว เธอก็ถุยน้ำลายลงพื้น ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินหนี
ฉินหวยหรูไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ตกใจจนถอยกรูดไปข้างหลัง ดึงแขนแม่เบา ๆ
แต่แม่ฉินไม่ยอมให้ใครมาข่มง่าย ๆ
เธออยู่ในหมู่บ้านมาตั้งค่อนชีวิต เจอผู้หญิงปากจัดแบบไหนมาบ้างแล้ว จะยอมให้ผู้หญิงในเมืองมารังแกได้ยังไง?
เธอก้าวไปข้างหน้า คว้าผมเจี่ยจางซื่อแล้วกระชากไปด้านหลัง จากนั้นก็ตบฉาดเข้าให้สองที
“แกนี่มันนังสารเลว! ฉันพูดกับแกดี ๆ แกกลับพ่นคำหยาบใส่ฉันเนี่ยนะ?
ยังดูถูกคนบ้านนอกอีกเหรอ?
ถ้าเป็นคนแบบแกอยู่ในหมู่บ้านฉัน ป่านนี้คงโดนฉี่รดจนตายไปแล้ว!”
เจี่ยจางซื่อโดนตบจนมึนงง ยกมือกุมหน้าอยู่นานกว่าจะได้สติ
เวลาเธอทะเลาะกับคนในเมือง อย่างมากก็แค่ใช้ปากเถียง ไม่เคยเจอใครลงไม้ลงมือแบบนี้มาก่อน
พอได้สติ เธอก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นทันที ตบต้นขาร้องโวยวาย
“โอ๊ย ไม่มีความเป็นธรรมแล้ว! โจรขอทานจากชนบทมาทำร้ายคนแล้ว! ช่วยด้วย!”
เสียงร้องลั่นของเธอทำให้คนที่อยู่แถวนั้นได้ยินกันหมด ต่างพากันเปิดประตูออกมาดูเรื่องสนุก ไม่นานก็ล้อมวงกันเป็นกลุ่มใหญ่
ฉินหวยหรูเริ่มลนลาน ดึงชายเสื้อแม่อีกครั้ง “แม่ ไม่งั้น...ช่างเถอะ เราไปถามคนอื่นกันก็ได้”