เสียงหัวใจเต้นของคนหนุ่มสาวสองคนประสานกัน
เวินซุ่ยถูกชายหนุ่มกอดรัดไว้ในอ้อมแขน แขนเรียวยาวโอบเธอแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง กอดเธอไว้เต็มแรง
ภายในห้องเงียบสงัดสลัวมืด ม่านที่ปิดไม่สนิทเผยให้เห็นแสงจันทร์รำไร แสงเดือนลอยเลื่อนส่องเงาพร่าเลือน
เวินซุ่ยมึนงงไปหมด ปล่อยให้แก้มแนบกับซอกคอของเผยอวี่หลี่
หยดน้ำอุ่นร้อนชื้นแฉะหยดลงบนไหล่มนของหญิงสาว ก่อนจะเย็นลงท่ามกลางแสงจันทร์ ทิ้งความรู้สึกหนักอึ้งไว้
เผยอวี่หลี่ผู้สุขุมเรียบร้อยมาโดยตลอดเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาประคองแก้มเธอไว้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถามอย่างดื้อดึงแทบไม่ต่างจากคนคลุ้มคลั่งว่าเธอหายไปไหนมา
เวินซุ่ยที่ถูกวางยามึนหัวจนแทบไม่ได้สติ กลับรู้สึกเพียงว่ากลิ่นหอมเย็นจากตัวเผยอวี่หลี่ลอยเข้าจมูก
ราวกับขนอ่อนของลูกนกบางชนิดที่ปัดไล้ผิว ทำให้หัวใจคันยุบยิบ
เธอเคยชินกับการซุกแก้มถูไถกับอกชายหนุ่ม
ริมฝีปากกลีบบุปผาเม้มเข้าหากัน ดูเหมือนจะกระหายน้ำเล็กน้อย เธอกลืนลงคอเบา ๆ
เผยอวี่หลี่ในวัยผู้ใหญ่พูดหลายเรื่อง
เขาบอกว่าเวินซุ่ยวัย 19 ปีหายตัวไปอย่างน่าประหลาดหลังออกจากห้องสมุด ในจุดอับของกล้องวงจรปิด แม้จะแจ้งตำรวจและเริ่มสืบหาโดยเร็วที่สุดแล้ว ก็ยังไม่พบเบาะแสใด ๆ
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าเป็นการลักพาตัว แต่กลับรอข่าวจากคนร้ายไม่ไหวเสียที
เขายังเล่าว่าตระกูลเวินกับตระกูลเผยระดมเครือข่ายทั้งหมดออกค้นหาทุกซอกทุกมุม แต่ก็ยังไม่ได้เบาะแสที่เป็นประโยชน์แม้แต่น้อย
สองปี สามปี พอถึงปีที่สี่ พ่อแม่ของเวินซุ่ยก็หมดหวัง ประกาศว่าเธอเสียชีวิตแล้ว
นับแต่นั้นมา ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยที่ทั้งอ่อนเยาว์และน่ารักของเขาก็หายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง
เรื่องราวราวกับนิทานเหลือเชื่อ ในความฝันวุ่นวายนี้ดูคล้ายการกลั่นแกล้ง
หญิงสาวที่ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาฟังเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงตอบ บางครั้งก็ครางฮึมเบา ๆ
มือใหญ่ของชายหนุ่มกระชับแน่นขึ้น คางเรียวคมโน้มลงเล็กน้อย แนบกับหน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาว น้ำเสียงแหบพร่า
“ซุ่ยซุ่ย เธอหายไปไหนกันแน่?”
หลังถามจบ เผยอวี่หลี่ก็ขบกรามแน่นกว่าเดิม
คนที่หายตัวไปเจ็ดปีกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง ใบหน้าและรูปลักษณ์ไม่ต่างจากเมื่อเจ็ดปีก่อนเลย
เธอปรากฏตัวในยามค่ำคืน หลังฤทธิ์แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์
ราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่หวนคืนกลางดึก ราวกับสิ่งที่เขาจินตนาการขึ้นในยามใจสลาย ราวกับความฝันอันงดงามที่พร้อมจะตื่นขึ้นได้ทุกเมื่อ…
ทุกอย่างช่างไม่เหมือนเรื่องจริงเลย
เผยอวี่หลี่ควบคุมหัวใจที่เต้นเร็วเกินไปไม่ได้ แขนเสื้อที่พับขึ้นเผยให้เห็นท่อนแขนเรียวยาว เส้นเลือดสีเขียวพาดไขว้ราวกับเส้นลายปีกผีเสื้อยักษ์นูนขึ้นเพราะความประหม่า
ในชั่วพริบตา เขาคาดเดาผลลัพธ์ไว้เป็นร้อยเป็นพันแบบ
สุดท้ายก็ทำได้เพียงก้มหน้าลง จูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของหญิงสาวแผ่วเบา น้ำเสียงทั้งแหบทั้งต่ำ
“พาผมไปด้วยนะ ซุ่ยซุ่ย”
“คราวนี้ผมไม่อยากตื่นแล้ว”
หญิงสาวในอ้อมแขนเขาขยับตัวเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ากลมปุยนุ่มขึ้นมา
ลมหายใจชื้นอุ่นพ่นรดคางชายหนุ่ม เธอดูงุนงงเล็กน้อย เอ่ยช้า ๆ ว่า
“เผยอวี่หลี่ ฉันร้อนจัง”
ชายหนุ่มที่หรี่ดวงตาหงส์ลงเล็กน้อยชะงักมือ ก่อนจะยกมือแตะท้ายทอยเธอ
นิ้วมือของเขาเรียวยาว ฝ่ามือใหญ่และงดงาม
มือของเขาแนบลงบนผิวนุ่มเนียนของหญิงสาวอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ราวกับโอบประคองไว้ทั้งผืน
ทันทีที่อุณหภูมิร่างกายสัมผัสกัน หญิงสาวที่ถูกเขากุมต้นคอก็ครางเบา ๆ อย่างออดอ้อน
ท่ามกลางแสงราตรีพร่าเลือน ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยของเขาเงยใบหน้าสวยอ่อนเยาว์ขึ้น ลมหายใจหอมรื่น น้ำเสียงนุ่มนวล
“สบายดีจัง เผยอวี่หลี่…”
เธอดึงมือเขาให้ถูไถกับร่างตัวเอง
“ลูบฉันหน่อย…”
นิ้วมือที่วางอยู่บนท้ายทอยของเธอกระชับแน่นขึ้นชั่วขณะ
ไม่นานนัก ไฟก็สว่างขึ้น โลกทั้งใบพลันแจ่มชัด
หญิงสาวที่ถูกเขากดไว้ตรงมุมโซฟาผมเผ้ายุ่งเหยิง สายเดี่ยวเส้นเล็กเลื่อนหลุดจากไหล่มน เผยผิวขาวราวหิมะเป็นบริเวณกว้าง
ใบหน้าที่เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนไม่ผิดเพี้ยนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ ริมฝีปากแดงจัดเย้ายวน ตั้งแต่ใบหูจรดลำคอล้วนแดงก่ำ
เธอหนีบขาเข้าหากัน เนื้อต้นขานุ่มเบียดชิด
กระโปรงสั้นจนน่าเหลือเชื่อแทบปกปิดต้นขาไม่มิด บริเวณที่ถูกสูทของเขาทับมีรอยแดงปรากฏอยู่
เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าก้องขึ้นในหัวเผยอวี่หลี่ ข้อสันนิษฐานที่ผิดธรรมดาเหล่านั้นพังทลายลงอย่างรวดเร็ว
เขาตั้งสติได้ทันที ไม่สนใจจะถามไถ่เรื่องเก่า ยกมือแตะศีรษะเธอเบา ๆ
“คุณกินอะไรเข้าไป?”
ดวงตาของหญิงสาวที่ขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟาคลอด้วยหยาดน้ำ ดูเหมือนฟังคำถามของเขาไม่เข้าใจ กว่าจะตอบสนองได้ก็ชักช้าเต็มที
ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาสวมเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เธออย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างเดียวรวบเสื้อให้เรียบร้อยแล้วอุ้มเธอเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะโทรออกทันที
“เตรียมรถ เดี๋ยวนี้”
เขาพูดเร็วจี๋ คว้าเสื้อคลุมมาห่อตัวเธอจนมิดชิด ก่อนจะช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มแนบอกแล้วรีบพุ่งออกไป
ใต้แสงจันทร์อันเงียบงัน รถหรูแล่นฉิวไปตลอดทางพร้อมเปิดไฟฉุกเฉิน ท่ามกลางราตรีที่หมู่ดาวพร่างพรายอยู่ไกลลิบ ราวกับสายฟ้าฟาด มุ่งไปถึงโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุด
ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญยกใหญ่เข้าร่วมประชุมปรึกษา พร้อมอุปกรณ์ล้ำสมัยราคาแพงที่สุด
ผลตรวจเลือดออกมาอย่างรวดเร็ว ในรายงานระบุชัดว่าพบสารบางชนิดที่มีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ทางเพศ
ท่ามกลางทางเดินอันเย็นเยียบในยามเที่ยงคืน นิ้วมือที่กำรายงานผลตรวจของเผยอวี่หลี่พลันกำแน่น
ใบหน้าเย็นชาของเขาดูแข็งกระด้างไร้ความปรานี ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย ความมืดหม่นอำมหิตเอ่อล้นอยู่ในแววตา บรรยากาศรอบตัวกดดันจนน่าหวาดหวั่น ราวกับอยากบดขยี้ทุกสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวให้แหลกละเอียด
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ยืนอยู่หน้าสุดเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง พูดด้วยความหวาดหวั่น
“คุณเผยครับ คนไข้ได้รับยาถอนพิษแล้ว ตอนนี้กำลังพักผ่อน สัญญาณชีพปกติ คาดว่าจะฟื้นภายใน 6-12 ชั่วโมง จากนั้นเราจะประเมินอาการเพิ่มเติมครับ”
“ผู้เชี่ยวชาญของเราได้ประชุมปรึกษากันแล้ว ทุกคนเห็นตรงกันว่าสถานการณ์ค่อนข้างน่าเป็นห่วงน้อย คนไข้อายุยังน้อย ระบบเผาผลาญดี และพบอาการพร้อมนำส่งโรงพยาบาลได้ทันท่วงที ตอนนี้ดูแล้วไม่น่ามีปัญหาอะไรครับ”
ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา เพียงพยักหน้าเล็กน้อย
เลขานุการเชิญทุกคนออกไป ทางเดินกลับคืนสู่ความเงียบสงัด
ชายหนุ่มที่กำรายงานผลตรวจขบริมฝีปากแน่น น้ำเสียงทุ้มต่ำสงบนิ่งจนชวนให้หนาวเหน็บ
“ตรวจกล้องวงจรปิดของโรงแรมคืนนี้ ดูว่าใครพาเธอเข้าไปในห้องผม”
ครู่ต่อมา เขาหันหลังเปิดประตูห้องพักผู้ป่วยส่วนตัว
ห้องพักสะอาดเรียบร้อยอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ไฟในห้องปิดไปเกือบหมด เหลือไว้เพียงโคมเล็กข้างเตียงหนึ่งดวง
หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงสีขาวมีใบหน้ายามหลับแสนหวาน ลมหายใจสม่ำเสมอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นวางข้างแก้มอย่างเคยชิน ราวกับนางฟ้าตัวน้อยที่ไม่รู้ประสา
แสงจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพข้างเตียงสว่างอยู่ เส้นคลื่นสีเขียวเต้นอย่างสม่ำเสมอ อัตราการเต้นของหัวใจ 82 ค่าออกซิเจนในเลือด 99% ความดันโลหิตอยู่ในเกณฑ์ปกติ เครื่องส่งเสียง “ติ๊ด ๆ” เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเครื่องจับจังหวะที่ช่วยให้รู้สึกอุ่นใจ
ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองเธอเงียบ ๆ ราวกับรูปสลักที่หยุดนิ่ง
ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนี้ราวกับหล่นอยู่ในความฝัน
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาจึงยกมือแตะแก้มเธอราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน
นุ่มนิ่ม อุ่นร้อน
หญิงสาวที่ถูกรบกวนการนอนขมวดคิ้วเรียวงามเล็กน้อย ส่งเสียงละเมอแผ่วเบา
เวินซุ่ยที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ
เวินซุ่ยวัย 19 ปีที่มีชีวิตอยู่จริง ๆ
ซุ่ยซุ่ยตัวน้อยของเขา หลังจากผ่านเจ็ดปีอันมืดมนไร้วันสิ้นสุด ก็กลับมาอยู่เคียงข้างเขาอีกครั้งด้วยวิธีที่ราวกับความฝัน
ชายหนุ่มจ้องมองเธออย่างไม่คิดปิดบัง
ทั้งละโมบ ทั้งทะนุถนอมอย่างระมัดระวัง สายตาค่อย ๆ ไล้ผ่านร่างหญิงสาวบนเตียงทีละนิ้ว
แสงไฟพร่าเลือนส่องลงบนโครงหน้าคมคายของชายหนุ่ม
สันคิ้วสูงทอดเงาลงมา ดวงตาลุ่มลึกแดงก่ำ
แววตาชุ่มวาว ราวกับมีหยาดน้ำเอ่อคลอ