วันพีซ: สามปีเป็นพลเรือเอก ห้าปีเป็นจอมพล!

ตอนที่ 1 วันพีซ: สามปีเป็นพลเรือโท ห้าปีเป็นพลเรือเอก!

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ปีแห่งกองทัพเรือ 1515 หมู่บ้านฟูชาแห่งอีสต์บลู

“ว่าไงนะ! นายจะเข้ากองทัพเรือเหรอ!”

การ์ปมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับเพิ่งค้นพบทวีปใหม่

ลูกชายคนหนึ่งของเขาหนีไปเข้ากองทัพปฏิวัติ หลานบุญธรรมตั้งใจจะเป็นราชาโจรสลัด ส่วนหลานชายแท้อีกคนก็อยากชิงตำแหน่งราชาโจรสลัด

ท่ามกลางธรรมเนียมสืบทอดของตระกูลแบบนี้ หลานชายของเขา มังกี้ ดี โต้วฮวน กลับจะ—

เข้ากองทัพเรือ!

“ใช่ครับ ผมจะเข้ากองทัพเรือ แล้วเป็นดวงอาทิตย์ของโลกใบนี้!”

เด็กหนุ่มรูปร่างสูงสง่า หน้าตาหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความองอาจ สีหน้ามุ่งมั่นแน่วแน่ แววตาเผยความทะเยอทะยานที่จะมองลงมาจากจุดสูงสุดของโลก

เขาอายุเพียง 18 ปี และเป็นผู้ข้ามมิติมา

นอกจากพรสวรรค์สัตว์ประหลาดของตระกูลดีแล้ว เมื่อสองปีก่อนเขายังปลุกพลังพิเศษที่ทำให้พัฒนาขึ้นได้ไม่สิ้นสุด ยิ่งทุ่มเทก็ยิ่งเก่งกาจ

น่าเสียดายที่เขายังพยายามไม่เท่าโคบี้ ราชาแห่งการหนีทัพที่ทุ่มเทเป็นสองร้อยเท่า ตอนนี้แม้อายุ 18 ปีแล้ว เขาก็เพิ่งเชี่ยวชาญฮาคิทั้งสามรูปแบบ มีฝีมือแค่ระดับหัวกะทิในหมู่พลเรือโทชั้นยอดเท่านั้น

ทันทีที่อายุครบ 18 ปี เขาก็ได้รับของขวัญจากดาวแม่เป็น【สิทธิ์และพลังแห่งเกมสำหรับผู้ใหญ่·ระบบค่าความภักดี】

เพียงเพิ่มค่าความภักดีของผู้ใต้บังคับบัญชา เขาก็จะได้รับรางวัลมากมาย

เรื่องราวในอดีตผ่านไปแล้ว ก็ให้มันผ่านไป ส่วนเรื่องราวนับจากนี้ก็เริ่มต้นใหม่ตั้งแต่วันนี้

เมื่อมาอยู่ในโลกที่โจรสลัดอาละวาดและข้าราชการฉ้อฉล แถมดาวแม่ยังส่งสัญญาณเป็นนัยให้เขาก่อเรื่องอีก แล้วจะมีอะไรให้พูดอีกล่ะ?

เขาจะเป็นดวงอาทิตย์เพียงหนึ่งเดียวในโลกโจรสลัด มอบบุญคุณให้ทั่วโลกจนชดใช้กันไม่หมด!

“ให้ตายเถอะ! เขาบอกว่าจะเป็นทหารเรือ!”

การ์ปตื้นตันจนร้องไห้น้ำตาไหลพราก น้ำมูกน้ำตาเลอะเทอะไปหมด

ในที่สุดตระกูลมังกี้ของเขาก็มีคนมาสืบทอดเจตนารมณ์ในกองทัพเรือแล้วหรือ?

ไม่สิ เดี๋ยวก่อน

เดิมทีลูกชายของเขา ดราก้อน ก็เป็นทหารเรือเหมือนกัน แต่พอได้เห็นความมืดมิดก็หนีทัพไปเสียอย่างนั้น แถมยังกลายเป็นศัตรูตัวฉกาจอันดับหนึ่งของรัฐบาลโลกอีก

การ์ปพลันมีสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเตือนโต้วฮวนว่า “หลานชาย เรื่องบางอย่างในกองทัพเรืออาจไม่ได้ยุติธรรมอย่างที่นายคิด ฉันหวังว่านายจะเตรียมใจให้ดี”

“แน่นอนครับ” โต้วฮวนยิ้มกว้างอย่างสดใส ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง “ผมรู้ตั้งนานแล้วว่าโลกนี้ไม่ได้มีแค่ขาวกับดำ”

“ถ้ากองทัพเรือเป็นอย่างที่ผมหวังไม่ได้ งั้นผมก็จะกลายเป็นดวงอาทิตย์ คอยส่องสว่างให้พวกเขาเอง”

ส่วนสิ่งตอบแทนที่เขาต้องการ ก็มีแค่ความภักดีอย่างหมดหัวใจที่เล็กน้อยจนแทบไม่มีความหมาย

แบบนี้คงไม่เกินไปใช่ไหม?

“ดี! ดีมาก เจ้าหนู!”

การ์ปราวกับมองเห็นความหวังของอนาคต จึงตบไหล่โต้วฮวนแรง ๆ สองที

อายุยังน้อยก็เป็นพลเรือโทชั้นยอดแล้ว แถมร่างกายแข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาด เป็นว่าที่พลเรือเอกอย่างไม่ต้องสงสัย

ถึงคำพูดจะฟังไม่เหมือนคนตระกูลมังกี้ก็เถอะ แต่เขายอมรับจิตวิญญาณนี้!

มีหลานชายแบบนี้เข้ากองทัพเรือ ในที่สุดเขาก็มีผู้สืบทอดแล้ว

“ไปกันเถอะ เจ้าหนู ออกเดินทางไปมารีนฟอร์ด!”

การ์ปฉุดโต้วฮวนออกเดินไปยังเรือรบหัวสุนัขโดยไม่หันกลับมามอง

ช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาก็กลัวว่าจะทำให้เส้นทางทหารเรืออันรุ่งโรจน์ของเด็กคนนี้ล่าช้า

ส่วนไอ้เด็กสองคนที่อยากเป็นราชาโจรสลัดนั่น รอเขากลับมาก่อนแล้วค่อยใช้หมัดแห่งรักอบรมให้ดี!

พอโต้วฮวน สัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์ เข้ากองทัพเรือแล้ว ไอ้หนูน้อยสองคนที่ฝันอยากเป็นราชาโจรสลัดก็คงไม่มีวันได้ผงาดอีกแน่

ไม่ได้พูดเกินจริงนะ

เขามองว่าโต้วฮวนมีพรสวรรค์ยิ่งกว่าตัวเองในตอนนั้นเสียอีก โรเจอร์ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของโต้วฮวน เด็กคนนี้มีแววไปไกลกว่าพลเรือเอก!

……

กองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือ มารีนฟอร์ด

เรือรบหัวสุนัขแล่นมาจอดเทียบท่าด้วยความเร่งรีบ ยังไม่ทันจอดสนิทดี

การ์ปก็พาโต้วฮวนพุ่งตรงไปยังห้องทำงานของจอมพลทันที

วันนี้เขาจะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นจริงให้ได้!

ตลอดทางมีทหารเรือมากมายหันมามอง แต่พอเห็นว่าเป็นการ์ปก็ยิ้มให้ ก่อนหันกลับไปทำงานของตัวเอง

ไม่ใช่แค่เพราะการ์ปเป็นวีรบุรุษแห่งกองทัพเรือ แต่ยังเพราะความโวยวายของชายชราจอมซนคนนี้เป็นเรื่องปกติไปแล้ว

โต้วฮวนเดินตามการ์ปไป สีหน้าไม่เปลี่ยน พลางมองสภาพภายในกองบัญชาการใหญ่ อาคารสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ มองแล้วสบายตา ส่วนทหารเรือก็แต่งกายเรียบร้อย ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ

ถ้าได้กองกำลังแบบนี้มาอยู่ในมือ วันที่เขาจะได้เป็นดวงอาทิตย์ก็คงอยู่ไม่ไกล

โต้วฮวนเริ่มมั่นใจในเป้าหมายของตัวเองขึ้นมา

และในตอนนั้นเอง ทั้งสองก็มาถึงหน้าห้องทำงานของจอมพลแล้ว

คนยังไม่ทันถึง เสียงก็ดังไปก่อน

การ์ปอยู่ห่างจากประตูสามเมตรก็แหกปากตะโกนแล้ว “เซ็นโงคุ ดูสิว่าฉันเอาของดีอะไรมาฝาก!”

ภายในห้องทำงานจอมพล จอมพลเซ็นโงคุกับสึรุ เสนาธิการใหญ่ หยุดสนทนากัน

เซ็นโงคุลูบเคราแพะยาวของตัวเอง ก่อนมองไปทางประตูอย่างจนใจ

มีแต่ตาแก่การ์ปคนนี้เท่านั้นที่กล้าทำตัวเหลวไหลในกองบัญชาการใหญ่กองทัพเรือได้ขนาดนี้

ของดีงั้นเหรอ?

หวังว่าคงไม่ใช่ขนมเซมเบ้ที่ตกพื้นแล้วเอามาให้เขากินหรอกนะ

แต่แล้วการ์ปก็พาเด็กหนุ่มคนหนึ่งเข้ามา พลางผลักประตูเปิดพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า

เขาดึงเด็กหนุ่มมายืนข้างหน้า แล้วแนะนำอย่างภาคภูมิใจว่า “เซ็นโงคุ นี่หลานชายฉัน มังกี้ ดี โต้วฮวน”

“เขาจะเข้ากองทัพเรือ จัดตำแหน่งที่ดีที่สุดมาให้เลย!”

นี่คือความหวังที่จะสืบทอดเจตนารมณ์แห่งกองทัพเรือของเขา ต้องได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด

ถ้าขาดตกบกพร่องไปแม้แต่นิดเดียว ก็อย่าหาว่าเขาจะกระชากหนวดเคราเซ็นโงคุ!

“เขาคือมังกี้ ดี โต้วฮวนงั้นหรือ?”

เซ็นโงคุตาเป็นประกาย พลางพินิจมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างละเอียด

รูปร่างสูงสง่า แม้ใบหน้าจะยังดูอ่อนเยาว์ แต่ก็ปิดบังความหล่อเหลาองอาจไม่ได้

ที่สำคัญกว่านั้น เขาเคยได้ยินเรื่องราวของเด็กหนุ่มคนนี้มานานแล้ว

กวาดล้างกลุ่มโจรสลัดอาร์ลองที่ยึดครองอีสต์บลูได้สำเร็จ ฝีมือของเขาก็แข็งแกร่งพอจะเข้าสู่แกรนด์ไลน์แล้ว

เป็นเด็กหนุ่มที่มีความยุติธรรมในใจและมีอนาคตไร้ขีดจำกัด

“ยินดีที่ได้พบครับ ท่านจอมพลเซ็นโงคุ” โต้วฮวนยกมือซ้ายยื่นเฉียงไปข้างหน้า ท่าทางกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา “ผมได้ยินชื่อเสียงของท่านในฐานะนักยุทธศาสตร์มานานแล้ว ท่านเป็นไอดอลของผม! ผมอยากเรียนรู้จากท่าน แล้วรีบรับช่วงต่อจากท่าน เพื่อเป็นเสาหลักของกองทัพเรือครับ!”

ถ้าเป็นคนทั่วไปพูดแบบนี้ คงหมดโอกาสก้าวหน้าไปแล้ว

แต่เขาไม่ใช่คนทั่วไป เขาคือทายาทรุ่นสองของการ์ปที่มีภูมิหลังสะอาดบริสุทธิ์ ถ้าทำได้ดี ก็สืบทอดตำแหน่งในกองทัพเรือได้จริง ๆ

“ฮ่า!” เซ็นโงคุสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกชื่นอกชื่นใจไปทั้งตัว ยิ้มจนหุบไม่ลง “เก่งมาก เจ้าหนู! ใจกล้าไม่เบา สมกับเป็นยอดอัจฉริยะวัยเยาว์จริง ๆ!”

นี่คือคำชมจากหลานชายของการ์ป ย่อมทำให้เขาภูมิใจกว่าคำชมจากพลเรือโททั่วไป

หลานชายของการ์ปยกให้เขาเป็นไอดอล นี่หมายความว่าอะไร?

ก็หมายความว่าเขาเก่งกว่าการ์ปน่ะสิ!

อยากเป็นจอมพลงั้นเหรอ? เป็นความคิดที่ดี!

ถ้ามีความสามารถจริง ๆ ยกตำแหน่งให้เขาแล้วจะเป็นไรไป!

“……” การ์ปเบ้ปาก พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เซ็นโงคุ ยังไม่รีบเสนอสิทธิพิเศษอีก อย่าทำให้หลานฉันเสียเปรียบล่ะ”

“เริ่มจากนาวาโทก่อนดีไหม?”

เซ็นโงคุมองโต้วฮวน แล้วลองหยั่งเชิงถาม

ตำแหน่งนี้ไม่ต่ำเลย ทหารเรือหลายคนทั้งชีวิตก็เอื้อมไม่ถึงยศนี้

เริ่มจากนาวาโท เรียนในกองบัญชาการใหญ่สองปีก็เลื่อนเป็นนายทหารสัญญาบัตรได้ ถ้าทำผลงานดี ก็ขึ้นเป็นนาวาเอกได้

จากนั้นส่งไปสั่งสมประสบการณ์อีกสักหน่อย ใช้เวลาสามปีก็เลื่อนเป็นนายพลได้อย่างสบาย

ถ้ามีฝีมือมากพอ อายุ 35 ก็เป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งพลเรือเอก อายุ 45 ก็เลื่อนเป็นพลเรือเอกได้

เก็บประสบการณ์ให้มากขึ้นอีกหน่อย สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับรัฐบาลโลก ตำแหน่งจอมพลกองทัพเรือก็พอจะหวังได้

“นาวาโท?”

การ์ปพ่นลมหายใจอย่างดูแคลน ก่อนว่า “หลานฉันเชี่ยวชาญฮาคิ แถมวิชาต่อสู้มือเปล่าก็เป็นเลิศ มีแค่ยศนาวาโทเองเหรอ?”

“นาวาโทก็ไม่ใช่ยศต่ำแล้วนะ”

เซ็นโงคุพยายามอธิบายให้การ์ปเข้าใจ

วิชาต่อสู้มือเปล่ากับฮาคิเป็นของล้ำค่า แต่เด็กอายุ 18 ที่เชี่ยวชาญทั้งสองอย่างก็ไม่ได้หายากขนาดนั้น

แค่นี้ยังไม่ใช่เหตุผลที่จะมอบสิทธิพิเศษที่สูงกว่าให้ได้

แต่คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก เซ็นโงคุก็แทบถลนตาออกมา

เขาเห็นมังกี้ ดี โต้วฮวนมีฮาคิเกราะสีดำสนิทแผ่คลุมมือเป็นชั้นหนา ฮาคิไหลเวียนราวกับสายน้ำ ราวกับมีชีวิตและจิตวิญญาณในตัวเอง

“นาวาตรี! ให้เขาเป็นนาวาตรีประจำกองบัญชาการใหญ่!”

เซ็นโงคุตบโต๊ะแล้วตัดสินใจทันที

อายุแค่ 18 แต่ใช้เทคนิคฮาคิเกราะขั้นสูงอย่างริวโอได้อย่างชำนาญ

จะต่างอะไรกับคนอายุ 18 ที่มีประสบการณ์ทำงานมา 30 ปีล่ะ?

กองทัพเรือต้องการคนเก่งอย่างโต้วฮวน!

เขาจะให้โต้วฮวนเป็นนาวาตรี ต่อให้ห้าผู้เฒ่ามาก็ห้ามเขาไม่ได้!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป