ลานสี่ประสาน
โจวจิ่งหมิงเพิ่งเข็นจักรยานผ่านประตูฉุยฮวาเข้ามา เพื่อนบ้านก็เห็นเข้าเสียแล้ว
คราวนี้เรื่องใหญ่เลย
ตอนนี้ทั้งลานยังไม่มีใครมีจักรยานสักคน!
ไม่นานหน้าบ้านตระกูลโจวก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที
โจวจิ่งหมิงมองผู้คนที่พากันมามุงจนแน่นขนัด พลางรู้สึกเสียใจขึ้นมา
คิดคำนวณไว้ตั้งหลายตลบ แต่ดันลืมไปว่าจักรยานมีแรงดึงดูดต่อผู้คนในยุคนี้มากแค่ไหน
ก็เหมือนอยู่ดี ๆ มีคนในหุบเขาอันแร้นแค้นซื้อรถเบนซ์มาคันหนึ่งนั่นแหละ
“โธ่ จิ่งหมิง จักรยานนี่รุ่นสามปืนใช่ไหม แถมยังเป็นรุ่นท็อปด้วย ไม่ถูกแน่ ๆ เลยสินะ!”
“ต้องคนมีฝีมืออย่างจิ่งหมิงนี่แหละ!”
“แน่นอน ตอนนี้จิ่งหมิงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนเดียวในลานบ้านเราเลยนะ!”
“โธ่ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ!”
โจวจิ่งหมิงถูกเสียงคนรอบข้างทำเอาปวดหัว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้การ ต้องหาทางเบนความสนใจพวกนี้เสียแล้ว
ตอนนั้นเอง ซาหมาจู้กับสวี่ต้าม่าวก็เบียดเข้ามา พอเห็นจักรยานของโจวจิ่งหมิง ดวงตาของเจ้าหนุ่มทั้งสองแทบจะถลนออกมา
“พี่จิ่งหมิง จักรยานคันนี้ซื้อมาเท่าไหร่เหรอ!”
พอซาหมาจู้เปิดปาก เพื่อนบ้านทั้งลานก็พากันเงี่ยหูรอฟังคำตอบจากโจวจิ่งหมิง
สมกับเป็นซาหมาจู้จริง ๆ สมองไม่ค่อยทำงานเอาเสียเลย!
โจวจิ่งหมิงละอ่อนใจกับไอ้หมอนี่จริง ๆ
“เอาละ ทุกคนเงียบกันหน่อย จักรยานคันนี้ฉันยืมมาจากอาจารย์ ไม่ได้ซื้อ”
“ขอทางหน่อยนะ ฉันเพิ่งเลิกเรียน ยังไม่ได้กินอะไรเลย!”
ถึงว่าสวี่ต้าม่าวถึงหัวไว พอโจวจิ่งหมิงพูดจบ เจ้าตัวก็เริ่มไล่คนทันที