พี่ชาย? เผยอวี่หลี่?
เวินซุ่ยรู้สึกเหมือนมีเสียงดังหึ่งในหัว ทั้งมึนงงและสับสนจนยิ่งจับต้นชนปลายไม่ถูก
ม่านหน้าต่างพลิ้วโค้งขึ้นเพราะลมกลางคืน แสงจันทร์อ่อนนุ่มสาดเข้ามา ทิ้งเงาจันทร์ระยิบระยับดุจเศษเงินไว้บนพื้น
อาศัยแสงจันทร์ริบหรี่ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนแทบเต็มสายตาค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น ดวงตากลมใสชุ่มน้ำเบิกกว้าง ขนตายาวหนาพลันแข็งค้างไปด้วย
ชายตรงหน้าดูอายุราวยี่สิบหกหรือยี่สิบเจ็ด คิ้วคมดุจดาบ ดวงตาหงส์ หล่อเหลาและเป็นผู้ใหญ่
สันจมูกโด่ง โหนกคิ้วเด่นชัด เปลือกตาเรียวลึกคมกริบ รับกับนัยน์ตาดำสนิท เผยความสูงศักดิ์อันเฉียบคม
เขาคือเผยอวี่หลี่ที่คุ้นเคย แต่เป็นเวอร์ชันที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเดิม
ทว่าเผยอวี่หลี่อายุเท่าเธอ ปีนี้ก็เพิ่ง 19 เท่านั้น
หัวที่ถูกวางยามึนงงอยู่แล้ว เด็กสาวผู้มีใบหน้างดงามจึงได้แต่มองเขานิ่ง ๆ รู้สึกว่าสมองยิ่งตื้อจนคิดอะไรไม่ออก
ชายที่ประคองแก้มเธอไว้มีแววตาหม่นลึก สายตาหลงใหลนั้นราวกับค่อย ๆ มีไออุ่นขึ้นทีละน้อย คล้ายลิ้นไฟที่เต้นระริก ไล้ผ่านใบหน้าเธอทีละส่วน
เผยอวี่หลี่วัย 19 เป็นดอกไม้สูงศักดิ์ที่เย็นชาและสุขุม ไม่เคยมองเธอด้วยสายตาเช่นนี้
หัวใจเวินซุ่ยเต้นตึกตัก เธอเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
ริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อราวกลีบดอกไม้ถูกเม้มเบา ๆ แล้วคลายออกอย่างรวดเร็ว ชุ่มชื้นและนุ่มนวล
สายตาของชายหนุ่มหยุดอยู่บนริมฝีปากเธอ ลูกกระเดือกขยับอย่างรวดเร็ว
ลมหายใจเขาถี่ขึ้นเล็กน้อย เวินซุ่ยได้กลิ่นเหล้าจากตัวเขา
เขาจ้องเธอเช่นนั้นด้วยความอาลัยหลงใหล ราวกับต้องการประทับภาพของเธอลงในใจให้ลึกที่สุด ก่อนเอ่ยเสียงแหบพร่า
“คืนนี้เป็นฝันดี”
“เป็นรางวัลเหรอ ซุ่ยซุ่ย?”
“ใจอ่อนขนาดนี้ รู้ว่าพี่อยู่ต่อไปไม่ไหว ก็เลยมาปลอบพี่ในฝันสินะ”
เงาร่างสูงใหญ่ที่ปกคลุมตัวเธอค่อย ๆ ลดต่ำลงทีละน้อย จนกระทั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า
แสงจันทร์เย็นเยียบทอดเงาร่างเขาให้ยาวออกไป บิดเบี้ยวอยู่บนพื้น
เวินซุ่ยมองใบหน้าเขา แล้วก้มลงมองเงาบิดเบี้ยวบนพื้น นิ้วที่กำกระโปรงอยู่ขยับงอไปมา เธอคิดอย่างไร้จุดหมาย
อ้อ ที่แท้ก็ฝันนี่เอง
มิน่าล่ะ
คนอย่างเผยอวี่หลี่ซึ่งเป็นลูกรักของสวรรค์ ความทุกข์ที่สุดที่เคยเจอคงเป็นกาแฟอเมริกาโนเย็น เขาจะอยู่ต่อไปไม่ไหวได้ยังไงกัน?
ฝันยาวชะมัด เนื้อเรื่องก็ประหลาดสุด ๆ
โทษเผยอวี่หลี่ที่คืนนี้เบี้ยวนัดเธอแท้ ๆ เวินซุ่ยคนขี้งอนเลยแต่งฉากดราม่าแสนเศร้ามาปลอบเขาในฝัน ถือเป็นการลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ
ตอนแรกเวินซุ่ยตั้งใจจะส่งเสียงฮึเบา ๆ เพื่อเยาะเย้ย
แต่ทันทีที่เสียงครางแผ่วสั่นนั้นหลุดออกจากปาก หางเสียงยังวนระริกอยู่ในลำคอ เหนียวหวานจนเธอเองยังขนลุก
เวินซุ่ยตัวแข็งไปชั่วขณะ
ในเงามืดใต้แสงจันทร์ ร่างชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเธอก็ชะงักค้างไปครู่หนึ่ง
ผ่านไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มก็เปลี่ยนท่าคุกเข่าอย่างสงบนิ่ง
ดวงตาหงส์หรี่ลงครึ่งหนึ่ง สายตาลึกล้ำที่จ้องริมฝีปากเธอในที่สุดก็เลื่อนออกไป กวาดไล้ไปมาอย่างไม่คิดปิดบัง
ราวกับงูลายสวยตัวหนึ่งค่อย ๆ เลื้อยผ่านลำคอเธอ ก่อนหยุดลงตรงเนินอกที่เผยให้เห็นเพียงรำไร
เสื้อตัวนอกที่กว้างใหญ่ไม่รู้เลื่อนหลุดลงไปตั้งแต่เมื่อไร เผยหัวไหล่กลมมนขาวผ่อง
สายเส้นเล็กเกี่ยวรั้งผ้าชิ้นน้อยไว้ ลูกไม้สีดำเนื้อนุ่มไขว้กันอยู่ตรงอก สะท้อนแสงจันทร์ให้เห็นผิวขาวนวลชวนสะดุดตา
ปอยผมเส้นหนึ่งร่วงลงบนลูกไม้สีดำเนื้อนุ่ม ขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ เผยส่วนโค้งลึกอันเย้ายวน
เผยอวี่หลี่กลืนน้ำลาย ปลายนิ้วเริ่มคันยุบยิบ
เขาทำตามใจตัวเอง ใช้นิ้วเรียวยาวเกี่ยวปอยผมที่หล่นลงมาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้อีกแล้ว?”
เขาถามเสียงเบา แต่ไม่ได้รอคำตอบจากเธอ
นิ้วที่เกี่ยวปอยผมยกขึ้น ลูบไล้เส้นผมที่เฉียดผ่านผิวขาวนวลบริเวณอกนั้น ก่อนนำมาแตะปลายจมูกตัวเอง แล้วสูดกลิ่นลึก ๆ อย่างสง่างามเป็นธรรมชาติ
ท่าทางคล่องแคล่วเช่นนี้ ดูราวกับเขาทำอยู่เป็นประจำ
เวินซุ่ยยังไม่ทันพูดอะไร เขาก็ตอบเองเสียแล้ว
“แต่งตัวสวยขนาดนี้ กำลังยั่วสามีอยู่ใช่ไหม?”
เขาถามเธอ แววตาหนักอึ้ง น้ำเสียงแหบพร่า
มุมปากบางเฉียบคมกริบยกโค้ง สายตาดำลึกปกคลุมเธอไว้ เขาขยับเข้ามาใกล้ทีละน้อย จนลมหายใจร้อนผ่าวพ่นลงบนใบหน้า เสียงแหบพร่าแทบจะเหลวไหล
“เบบี๋ของพี่...ทำไมถึงใช้หน้าใสหวานขนาดนี้ ส่งเสียงซ่านขนาดนั้นออกมาได้นะ?”
เวินซุ่ยนิ่งงันไปหมด
เธอไม่รู้ว่าควรโต้แย้งเรื่องที่เขาเรียกเบบี๋ก่อน หรือเรื่องที่เรียกตัวเองว่าสามี หรือจะโต้แย้งคำชมสุดสยิวชวนตะลึงนั่นก่อนดี
เผยอวี่หลี่ผู้สุภาพอ่อนโยนเป็นคนหน้าบางมาก พอโตขึ้นอีกหน่อยก็ไม่เคยจับมือเธออีกเลย เคยบังเอิญเจอเธอออกจากห้องน้ำก็หน้าแดง ไม่กล้ามองเธอตรง ๆ สุภาพอย่างที่สุด แทบไม่เคยพูดคำหยาบด้วยซ้ำ
เวลาโกรธ เขาจะเรียกเธอว่าเวินซุ่ยซุ่ย เวลาอยากขอโทษและง้อเธอจะเรียกตัวเองว่าพี่ คำเรียกที่ใช้บ่อยที่สุดคือซุ่ยซุ่ย ยิ่งไม่มีทางเรียกเธอด้วยคำหวานชวนใจเต้นอย่างเบบี๋แบบนี้
ฝันอะไรน่ากลัวชะมัด
เผยอวี่หลี่กลายพันธุ์ไปแล้ว
เวินซุ่ยเงียบไปครู่หนึ่ง ลังเลว่าจะหยิกตัวเองแรง ๆ ให้ตื่น หรือจะรอจนฟ้าสางเงียบ ๆ ดี
เธอมองเผยอวี่หลี่ที่กลายพันธุ์และควบคุมไม่ได้อย่างสิ้นเชิงตรงหน้า แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปเลิกชายเสื้อของเขา
หยิกเอวเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง
เผยอวี่หลี่ครางอู้อี้เพราะถูกหยิก ลมหายใจถี่กระชั้น
สายตาหม่นลึกยิ่งร้อนแรง ราวกับแทบจะติดหนึบอยู่บนใบหน้าเธอ เขาเอ่ยชมเสียงแหบ
“คืนนี้เบบี๋ของพี่รุกเก่งจัง”
เสียงทุ้มต่ำกังวานเสียดผ่านใบหู ทั้งชวนใจสั่นทั้งเย้ายวน แม้แต่ลมหายใจก็คล้ายจะวนเวียนอยู่ข้างหู
ใบหูเวินซุ่ยแดงระเรื่อ มองใบหน้าของเผยอวี่หลี่ที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากบางได้รูปก็ใกล้เธอเข้ามาทุกที
ก่อนริมฝีปากจะประกบกัน เวินซุ่ยทนบรรยากาศพิลึกพิลั่นเช่นนี้ไม่ไหว ยกมือขึ้นปิดปากชายหนุ่มแล้วเอ่ยอย่างขุ่นเคือง
“เผยอวี่หลี่ คุณทำอะไรน่ะ!”
ฝ่ามือร้อนผ่าว ชายที่ถูกเธอปิดปากพลันหยุดนิ่ง
นิ้วเรียวของเด็กสาวปิดจมูกและปากเขาไว้ กลิ่นฟรีเซียหอมอ่อนอันคุ้นเคยวนเวียนอยู่ตามง่ามนิ้ว
มันวนเวียนอยู่ในฝันตลอดหลายปี ผสมกับกลิ่นกายของเธอ ต่อมาเผยอวี่หลี่กว้านซื้อน้ำหอมกลิ่นเดียวกันทุกยี่ห้อในตลาด ก็ยังเทียบไม่ได้
เวินซุ่ยในยามนี้มีชีวิตชีวาจนไม่เหมือนอยู่ในฝัน
ดวงตาหงส์คมกริบของชายหนุ่มเบิกขึ้นทันที สายตาหนักอึ้งจับจ้องใบหน้าเธอ
เปลือกตาเรียวแคบกดต่ำเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดมุ่น เขามองเธอคล้ายกำลังสงสัย
ทั้งสับสน ทั้งเหมือนกำลังยืนยันบางอย่าง
อารมณ์เข้มข้นพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาดำสนิท พันปนความเจ็บปวดและลังเล ราวผิวน้ำทะเลที่ถูกพายุโหมซัด คลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำไม่เคยสงบลงในคืนมืดมิด
เผยอวี่หลี่ดูเหมือนกำลังเจ็บปวดมาก
เวินซุ่ยถูกสายตาของเขาแผดเผา ทนรับอารมณ์เข้มข้นเช่นนี้ไม่ไหว จึงรีบชักมือกลับ
วินาทีถัดมา ชายร่างสูงใหญ่กลับขยับตามเข้ามาแนบชิด
แขนเรียวยาวกักเธอไว้ตรงมุมแคบบนโซฟา แผงอกกว้างแนบกับตัวเธอ ปลายจมูกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นสุขุมที่ชวนหลงใหลจากตัวเขา
เวินซุ่ยแก้มแดง ใบหูร้อนผ่าว เอ่ยเสียงนุ่มนิ่ม
“เอาละ ๆ ฉันยกโทษให้แล้ว...”
“ก็แค่ผิดนัดกะทันหัน ก็แค่ไม่ได้มารับฉันเอง ฉันไม่ใช่คนขี้งอนขนาดนั้นสักหน่อย...เผยอวี่หลี่—”
น้ำเสียงอ่อนหวานของเด็กสาวพลันสูงขึ้น เมื่อถูกแขนแข็งแรงของชายหนุ่มโอบรัด ดึงเข้าไปกอดแนบอกแน่น
ข้างหูมีเสียงหัวใจของชายหนุ่มเต้นดังก้อง ตึกตัก ตึกตัก ชัดเจนเป็นพิเศษ
ชัดเสียจนไม่เหมือนอยู่ในฝัน
กลิ่นหอมเย็นคมเข้มของไม้หอมอบอวลอยู่ตรงปลายจมูกของเด็กสาว
มือใหญ่ที่วางอยู่บนแผ่นหลังเธอกอดกระชับแน่นขึ้นแล้วแน่นขึ้น เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้น อัดแน่นด้วยความอัดอั้นหนักหน่วง ราวกับกำลังยืนยันบางอย่าง เขาพร่ำเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ซุ่ยซุ่ย...ซุ่ยซุ่ย...ซุ่ยซุ่ยของพี่...”
เด็กสาวในอ้อมกอดของเขาแก้มแดงระเรื่อ ขานรับเบา ๆ
ราวกับช่วงเวลาทะเลาะกันที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในชีวิตยาวนาน เวินซุ่ยซุ่ยงอนตุบป่อง เดินหนีไปทั้งที่ก้มหน้าก้มตา ส่วนชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสง่างามก็หิ้วกระเป๋านักเรียนตามหลัง คอยขอโทษเธอ
จนเวินซุ่ยซุ่ยระบายอารมณ์เสร็จและชะลอฝีเท้าลง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็วางมือลงบนศีรษะเธอ กดเธอซบลงกับอกตัวเอง
เสียงหัวใจแข็งแรงเต้นตึกตัก แขนเรียวของเด็กสาวโอบเอวเขา แก้มนุ่มแนบอยู่ตรงซอกคอ
น้ำเสียงออดอ้อนน่ารัก ทั้งเบาและแผ่ว เธอเรียกชื่อเขาราวกับกำลังอ้อน
“ทำอะไรน่ะ เผยอวี่หลี่ จะอึดอัดตายอยู่แล้ว...”