จวี้เสินกรุ๊ป อัมเบรลลา: กุมอำนาจแห่งโลกไว้ในมือ

ตอนที่ 2 คอนเนอร์ คิงส์ตัน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังออกจากโลโร ปิอานา จางหย่วนก็ขึ้นรถเมอร์เซเดส-มายบัค เอส680 ซึ่งทางโรงแรมจัดไว้ให้เฉพาะแขกที่เข้าพักในห้องสวีตประธานาธิบดี คนขับรถชื่อจอห์นเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “คุณผู้ชายครับ ต่อไปอยากไปที่ไหนครับ?”

“จอห์น บอกได้ไหมว่าสำนักงานกฎหมายที่เก่งที่สุดในแมนฮัตตันอยู่ที่ไหน?”

จอห์นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “เอ่อ... คุณผู้ชายครับ ถ้าพูดถึงสำนักงานกฎหมายที่เก่งที่สุดในแมนฮัตตัน ก็ต้องคิงส์ตันครับ ได้ยินว่าเจ้าของมีเส้นสายในสภานครนิวยอร์กอยู่ไม่น้อย”

“งั้นพาฉันไปคิงส์ตัน”

“ได้ครับ คุณผู้ชาย” พูดจบจอห์นก็สตาร์ตรถ ขับไปรวมกับกระแสรถที่ไหลบ่าบนถนน

ระบบช่วงล่างชั้นยอดของเมอร์เซเดส-มายบัค เอส680 บวกกับฝีมือขับรถที่ไม่เลวของจอห์น ทำให้จางหรานแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย เขานอนพิงเบาะหนังแท้นุ่มสบาย หลับตาเหมือนกำลังพักผ่อน แต่ที่จริงกำลังคิดวางแผนอย่างหนัก

นับตั้งแต่เงินทุนจากระบบเข้าบัญชี จางหรานก็ได้สัมผัสความรู้สึกที่เปลี่ยนจากคนแต่งตัวมอซอจนถูกดูแคลน มาเป็นคนมีทรัพย์สินให้ใครต่อใครพากันเข้ามาประจบ เขาตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า “การรักษาหน้า” สำคัญต่อประเทศนี้มากเพียงใด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่า ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัท ก็ต้องแสดงให้เห็นถึงกำลังทรัพย์อันมหาศาล เพื่อวางรากฐานก้อนแรกให้บริษัทที่กำลังจะก่อตั้ง

ทนายความ โดยเฉพาะทีมทนายชั้นยอด สามารถช่วยแก้ปัญหาได้มากมายในประเทศนี้ ทั้งยังเป็นป้ายเชิดหน้าชูตา “รักษาหน้า” ให้ชนชั้นสูง คนดัง และนักการเมือง ชื่อเสียงของทีมทนายมักแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนถึงกำลังทรัพย์ สายสัมพันธ์ และความสามารถของผู้ว่าจ้าง จางหรานจึงตัดสินใจจ้างทนายที่มีชื่อเสียงที่สุดในแมนฮัตตันทั้งทีมมาเป็นที่ปรึกษาส่วนตัว อย่างแรกคือจะได้อาศัยสายสัมพันธ์ของทนายเข้าถึงสังคมชั้นสูงและขยายเครือข่าย อย่างที่สองคือช่วยให้เขา “รักษาหน้า” ได้มากขึ้น

.........

15 นาทีต่อมา รถมายบัคจอดเทียบอยู่หน้าอาคารแมนฮัตตัน จางหรานเงยหน้ามองตึกระฟ้าที่ส่องประกายระยิบระยับใต้แสงแดด นี่คือจุดเริ่มต้นของการพิชิตโลกของเขา

ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นไปยังชั้น 15 ก่อนหน้านี้จางหรานได้รู้จากพนักงานต้อนรับที่ชั้นหนึ่งแล้วว่า สำนักงานกฎหมายคิงส์ตันซึ่งมีเงินทุนหนาเช่าพื้นที่ไว้ทั้งชั้น ค่าเช่าปีละ 800,000 ดอลลาร์ ดูท่าเจ้าของคิงส์ตันจะมีฝีมือไม่เบาจริง ๆ

“ติ๊งต่อง”

ประตูลิฟต์เปิดออก จางหรานก้าวออกมาอย่างสงบนิ่ง

พนักงานต้อนรับสาวที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อนเห็นแขกมาเยือนก็รีบลุกขึ้น ก่อนถามอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ คุณผู้ชายได้นัดกับทนายท่านไหนไว้คะ?”

“ฉันต้องการพบเจ้าของบริษัท ได้ยินว่าเขาเป็นทนายที่เก่งที่สุดในนิวยอร์ก”

“ขอทราบชื่อด้วยค่ะ?”

“จางหราน”

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับสาวรีบเปิดดูสมุดบันทึกการนัดหมายในมือ เมื่อไม่พบชื่อจางหราน เธอก็เงยหน้าขึ้นปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอโทษค่ะคุณผู้ชาย ดิฉันไม่พบว่าคุณมีนัดไว้ รบกวนนัดกับเจ้านายของเราก่อนแล้วค่อยมาใหม่นะคะ”

“คุณ ช่วยฉันสักเรื่องได้ไหม โทรไปบอกเจ้านายของคุณทีว่า ถ้าวันนี้เขาไม่พบฉัน ต่อจากนี้ไปเขาจะต้องเสียใจทุกวันไปตลอดชีวิตที่ตัดสินใจแบบนี้” จางหรานยิ้มบาง ๆ เขาไม่ได้คิดจะทำให้พนักงานต้อนรับลำบากใจ จะปล่อยให้เขาเข้าพบหรือไม่ก็เป็นหน้าที่ของเธอ เขาไม่ใช่หลงอ้าวเทียนสักหน่อย แค่ทำท่าขึงขังก็มีคนมากมายพากันยอมจำนน

พนักงานต้อนรับสาวผ่านโลกมามาก ตั้งแต่จางหรานก้าวเข้าประตูมา เธอก็สังเกตเห็นแล้วว่าชายหนุ่มเชื้อสายเอเชียคนนี้สวมเสื้อผ้าราคาแพงทั้งตัว ไม่อย่างนั้นเธอคงเรียก รปภ. มา “เชิญ” เขาออกไปนานแล้ว

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง พนักงานต้อนรับสาวก็ตัดสินใจยกหูโทรศัพท์โทรหาเจ้านาย ชายหนุ่มตรงหน้าแต่งตัวดูดี แค่มองก็รู้ว่าแพง แถมยังมั่นใจเหลือเกิน หากมีธุรกิจใหญ่จริง ๆ แล้วเจ้านายพลาดไปเพราะเธอ พอเจ้านายรู้เข้า เธอคงได้ทำงานวันสุดท้ายพอดี

“ลูซี มีอะไร? ตอนนี้ผมยุ่งมาก”

พนักงานต้อนรับกดเปิดลำโพง หลังเสียงเรียกดังสองครั้ง ก็มีเสียงผู้ชายทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงเจือความรำคาญเล็กน้อย

พนักงานต้อนรับสาวรีบตอบอย่างกระวนกระวาย “เจ้านายคะ มีคุณผู้ชายคนหนึ่งต้องการพบคุณค่ะ เขาบอกว่าถ้าวันนี้คุณไม่พบเขา ต่อจากนี้ไปคุณจะต้องเสียใจทุกวันไปตลอดชีวิตที่ตัดสินใจแบบนี้ค่ะ”

เงียบงัน.......

ลูซีกำลังจะวางสายและเชิญจางหรานกลับไป แต่แล้วชายที่ปลายสายก็หัวเราะเบา ๆ สองสามครั้ง “น่าสนใจ ลูซี พาคุณผู้ชายคนนี้มาที่ห้องทำงานของผม”

“ได้ค่ะ เจ้านาย”

จู่ ๆ เจ้านายก็เงียบไปเมื่อครู่ ทำเอาลูซีกลัวแทบแย่ เธอวางสายแล้วถอนหายใจยาว สีหน้ากลับมาเป็นรอยยิ้มแบบมืออาชีพ ก่อนผายมือเชื้อเชิญ “คุณจาง เชิญตามดิฉันมาค่ะ”

จางหรานพยักหน้าแล้วเดินตามลูซี ผ่านโซนโต๊ะทำงานแบบคอกกั้นของพวก “มนุษย์เงินเดือน” ที่ทอดยาวไปจนถึงห้องทำงานขนาดใหญ่สุดปลายโซนสำนักงานส่วนตัว บนประตูมีป้ายกรอบโลหะเขียนว่า หุ้นส่วนผู้จัดการ

ลูซีเคาะประตูเบา ๆ

“เชิญครับ”

ลูซีหมุนลูกบิดเปิดประตูแล้วผายมือเข้าไปด้านใน เมื่อจางหรานเข้าไปแล้ว เธอก็ปิดประตูตามหลัง

จางหรานเห็นชายที่อยู่หลังโต๊ะทำงานยังง่วนอยู่กับกองเอกสาร เขาจึงไม่รีบร้อน ดึงเก้าอี้ออกมานั่งเอง พลางสำรวจการตกแต่งภายในห้องทำงาน

ห้องทำงานกว้างขวาง แต่กลับดูโล่งมาก มีโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสาร และชั้นหนังสือที่อัดแน่นไปด้วยตำรากฎหมาย บนผนังแขวนภาพวาดนามธรรมที่ใช้ฝีแปรงอย่างดุดัน ดูท่าจะมีราคาสูงไม่น้อย หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดานมีไม้กระถางวางอยู่สองสามใบ ช่วยเติมชีวิตชีวาให้ห้องทำงานที่โล่งและเคร่งขรึมขึ้นมาบ้าง

การตกแต่งห้องทำงานสะท้อนนิสัยของเจ้าของได้ ดูท่าเจ้าของสำนักงานกฎหมายคิงส์ตันคนนี้จะไม่ใส่ใจเปลือกนอก แต่สนใจแค่ผลลัพธ์ จางหรานรู้แล้วว่าควรคุยกับเขาอย่างไร

คอนเนอร์ คิงส์ตัน จบปริญญาเอกจากคณะนิติศาสตร์ฮาร์วาร์ด ในฐานะผู้ก่อตั้งสำนักงานกฎหมายที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดแห่งหนึ่งในนิวยอร์ก ทั้งยังติดสามอันดับแรกของรัฐนิวยอร์ก เขาเคยพบผู้มีชื่อเสียงในแวดวงการเมืองและธุรกิจมานับไม่ถ้วน แต่พอเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารแล้วเห็นจางหราน เขาก็สัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่าชายคนนี้จะนำธุรกิจก้อนโตมาให้ สำหรับคนที่นำธุรกิจก้อนโตมาให้เขา คอนเนอร์ คิงส์ตันมัก “ให้เกียรติ” เป็นพิเศษเสมอ

เขาจึงยื่นมือออกไปแนะนำตัว “สวัสดีครับ คอนเนอร์ คิงส์ตัน”

“จางหราน”

จางหรานยื่นมือไปจับมือกับคอนเนอร์ คิงส์ตัน เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่ใจเขามากนัก การจับมือเป็นเพียงมารยาท แตะกันแล้วก็แยกทันที

“รับกาแฟไหมครับ?”

“ไม่เป็นไร”

คอนเนอร์ คิงส์ตันเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “Okay, sir, my employee told me that I would regret meeting you for the rest of my life. Can you tell me why?” (ได้ครับคุณผู้ชาย พนักงานของผมบอกว่าถ้าผมพบคุณ ผมจะเสียใจไปตลอดชีวิต บอกได้ไหมว่าทำไม?)

“ค่าที่ปรึกษาปีละหนึ่งล้านดอลลาร์ ไม่รู้ว่าถ้าคุณคิงส์ตันพลาดไปแล้วจะเสียใจไหม?” จางหรานเอนพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง มุมปากเผยรอยยิ้มมั่นใจ

มือของคอนเนอร์ คิงส์ตันที่ถือถ้วยกาแฟสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะวางถ้วยลงแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณผู้ชายครับ ตอนนี้เราให้บริการเฉพาะบริษัทเท่านั้น ส่วนบริการด้านกฎหมายสำหรับบุคคลทั่วไป เรายังไม่ได้เริ่มดำเนินการ...”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป