เมื่อเห็นท่าทางของโจวจิ่งหมิง อาจารย์ใหญ่ก็พูดอย่างอารมณ์ดีว่า:
“ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลของพวกเธอพึ่งพาการลงมือทำเองมาตลอด ยึดหลักพึ่งพาตนเอง ไม่ใช่แค่ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลเท่านั้น ทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์ของพวกเธอก็ทำของใช้เองกันหมด ไม่ว่าจะเป็นวิทยุหรือเครื่องเล่นแผ่นเสียง”
ให้ตายสิ ภาควิชาวิศวกรรมเครื่องกลของเราจะเจ๋งขนาดนี้เลยเหรอ?
ต้องบอกว่าคนในยุคนี้ใจถึงกันจริง ๆ!
“อาจารย์ใหญ่ไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหมครับ?”
“ฉันจะล้อนายเด็กโง่ไปทำไม เรื่องพวกนี้ยังไม่เท่าไรด้วยซ้ำ”
ดูเหมือนอาจารย์ใหญ่จะเล่าอย่างออกรส เขาเริ่มเล่าเรื่องสนุก ๆ ของมหาวิทยาลัยอื่นให้โจวจิ่งหมิงฟัง!
“ปี 1947 นักศึกษามหาวิทยาลัยเจียวทง ซึ่งตอนนั้นเรียกว่ามหาวิทยาลัยเจียวทงแห่งชาติ ยังขับรถไฟไปหนานจิงเพื่อยื่นเรื่องร้องเรียนกันเองเลย
ระหว่างทางก็ทั้งตัดทางผ่านภูเขา ทั้งสร้างสะพานข้ามน้ำ ทางรถไฟพังตรงไหนก็ซ่อมกันเอง จนเจียงไคเช็กยังตกใจ!”
อาจารย์ใหญ่ถังราวกับเปิดสวิตช์พูดไม่หยุด เริ่มเล่าเรื่องสนุก ๆ ของมหาวิทยาลัยอื่นให้โจวจิ่งหมิงฟัง
เวลาไหลผ่านไปโดยไม่รู้ตัว โจวจิ่งหมิงตั้งใจฟังอย่างมาก เขาสาบานเลยว่าตอนเรียนยังไม่เคยตั้งใจฟังขนาดนี้มาก่อน
ตอนที่เจ้าหน้าที่จากกรมอุตสาหกรรมการทหารเดินเข้ามา ก็ได้เห็นภาพเช่นนี้
อาจารย์ใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยเป่ยผิงผู้สง่างามกำลังยืนอยู่บนโต๊ะ พูดสอนนักศึกษาคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านล่างอย่างไม่หยุดหย่อน
ทั้งสองคนตั้งใจและจดจ่อกันสุด ๆ ขนาดพวกเขาเคาะประตูอยู่ตรงทางเข้าก็ยังไม่มีใครรู้ตัว