ในพิธีเข้าสู่เมือง มีชาวบ้านนั่งอยู่บนรถถังจริง ๆ
พิธีเข้าสู่เมือง
หลังเกิดเรื่องขัดแย้งในลานบ้าน บรรยากาศฉลองปีใหม่ก็พลอยจืดจางลงไปหลายส่วน
หลายวันต่อมา เพื่อนบ้านที่อยู่ละแวกนั้นต่างปฏิบัติต่อพี่น้องตระกูลโจวอย่างสุภาพ แม้แต่เจี่ยจางซื่อที่ปกติชอบแวะเวียนไปบ้านคนอื่นเพื่อซุบซิบนินทา ตอนนี้ยังเดินอ้อมประตูลานบ้านตระกูลโจว
ต้องบอกว่า ตอนเฒ่าเจี่ยยังมีชีวิตอยู่ เจี่ยจางซื่อยังไม่ “วิวัฒนาการ” กลายเป็นหญิงปากจัดอย่างที่เห็นในภายหลัง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังเป็นสะใภ้แสนว่าง่ายของเฒ่าเจี่ย!
อี้จงไห่นอนพักอยู่ที่บ้านเกือบครึ่งเดือน ไม่ออกจากบ้านไปไหนเลย
ภายนอกอ้างว่าพักรักษาอาการบาดเจ็บที่ขา แต่ความจริงคือเสียหน้าเกินกว่าจะออกไปพบใคร
เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงเตาถ่าน พลิกตัวไปมาพลางคิดทบทวน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพลาดท่าอย่างหนักในลานบ้าน แถมยังพลาดท่าให้เด็กหนุ่มที่ยังโตไม่เต็มวัยอีก
แต่พอนึกถึงความเด็ดขาดของโจวจิ่งหมิง แผ่นหลังของเขาก็เย็นวาบขึ้นมา
“รอดูเถอะ แก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สายสำหรับสุภาพบุรุษ”
อี้จงไห่ลูบผ้าพันแผลบนขา ก่อนกัดฟันพูดว่า “รอให้กองทัพเข้ามาในเมืองก่อน พอมีคนมาจัดการเรื่องต่าง ๆ แล้ว ฉันค่อย ๆ คิดบัญชีกับพวกแก”
พริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 6 เดือน 1 ตามปฏิทินจันทรคติ
ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง โจวจิ่งหมิงก็พาจิ่งอัน จิ่งเยว่ รวมถึงซาหมาจู้ หยี่สุ่ย และสวี่ต้าม่าว มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองแต่เช้า
สวี่ผิงเฉียวมารออยู่ที่ประตูเมืองก่อนแล้ว เมื่อมีเขาคอยจัดการและรับรอง พวกเขาหลายคนก็ได้นั่งรถทหารเข้าเมืองโดยตรง
โดยเฉพาะเด็กหนุ่มสามคนอย่างจิ่งอัน ซาหมาจู้ และสวี่ต้าม่าว พวกเขาถึงกับปีนขึ้นไปบนรถถังคันหน้าสุด
เมื่อเห็นภาพเหล่าทหารโอบเด็ก ๆ ไว้ในอ้อมแขนขณะเข้าเมืองไปด้วยกัน ไม่รู้ทำไม ดวงตาของโจวจิ่งหมิงถึงพลันเอ่อคลอขึ้นมา นี่คงเป็นการได้เห็นประวัติศาสตร์ด้วยตาตัวเองสินะ