“เอาละ อย่าไปโมโหกับคนแบบนั้นเลย ไม่คุ้มหรอก อีกอย่างฉันก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรด้วย”
แม่ฉินกลัวว่าโจวจิ่งหมิงจะโมโหจนไปชกต่อยกับใครเข้า อย่างไรเสียร่างกายเขาก็ยังบาดเจ็บอยู่ ถ้าเกิดเสียเปรียบขึ้นมาอีกจะทำยังไง
เธอจึงชวนเขาคุยต่ออีกพักหนึ่ง
โจวจิ่งหมิงลุกขึ้นยืน “คุณน้าครับ เดี๋ยวพวกเราไปกินข้าวที่ร้านกัน ผมจะพาไปกินของดี ๆ”
“ไม่ต้องหรอก ๆ จะเสียเงินไปทำไม”
แม่ฉินรีบห้ามเขา “ที่บ้านมีอะไรก็กินอย่างนั้นเถอะ พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลสักหน่อย”
“แบบนั้นได้ยังไงล่ะ พวกคุณเพิ่งมาครั้งแรก ยังไงก็ต้องกินมื้อดี ๆ สักมื้อ”
ระหว่างที่โจวจิ่งหมิงกำลังพูดคุยกับแม่ฉิน โจวจิ่งอันก็แอบย่องไปบ้านสวี่ต้าม่าวอีกฝั่งหนึ่ง
ที่เขาไม่ไปหาซาหมาจู้ก็เพราะหมอนั่นปากไม่มีหูรูด เวลาจะตีกันค่อยไปหาซาหมาจู้ได้ แต่ถ้าต้องใช้สมอง ซาหมาจู้เทียบสวี่ต้าม่าวไม่ได้เลยสักนิด
โจวจิ่งอันดึงสวี่ต้าม่าวไปคุยกันตรงมุมหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้ฟัง
อะไรนะ?
“แม่งเอ๊ย!”
“กล้าด่าพี่สะใภ้เหรอ!”
“พี่จิ่งอัน บอกมาสิว่าจะเอายังไง!”
สวี่ต้าม่าวเองก็เดือดขึ้นมา เพราะพี่น้องโจวจิ่งอันดีกับเขามาตลอด
“พี่สะใภ้ฉันเพิ่งมาบ้านเราครั้งแรก ก็โดนยายแก่ชั่วนี่รังแกแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ต่อไปพวกเราสองพี่น้องจะเอาหน้าไปสู้คนในตรอกได้ยังไง ต้องสั่งสอนให้รู้สำนึกสักหน่อย!”
“ใช่เลย! กล้าด่าพี่สะใภ้ เรื่องนี้ปล่อยไปไม่ได้ พี่จิ่งอันบอกมาเลยว่าจะจัดการยังไง ฉันทำตามพี่หมด!”
อย่าเห็นว่าสวี่ต้าม่าวอายุน้อยกว่าโจวจิ่งอันไม่กี่ปี หมอนี่มีแต่แผนร้ายเต็มหัว ในบรรดาเด็กวัยเดียวกันทั้งตรอก ไม่มีใครเจ้าเล่ห์เท่าเขาแล้ว