จวี้เสินกรุ๊ป อัมเบรลลา: กุมอำนาจแห่งโลกไว้ในมือ

ตอนที่ 1 กลุ่มบริษัทยักษ์ใหญ่แอมเบรลลา ฉันกุมอำนาจเหนือโลก

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เขตฝากสมอง

ขอให้ท่านนักอ่านทุกคนต่อจากนี้เจอแต่เรื่องราบรื่น เงินทองไหลมาเทมา!

นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นทั้งหมด หากบังเอิญคล้ายคลึงกับเรื่องใดก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

โลกคู่ขนาน สหรัฐอเมริกา ในนิวยอร์กซิตี บนถนนหมายเลขแปด ย่านบรุกลิน มีกลุ่มคนไร้บ้านสวมผ้าห่มขาด ๆ และผ้าคลุมเก่า ๆ ต่อแถวรอเถ้าแก่หลี่ชาวจีนเจ้าของร้านขายแป้งทอดซอสหอมในไชน่าทาวน์แจกแป้งทอดร้อน ๆ ให้ ไม่มีใครแซงคิวหรือก่อเรื่อง เพราะนี่เป็นอาหารร้อนเพียงมื้อเดียวที่พวกเขาจะได้กินในวันนั้น

จางหรานผมเผ้ายุ่งเหยิง หนวดเครารุงรัง กระชับผ้าห่มเก่า ๆ บนตัว แล้วค่อย ๆ ขยับตามแถวไปข้างหน้า ในที่สุดก็ถึงคิวเขา จางหรานกลืนน้ำลายเพื่อให้คอที่แห้งผากชุ่มชื้นขึ้น ก่อนจะถามว่า “เถ้าแก่ ขอเพิ่มอีกชิ้นได้ไหม?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เถ้าแก่หลี่ซึ่งกำลังหั่นแป้งทอดซอสหอมก็เงยหน้ามองจางหราน แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เพิ่มให้นายอีกชิ้น แล้วคนข้างหลังจะเอาอะไรกิน? ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้วหรือไง?”

ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ตอนหั่นแป้งทอดซอสหอม เถ้าแก่หลี่ก็แอบตัดเพิ่มให้อีกครึ่งชิ้น “ไอ้เวร! เอาไป! คนต่อไป!”

“ขอบคุณครับเถ้าแก่”

จางหรานเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ หิ้วแป้งทอดซอสหอมที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นไปหลบมุม แล้วรีบยัดเข้าปากคำโต ๆ

หลังจัดการแป้งทอดซอสหอมหมด ร่างที่แข็งทื่อเพราะความหนาวของจางหรานก็เริ่มรู้สึกอบอุ่นขึ้นในที่สุด “แม่งเอ๊ย คนอื่นทะลุมิติมาพร้อมระบบโกง กินดีอยู่ดี ส่วนฉันทะลุมิติมาแล้วต้องทนหนาวนอนข้างถนนทุกวัน!”

ใช่แล้ว เขาทะลุมิติมา

.........

เมื่อ 20 วันก่อน จางหรานยังเป็นพนักงานกะสามกะคนหนึ่ง หลังเลิกกะดึกกลับถึงบ้านก็ทิ้งตัวหลับทันที แต่ไม่รู้ทำไมถึงถูกความหนาวปลุกให้ตื่น พอลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนถนนที่ไม่คุ้นเคย มีผ้าห่มขาดเป็นรูพรุนและส่งกลิ่นเหม็นคลุมตัวอยู่

จางหรานแยกไม่ออกว่ากำลังฝันหรือเป็นความจริง จึงเผลอคิดจะตะโกนร้อง ทว่ากลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกจากลำคอ จากนั้นความทรงจำชุดหนึ่งก็พุ่งทะลักเข้ามาในสมอง

หลังรับความทรงจำทั้งหมด จางหรานก็เข้าใจในที่สุดว่าตัวเองทะลุมิติมา แถมยังมาอยู่ในโลกคู่ขนาน บังเอิญเหลือเกินที่ร่างนี้หน้าตาเหมือนตัวเขาในโลกเดิมทุกประการ แถมยังชื่อจางหรานเหมือนกัน เพียงแต่ “จางหราน” ของโลกนี้มีประวัติชวนพูดไม่ออกอยู่บ้าง

เดิมทีเขาได้เริ่มต้นอย่างยอดเยี่ยม เป็นนักศึกษาผลการเรียนดีจากมหาวิทยาลัยหัวชิง ได้รับทุนจากรัฐให้ไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยนิวยอร์กในสหรัฐอเมริกา แต่กลับไม่ตั้งใจเรียนและไม่รู้จักคว้าโอกาส เอาแต่เที่ยวปาร์ตี้สารพัดทุกวัน จนชีวิตพังไม่เป็นท่า ติดยาเสพติดที่ทำให้เห็นภาพหลอน ขาดเรียนเป็นประจำ สุดท้ายถูกมหาวิทยาลัยนิวยอร์กไล่ออก รัฐจึงตัดเงินทุนสนับสนุน

เมื่อขาดเงินทุนจากรัฐ เขาก็ตกต่ำกลายเป็นคนไร้บ้านไปอย่างสิ้นเชิง หากไม่ได้พี่น้องชาวจีนในไชน่าทาวน์คอยช่วยเหลือเป็นครั้งคราว ป่านนี้คงกลายเป็นศพไปแล้ว

หลังเรียบเรียงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแล้ว เขาก็คิดตามสามัญสำนึกว่าตัวเองน่าจะมีระบบติดตัวมาด้วย ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว ระบบโกงไม่ใช่ของจำเป็นหรอกหรือ?

แต่ไม่ว่าจะเรียกหรือพยายามแค่ไหน ระบบและพลังโกงที่วาดฝันไว้ก็ไม่ปรากฏ เขาจึงหมดหวังและกระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดมาได้ 20 วัน

“ระบบ!!! แกยังไม่โผล่มาอีก! ฉันจะตายอยู่แล้วโว้ย!!!”

คนไร้บ้านผิวดำตรงมุมข้าง ๆ กำลังกินแป้งทอดซอสหอมในมืออย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ จางหรานก็แหกปากตะโกนขึ้นมา ทำเอาเขาสะดุ้งจนแป้งทอดในมือร่วงลงพื้น

“เฮ้ย! ไอ้เวรเอ๊ย เกิดบ้าอะไรขึ้นมา!” คนไร้บ้านผิวดำตะโกนด่า พลางชูนิ้วกลางใส่จางหราน

จางหรานไม่มีเวลาสนใจเขา เพราะในที่สุดไอ้ระบบเวรนี่ก็มาแล้ว!

“สวัสดีโฮสต์ ตรวจพบว่าโฮสต์มีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง ระบบบริษัทที่แข็งแกร่งที่สุดเริ่มทำงานแล้ว”

“(´⊙ω⊙`)!”

“ヽ (✿゚▽゚) ノ‌”

เมื่อได้ยินเสียงระบบที่ใฝ่ฝันถึง จางหรานก็ยกมือกุมหน้าผากแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองเป็นบุตรแห่งโชคชะตา ระบบอะไรนั่นอาจมาช้า แต่ยังไงก็ต้องมา!

คนไร้บ้านผิวดำคิดว่าคนเอเชียผิวเหลืองคนนี้ต้องสมองไม่ปกติแน่ ๆ มีที่ไหนโดนด่าแล้วยังหัวเราะได้มีความสุขขนาดนี้? อืม ฟันธงเลยว่าสมองมีปัญหา

“เชี่ย!”

คนไร้บ้านผิวดำถ่มน้ำลายอย่างหัวเสีย ก่อนจะหอบข้าวของเดินจากไป เขาตัดสินใจอยู่ให้ห่างจากไอ้คนสติแตกนี่ไว้ดีกว่า

“ระบบ นายเป็นระบบอะไร?” จางหรานหัวเราะจนพอใจแล้วจึงถาม

“?”

「ศูนย์ควบคุม โฮสต์คนนี้ดูไม่ค่อยฉลาด ฉันขอยกเลิกการผูกมัดแล้วเปลี่ยนโฮสต์ได้ไหม?」

「ตามกฎข้อที่ 112 เมื่อผูกมัดแล้วห้ามยกเลิก ยิ่งไปกว่านั้น ระบบหมายเลข 119 เป็นเพราะคุณมาสายเอง โฮสต์คนนี้ถึงต้องหิวโหยและทนหนาวมา 20 วัน คำขอถูกปฏิเสธ ทำงานต่อไป」

「..........」

【โฮสต์ ระบบนี้คือระบบบริษัทที่แข็งแกร่งที่สุด โปรดก่อตั้งบริษัทโดยเร็วและสร้างให้เป็นกิจการผูกขาดระดับโลก หากภายใน 30 ปีไม่สามารถสร้างกิจการผูกขาดที่มีชื่อเสียงระดับประเทศอย่างน้อย 2 แห่งได้ ระบบแม่ข่ายจะกำจัดโฮสต์】

“? ไม่ใช่สิพี่ ตอนนี้ฉันเป็นคนไร้บ้าน ไม่มีเงินสักแดง นายจะให้ฉันตั้งบริษัท? จะให้ฉันเอาหัวไปตั้งหรือไง? ไม่งั้นฆ่าฉันให้ตายตอนนี้เลยดีกว่า!” จางหรานเบิกตากว้าง สีหน้าเหลือเชื่อ

【ฉันรู้ว่าโฮสต์กำลังร้อนใจ แต่ใจเย็นก่อน เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันของโฮสต์ ระบบนี้ตัดสินใจมอบเงิน 5 ล้านดอลลาร์เป็นรางวัลเริ่มต้น โปรดเริ่มก่อตั้งบริษัทโดยเร็ว】

“‌o(〃'▽'〃)o‌ รักนะระบบ!”

.........

วันถัดมา ในนิวยอร์กซิตี ภายในร้านโลโร ปิอานาบนชั้นสองของห้างเบิร์กดอร์ฟ กูดแมน จางหรานยืนอยู่หน้ากระจกลองเสื้อบานใหญ่ ปล่อยให้พนักงานขายสาวสวยช่วยผูกเนกไทและลูบรอยยับตรงชายเสื้อให้เรียบ

“คุณผู้ชายคะ นี่เป็นเสื้อโค้ตคอลเลกชันประจำฤดูกาล ผลิตจากเส้นใยแคชเมียร์ลูกแพะ ความหนาของเส้นใยเพียง 13.5 ไมครอน สัมผัสนุ่มและให้ความอบอุ่นมากค่ะ...”

“เอาหมดเลย รูดบัตร”

จางหรานขัดจังหวะคำแนะนำของพนักงานขาย แล้วหยิบบัตรเซ็นจูเรียนสีทองจากกระเป๋าส่งให้เธอ

“ได้ค่ะ คุณผู้ชาย”

ถ้าตอนจางหรานเพิ่งเดินเข้าร้าน พนักงานขายสาวแค่ต้อนรับอย่างสุภาพตามมารยาทของอาชีพ แต่หลังจากเขาหยิบบัตรเซ็นจูเรียนสีทองออกมา พนักงานขายทุกคนในร้านโลโร ปิอานาก็คิดเหมือนกันอยู่เรื่องเดียว นั่นคือหาทางขึ้นเตียงมหาเศรษฐีหนุ่มคนนี้ให้ได้!

จางหรานมองตัวเองที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ในกระจก แล้วอดถอนใจไม่ได้ว่าเงินจริง ๆ ช่วยเสริมราศีได้ ใครจะคิดว่าคนไร้บ้านที่เมื่อวานยังสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งอยู่ข้างถนน จะกลายเป็นจางหรานที่สวมเสื้อผ้าราคาเกินแสนดอลลาร์และจัดทรงผมหล่อเนี้ยบในวันนี้ได้?

“คุณผู้ชาย ยอดซื้อทั้งหมด 280,000 ดอลลาร์ค่ะ ต้องการให้ช่วยส่งเสื้อผ้ากลับบ้านไหมคะ?” พนักงานขายสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นบัตรคืนให้ด้วยสองมือ ไม่รู้ว่าเธอตั้งใจหรือเปล่า แต่เนินอกก็เผยออกมาอย่างชัดเจน

จางหรานรับบัตรมาแล้วเหลือบมอง อืม ลึกจนมองไม่เห็นก้นเลยทีเดียว จากนั้นมองหน้าหล่อน อืม ไม่เลว ให้โอกาสสักครั้งก็แล้วกัน

“คืนนี้ที่โรงแรมอามัน พอไปถึงแล้วแจ้งเลขห้องฉัน 2411”

“ได้ค่ะ คุณผู้ชาย”

เมื่อเห็นว่ากลยุทธ์โชว์เนินอกได้ผล พนักงานขายสาวก็ข่มความดีใจไว้ไม่อยู่และรีบตอบตกลง

ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ตอนกลางคืนไปส่งเสื้อผ้าแล้วแถมบริการให้อีกหน่อย ถือเป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรือ? ส่วนเรื่องเงิน พอเอาใจมหาเศรษฐีคนนี้ได้แล้ว ยังต้องกลัวว่าจะไม่มีดอลลาร์อีกหรือไง?

เมื่อมองส่งจางหรานจากไป พนักงานขายสาวก็อดกลั้นความยินดีไม่ไหว กำหมัดทั้งสองข้างแล้วส่งเสียงเชียร์เบา ๆ ว่า “เยส!”

เพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็ส่งสายตาอิจฉามาให้ พวกเธอมาทำงานร้านเสื้อผ้าหรูไม่ใช่เพราะเงินเดือนนิดหน่อย แต่เพราะต้องการโอกาสที่จะยกระดับชนชั้นของตัวเอง เพื่อสิ่งนั้นพวกเธอยอมจ่ายทุกอย่าง รวมถึงร่างกายของตัวเองด้วย ในอเมริกา การยอมสยบให้คนที่แข็งแกร่งกว่าไม่ใช่เรื่องน่าอับอาย สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือการต้องเร่ร่อนข้างถนนจนถูกฆ่าต่างหาก

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป