สาวน้อยวัยเด็กปากนุ่มเอวบาง ถูกเพื่อนชายข้างบ้านสายหม่นจูบจนร้องไห้

ตอนที่ 3 ฉันร้อนจัง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงหัวใจเต้นของคนหนุ่มสาวสองคนประสานกัน

เวินซุ่ยถูกชายหนุ่มกอดรัดไว้ในอ้อมแขน แขนเรียวยาวโอบเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง กอดเธอไว้เต็มแรง

ภายในห้องเงียบสงัดสลัวมืด ม่านที่ปิดไม่สนิทเผยให้เห็นแสงจันทร์รำไร แสงเดือนลอยเลื่อนส่องเงาพร่าเลือน

เวินซุ่ยมึนงงไปหมด ปล่อยให้แก้มแนบกับซอกคอของเผยอวี่หลี่

หยดน้ำอุ่นร้อนชื้นแฉะหยดลงบนไหล่มนของหญิงสาว ก่อนจะเย็นลงท่ามกลางแสงจันทร์ ทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้

เผยอวี่หลี่ผู้สุขุมเรียบร้อยมาโดยตลอดเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาประคองแก้มเธอไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถามอย่างดื้อดึงแทบไม่ต่างจากคนคลุ้มคลั่งว่าเธอหายไปไหนมา

เวินซุ่ยที่ถูกวางยามึนหัวจนแทบไม่ได้สติ กลับรู้สึกเพียงว่ากลิ่นหอมเย็นจากตัวเผยอวี่หลี่ลอยเข้าจมูก

ราวกับขนอ่อนของลูกนกบางชนิดที่ปัดไล้ผิว ทำให้หัวใจคันยุบยิบ

เธอเคยชินกับการซุกแก้มถูไถกับอกชายหนุ่ม

ริมฝีปากกลีบบุปผาเม้มเข้าหากัน ดูเหมือนจะกระหายน้ำเล็กน้อย เธอกลืนลงคอเบา ๆ

เผยอวี่หลี่ในวัยผู้ใหญ่พูดหลายเรื่อง

เขาบอกว่าเวินซุ่ยวัย 19 ปีหายตัวไปอย่างน่าประหลาดหลังออกจากห้องสมุด ในจุดอับของกล้องวงจรปิด แม้จะแจ้งตำรวจและเริ่มสืบหาโดยเร็วที่สุดแล้ว ก็ยังไม่พบเบาะแสใด ๆ

ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นการลักพาตัว แต่กลับรอข่าวจากคนร้ายไม่ไหวเสียที

เขายังเล่าว่าตระกูลเวินกับตระกูลเผยระดมเครือข่ายทั้งหมดออกค้นหาทุกซอกทุกมุม แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสที่เป็นประโยชน์แม้แต่น้อย

สองปี สามปี พอถึงปีที่สี่ พ่อแม่ของเวินซุ่ยก็หมดหวัง ประกาศว่าเธอเสียชีวิตแล้ว

นับแต่นั้นมา ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยที่ทั้งอ่อนเยาว์และน่ารักของเขาก็หายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง

เรื่องราวราวกับนิทานเหลือเชื่อ ในความฝันวุ่นวายนี้ดูคล้ายการกลั่นแกล้ง

หญิงสาวที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาฟังเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงตอบ บางครั้งก็ครางฮึมเบา ๆ

มือใหญ่ของชายหนุ่มกระชับแน่นขึ้น คางเรียวคมโน้มลงเล็กน้อย แนบกับหน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาว น้ำเสียงแหบพร่า

“ซุ่ยซุ่ย เธอหายไปไหนกันแน่?”

หลังถามจบ เผยอวี่หลี่ก็ขบกรามแน่นกว่าเดิม

คนที่หายตัวไปเจ็ดปีกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ใบหน้าและรูปลักษณ์ไม่ต่างจากเมื่อเจ็ดปีก่อนเลย

เธอปรากฏตัวในยามค่ำคืน หลังฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์

ราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่หวนคืนกลางดึก ราวกับสิ่งที่เขาจินตนาการขึ้นในยามใจสลาย ราวกับความฝันอันงดงามที่พร้อมจะตื่นขึ้นได้ทุกเมื่อ…

ทุกอย่างช่างไม่เหมือนเรื่องจริงเลย

เผยอวี่หลี่ควบคุมหัวใจที่เต้นเร็วเกินไปไม่ได้ แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาว เส้นเลือดสีเขียวพาดไขว้ราวกับเส้นลายปีกผีเสื้อยักษ์นูนขึ้นเพราะความประหม่า

ในชั่วพริบตา เขาคาดเดาผลลัพธ์ไว้เป็นร้อยเป็นพันแบบ

สุดท้ายก็ทำได้เพียงก้มหน้าลง จูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาวแผ่วเบา น้ำเสียงทั้งแหบทั้งต่ำ

“พาผมไปด้วยนะ ซุ่ยซุ่ย”

“คราวนี้ผมไม่อยากตื่นแล้ว”

หญิงสาวในอ้อมแขนเขาขยับตัวเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ากลมปุยนุ่มขึ้นมา

ลมหายใจชื้นอุ่นพ่นรดคางชายหนุ่ม เธอดูงุนงงเล็กน้อย เอ่ยช้า ๆ ว่า

“เผยอวี่หลี่ ฉันร้อนจัง”

ชายหนุ่มที่หรี่ดวงตาหงส์ลงเล็กน้อยชะงักมือ ก่อนจะยกมือแตะท้ายทอยเธอ

นิ้วมือของเขาเรียวยาว ฝ่ามือใหญ่และงดงาม

มือของเขาแนบลงบนผิวนุ่มเนียนของหญิงสาวอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ราวกับโอบประคองไว้ทั้งผืน

ทันทีที่อุณหภูมิร่างกายสัมผัสกัน หญิงสาวที่ถูกเขากุมต้นคอก็ครางเบา ๆ อย่างออดอ้อน

ท่ามกลางแสงราตรีพร่าเลือน ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยของเขาเงยใบหน้าสวยอ่อนเยาว์ขึ้น ลมหายใจหอมรื่น น้ำเสียงนุ่มนวล

“สบายดีจัง เผยอวี่หลี่…”

เธอดึงมือเขาให้ถูไถกับร่างตัวเอง

“ลูบฉันหน่อย…”

นิ้วมือที่วางอยู่บนท้ายทอยของเธอกระชับแน่นขึ้นชั่วขณะ

ไม่นานนัก ไฟก็สว่างขึ้น โลกทั้งใบพลันแจ่มชัด

หญิงสาวที่ถูกเขากดไว้ตรงมุมโซฟาผมเผ้ายุ่งเหยิง สายเดี่ยวเส้นเล็กเลื่อนหลุดจากไหล่มน เผยผิวขาวราวหิมะเป็นบริเวณกว้าง

ใบหน้าที่เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่ผิดเพี้ยนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ ริมฝีปากแดงจัดเย้ายวน ตั้งแต่ใบหูจรดลำคอล้วนแดงก่ำ

เธอหนีบขาเข้าหากัน เนื้อต้นขานุ่มเบียดชิด

กระโปรงสั้นจนน่าเหลือเชื่อแทบปกปิดต้นขาไม่มิด บริเวณที่ถูกสูทของเขาทับมีรอยแดงปรากฏอยู่

เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าก้องขึ้นในหัวเผยอวี่หลี่ ข้อสันนิษฐานที่ผิดธรรมดาเหล่านั้นพังทลายลงอย่างรวดเร็ว

เขาตั้งสติได้ทันที ไม่สนใจจะถามไถ่เรื่องเก่า ยกมือแตะศีรษะเธอเบา ๆ

“คุณกินอะไรเข้าไป?”

ดวงตาของหญิงสาวที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาคลอด้วยหยาดน้ำ ดูเหมือนฟังคำถามของเขาไม่เข้าใจ กว่าจะตอบสนองได้ก็ชักช้าเต็มที

ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาสวมเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เธออย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างเดียวรวบเสื้อให้เรียบร้อยแล้วอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะโทรออกทันที

“เตรียมรถ เดี๋ยวนี้”

เขาพูดเร็วจี๋ คว้าเสื้อคลุมมาห่อตัวเธอจนมิดชิด ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มแนบอกแล้วรีบพุ่งออกไป

ใต้แสงจันทร์อันเงียบงัน รถหรูแล่นฉิวไปตลอดทางพร้อมเปิดไฟฉุกเฉิน ท่ามกลางราตรีที่หมู่ดาวพร่างพรายอยู่ไกลลิบ ราวกับสายฟ้าฟาด มุ่งไปถึงโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุด

ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญยกใหญ่เข้าร่วมประชุมปรึกษา พร้อมอุปกรณ์ล้ำสมัยราคาแพงที่สุด

ผลตรวจเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว ในรายงานระบุชัดว่าพบสารบางชนิดที่มีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ

ท่ามกลางทางเดินอันเย็นเยียบในยามเที่ยงคืน นิ้วมือที่กำรายงานผลตรวจของเผยอวี่หลี่พลันกำแน่น

ใบหน้าเย็นชาของเขาดูแข็งกระด้างไร้ความปรานี ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย ความมืดหม่นอำมหิตเอ่อล้นอยู่ในแววตา บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่าหวาดหวั่น ราวกับอยากบดขยี้ทุกสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวให้แหลกละเอียด

ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ยืนอยู่หน้าสุดเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง พูดด้วยความหวาดหวั่น

“คุณเผยครับ คนไข้ได้รับยาถอนพิษแล้ว ตอนนี้กำลังพักผ่อน สัญญาณชีพปกติ คาดว่าจะฟื้นภายใน 6-12 ชั่วโมง จากนั้นเราจะประเมินอาการเพิ่มเติมครับ”

“ผู้เชี่ยวชาญของเราได้ประชุมปรึกษากันแล้ว ทุกคนเห็นตรงกันว่าสถานการณ์ค่อนข้างน่าเป็นห่วงน้อย คนไข้อายุยังน้อย ระบบเผาผลาญดี และพบอาการพร้อมนำส่งโรงพยาบาลได้ทันท่วงที ตอนนี้ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไรครับ”

ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

เลขานุการเชิญทุกคนออกไป ทางเดินกลับคืนสู่ความเงียบสงัด

ชายหนุ่มที่กำรายงานผลตรวจขบริมฝีปากแน่น น้ำเสียงทุ้มต่ำสงบนิ่งจนชวนให้หนาวเหน็บ

“ตรวจกล้องวงจรปิดของโรงแรมคืนนี้ ดูว่าใครพาเธอเข้าไปในห้องผม”

ครู่ต่อมา เขาหันหลังเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว

ห้องพักสะอาดเรียบร้อยอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ไฟในห้องปิดไปเกือบหมด เหลือไว้เพียงโคมเล็กข้างเตียงหนึ่งดวง

หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวมีใบหน้ายามหลับแสนหวาน ลมหายใจสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นวางข้างแก้มอย่างเคยชิน ราวกับนางฟ้าตัวน้อยที่ไม่รู้ประสา

แสงจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพข้างเตียงสว่างอยู่ เส้นคลื่นสีเขียวเต้นอย่างสม่ำเสมอ อัตราการเต้นของหัวใจ 82 ค่าออกซิเจนในเลือด 99% ความดันโลหิตอยู่ในเกณฑ์ปกติ เครื่องส่งเสียง “ติ๊ด ๆ” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเครื่องจับจังหวะที่ช่วยให้รู้สึกอุ่นใจ

ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองเธอเงียบ ๆ ราวกับรูปสลักที่หยุดนิ่ง

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ราวกับหล่นอยู่ในความฝัน

ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงยกมือแตะแก้มเธอราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน

นุ่มนิ่ม อุ่นร้อน

หญิงสาวที่ถูกรบกวนการนอนขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย ส่งเสียงละเมอแผ่วเบา

เวินซุ่ยที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ

เวินซุ่ยวัย 19 ปีที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ

ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยของเขา หลังจากผ่านเจ็ดปีอันมืดมนไร้วันสิ้นสุด ก็กลับมาอยู่เคียงข้างเขาอีกครั้งด้วยวิธีที่ราวกับความฝัน

ชายหนุ่มจ้องมองเธออย่างไม่คิดปิดบัง

ทั้งละโมบ ทั้งทะนุถนอมอย่างระมัดระวัง สายตาค่อย ๆ ไล้ผ่านร่างหญิงสาวบนเตียงทีละนิ้ว

แสงไฟพร่าเลือนส่องลงบนโครงหน้าคมคายของชายหนุ่ม

สันคิ้วสูงทอดเงาลงมา ดวงตาลุ่มลึกแดงก่ำ

แววตาชุ่มวาว ราวกับมีหยาดน้ำเอ่อคลอ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป