แม้แต่หัวใจก็พลันถูกกระชากขึ้นมา ราวกับถูกเส้นเชือกเส้นเล็กผูกแขวนไว้กลางอากาศ
เสียงจากลำโพงดังมาก น้ำเสียงใสชัดของหญิงสาวลอยมา แฝงแววงอนน้อย ๆ อย่างนุ่มนวล
“ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคุยกับเสี่ยวเผย...”
เบื้องหน้าจอ ชายหนุ่มสีหน้าเย็นชากำลังบีบถ้วยกระเบื้องอยู่ จู่ ๆ มือก็ออกแรงแน่นขึ้น เสียงดังเป๊าะ ถ้วยแตกกระจาย
เศษกระเบื้องสีขาวปนเลือดร่วงลงกระแทกโต๊ะ
แนวกรามข้างลำคอของเผยอวี่หลี่ขบเกร็ง ลมหายใจหอบถี่
รูม่านตาสีดำสนิทแผ่หมึกเข้มข้นออกมาพร้อมกันในชั่วพริบตา แสงริบหรี่ที่ลอดผ่านม่านตกกระทบลูกตา ฉาบความรู้สึกเหนียวหนืดและน่าสะพรึงกลัวผิดมนุษย์เอาไว้
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เลือดหยดติ๋ง ๆ จากปลายนิ้ว ทีละหยดซึมเปื้อนแขนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์
อากาศเงียบสนิท เผยอวี่หลี่ถึงกับได้ยินเสียงเลือดไหลเวียนอยู่ในช่องหู
มันพลุ่งพล่าน เร่งจังหวะขึ้น พร้อมเสียงหึ่งที่แทบจะฉีกกระชากสติ สั่นสะเทือนเส้นประสาท
เผยอวี่หลี่ไม่ได้สวมอุปกรณ์ตรวจวัด
ไม่อย่างนั้นค่าความเสี่ยงในตอนนี้คงส่งเสียงเตือนดังลั่นท่ามกลางแสงสีแดงที่กะพริบวูบวาบ
เขานิ่งค้างอยู่ในท่านั้น ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติกลับคืนมา
นิ้วมือเปื้อนเลือดลื่นเหนียว ขยับเมาส์อย่างไม่ค่อยคล่องนัก จนกระทั่งเสียงของหญิงสาวดังขึ้นอีกครั้งในอากาศ
“ฉันก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคุยกับเสี่ยวเผย...”
เผยอวี่หลี่ฟังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฟังครั้งแล้วครั้งเล่า
จนกระทั่งสงบลงได้อย่างสมบูรณ์ ใบหน้าหล่อเหลาก็เผยความน่าขนลุกเย็นเยียบ เขามองเงาสะท้อนบนหน้าจอ ก่อนจะคลี่ยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นเคยออกมา