อี้จงไห่กรีดร้องราวกับหมูถูกเชือด โจวจิ่งหมิงไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อของจิ่งอันแล้วลากกลับมา
“ฉันพูดไปกี่รอบแล้วว่าอย่าแทงท้อง แกก็ไม่ฟัง!”
พวกเพื่อนบ้านที่ยืนอยู่รอบ ๆ เห็นโจวจิ่งหมิงจับน้องชายที่คอเสื้อแล้วอบรม ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกกันเป็นแถว
โจวจิ่งหมิงนี่เข้าใจเหตุผลจริง ๆ แค่เรื่องขัดแย้งกันนิดหน่อย จะไปถึงขั้นเอาชีวิตกันได้ยังไง!
แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตั้งตัวได้ โจวจิ่งหมิงก็เปลี่ยนเรื่องพูดทันที “แทงท้องแบบนั้นเดี๋ยวเดียวมันยังไม่ตายหรอก พออีกฝ่ายรู้ตัว แกอาจโดนสวนกลับเอาได้
ถ้าจะลงมือให้ถึงตายก็แทงคอ แทงทีเดียวให้จบ ล้มลงตรงนั้นเลย
พูดไปกี่รอบแล้วก็ไม่ฟัง!”
“ซี้ด...”
ทุกคนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ให้เย็นวาบไปทั้งตัว ให้ตายเถอะ เมื่อกี้ชมเร็วไปหน่อย พี่ชายคนนี้ต่างหากคือยมบาลตัวจริง!
พูดจบ โจวจิ่งหมิงก็เดินไปหาอี้จงไห่ที่ยังเอามือกุมขาแล้วร้องโอดโอย
โจวจิ่งหมิงเอ่ยเสียงเรียบ “หยุดร้องได้แล้ว!”
พอเห็นโจวจิ่งหมิงเดินมา อี้จงไห่ก็นึกว่าเขามาขอโทษ
ใคร ๆ ก็รู้ว่าเวลาตัวเองตะโกนเสียงดัง ย่อมไม่ได้ยินคนอื่นพูด!
เพราะอย่างนั้น อี้จงไห่จึงไม่ได้ยินสิ่งที่โจวจิ่งหมิงสั่งสอนน้องชายเมื่อครู่เลย
“โจวจิ่งหมิง แก... แกถึงกับปล่อยให้น้องชายทำร้ายคนแบบนี้ ฉันจะไปแจ้งความจับพวกแกให้หมด! ครอบครัวแกเตรียมไปฉลองปีใหม่ในคุกได้เลย!”
“อ้อ? จะแจ้งความจับฉันงั้นเหรอ?”
โจวจิ่งหมิงเดินเข้าไปใกล้อี้จงไห่อีกสองก้าว พยายามกลั้นใจไม่ให้ได้กลิ่นฉี่กับอึที่ติดตัวอีกฝ่าย